Uzasadnienie
Stosownie do postanowienia z dnia 9 kwietnia 2018 r. sygn. I FSK 313/18, mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 kwietnia 2018 r., radca prawny J. K., powołujący się na status pełnomocnika S. M. U. B.-E. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej w P. na potrzeby inicjowania postępowania kasacyjnego, został wezwany do złożenia w terminie 7 dni dokumentu umocowania do działania w imieniu S.. Jednocześnie w wezwaniu zawarte zostało pouczenie o bezskuteczności czynności podjętych w sprawie, w razie jego niewykonania. Radca prawny J. K. otrzymał powyższe wezwanie w dniu 11 maja 2018 r. Dopiero w dniu 25 maja 2018 r. (data stempla krajowego urzędu pocztowego nadania) złożył pełnomocnictwo "uzupełniające" z adnotacją o jego zgodności "z wersją e-mailową". Wcześniej, w piśmie z dnia 18 maja 2018 r. (nadanym w krajowej placówce pocztowej w tej samej dacie) zwrócił się o wydłużenie czasu na uzupełnienie braku skargi kasacyjnej, bowiem - jak wyjaśnił - nie udało mu się nawiązać kontaktu z S. ani z udziałowcami samej spółki.
W tych okolicznościach proceduralnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. – P.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie radca prawny J. K. w zakreślonym, ustawowym terminie, nie wykonał wezwania sądowego. Należy wyjaśnić, że powyższy termin został przewidziany przez ustawodawcę w art. 177a P.p.s.a., wobec tego nie może podlegać przedłużeniu. Instytucja przedłużenia terminu dotyczy bowiem wyłącznie terminów sądowych (por. art. 84 P.p.s.a.), nie zaś ustawowych. Zatem oczekiwania w tej mierze, ze strony autora skargi kasacyjnej, nie mają uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. Jednocześnie wezwanie zawierało pouczenie o rygorze bezskuteczności czynności podjętych w sprawie (a więc bezskuteczności formalnej złożonej skargi kasacyjnej), co w istocie - w przypadku profesjonalnego adresata wezwania - jest równoznaczne z informacją o tym, że niewykonanie wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej.
Ponadto, dla dopełnienia oceny prawnej, należy zauważyć, że skoro pełnomocnictwo zostało udzielone w formie pisemnej (nic nie wskazuje na jego postać elektroniczną, wówczas jednak wymagane byłoby uwierzytelnienie według art. 37 § 1a P.p.s.a.), to uwierzytelnienie powinno odnosić się do oryginału tego dokumentu, nie zaś do jego "wersji e-mailowej", jak to ujął radca prawny w odpowiedzi na wezwanie sądowe (por. art. 37 § 1 P.p.s.a.).
W świetle powyższego, w realiach analizowanego postępowania międzyinstancyjnego radca prawny J. K. nie wykonał wezwania sądowego. W następstwie skarga kasacyjna przez niego złożona podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 P.p.s.a. Trzeba przypomnieć w tym miejscu, że sam S. nie jest uprawniony do sporządzenia omawianego środka zaskarżenia, stosownie do art. 175 § 1 - § 3 P.p.s.a.
Z powodów omówionych wyżej należało postanowić jak na wstępie.