Wyrok WSA w Lublinie z 9 lipca 2004 r., I SA/Lu 110/04

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 9 lipca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2001 r. - II rata, 2002 r. i 2003 r - I i II rata oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr.), Sędziowie WSA Halina Chitrosz, NSA Ewa Gdulewicz
specjalista Magdalena Futyma protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. J., utrzymało w mocy decyzję wydaną z up. Burmistrza określającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za pojazd marki JELCZ [...] Nr. rej. [...] za lata 2001 - II rata, 2002 - I i II rata oraz 2003 r. - I i II rata w kwocie ogółem zł 3.583.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż decyzją z dnia [...] września 2000 r. Burmistrz M i G przeznaczył samochód marki Jelcz nr rej. [...] rok prod. 1972 jako zapasy sił zbrojnych do oddania na wypadek mobilizacji.

A. J., powołując się na art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym zwalnia się od podatku środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, nie uregulował zobowiązania w tym podatku za wymienione okresy.

W przekonaniu zaś organu, nie budzi wątpliwości, iż środki transportowe znajdujące się w posiadaniu osób fizycznych, będące na przydziałach mobilizacyjnych do sił zbrojnych i jednostek przewidzianych do militaryzacji - zgodnie z przepisami w sprawie świadczeń na rzecz obrony - ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - nie są środkami transportowymi stanowiącymi zapasy mobilizacyjne. Są one w bieżącym użytkowaniu ich posiadaczy i nie stosuje się do nich przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wydanie decyzji nakładającej na właściciela rzeczy obowiązek przeznaczenia dla celów obrony - nie rodzi żadnych uprawnień do uzyskania należności materialnych z tego tytułu.

Na podparcie swojego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w omawianym przedmiocie.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją A. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc iż wydana decyzja jest niesłuszna, bo niezgodna z powoływanym już przez niego wcześniej art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, i w związku z tym przysługuje mu zwolnienie z podatku od środków transportowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Na początek wskazać należy przepis art. 208 ustawy o powszechnym obowiązku obrony /Dz. U. 2002 Nr 21, poz. 205/ który stanowi, iż na urzędy i instytucje państwowe oraz przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne, a także na osoby fizyczne może być nałożony obowiązek świadczeń rzeczowych, polegających na oddaniu do używania posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych na cele przygotowania obrony Państwa.

Kolejne artykuły tejże ustawy wskazują /art. 210 i 213/, kto nakłada na podmiot taki obowiązek, oraz że adresat decyzji ma obowiązek oddać do używania przedmiot określony w decyzji, po otrzymaniu wezwania do spełnienia świadczenia. Biorący w używanie ponosi zwykłe koszty i ciężary związane z utrzymaniem przedmiotu świadczenia, jest odpowiedzialny za utratę lub uszkodzenie przedmiotu oraz za szkody wynikłe z używania sprzecznego z właściwościami lub przeznaczeniem przedmiotu.

Stosownie do art. 214 omawianej ustawy, za używanie przedmiotu świadczenia rzeczowego przysługuje posiadaczowi ryczałt w wysokości odpowiadającej szkodzie poniesionej wskutek jego dostarczenia oraz stawce jego amortyzacji.

Powyższe przepisy to całość uprawnień, jakie przysługują stronie, w stosunku do której wydana została decyzja o przeznaczeniu rzeczy ruchomej na cele świadczeń rzeczowych.

Ponieważ z przepisów tejże ustawy nie wynika uprawnienie właściciela rzeczy do należności z tytułu samego przeznaczenia rzeczy na cele obrony, dlatego też wydanie decyzji nakładającej na właściciela obowiązek przeznaczenia rzeczy dla celów obrony nie może rodzić żadnych uprawnień do uzyskania należności materialnych z tego tytułu.

Istota sporu pomiędzy organem a podatnikiem sprowadzała się do kwestii, czy samochód ciężarowy, co do którego została wydana decyzja w sprawie przeznaczenia do wykonania świadczeń na rzecz obrony, a który podlega ogólnemu obowiązkowi opodatkowania podatkiem od środków transportowych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o opłatach lokalnych, jest z tego podatku zwolniony w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt. 2.

Przepis artykułu 12 ust. 1pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, iż zwalnia się od podatku od środków transportowych środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Ustawa o z dnia 21 listopada 1967 r. powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej nie zawiera definicji "zapasów mobilizacyjnych", brakuje również określenia tego pojęcia w ustawie o podatkach lokalnych. Wyjaśnienia tego pojęcia udzielił 10 sierpnia 1995 r. Departament Prawny Ministerstwa Obrony Narodowej wskazując, iż pojęcie środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne" obejmuje w resorcie obrony narodowej i w resorcie spraw wewnętrznych zapasy nienaruszalne, wydzielone i utrzymywane w czasie pokoju w ustalonych jednostkach na potrzeby ich rozwinięcia do etatów wojennych. Natomiast środki transportowe znajdujące się w posiadaniu podmiotów gospodarczych, będące na przydziałach mobilizacyjnych do sił zbrojnych i jednostek przewidzianych do militaryzacji nie są środkami transportowymi stanowiącymi zapasy mobilizacyjne. Są ono w bieżącym użytkowaniu ich posiadaczy i nie stosuje się do nich przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych / zob. też wyrok NSA z dnia 26 czerwca 1997 r., sygn. I SA/Po 1571/96/.

Podsumowując należy podkreślić, że jeżeli przepisy prawa materialnego, ustalające zakres przedmiotowy zwolnienia od podatku nie zawierają wyraźnego wskazania przedmiotu zwolnienia i nie przewidują go również przepisy szczególne prawa materialnego, mające zastosowanie w sprawie, to żądanie zwolnienia przedstawia się jako pozbawione podstaw prawnych.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.