Postanowienie WSA w Lublinie z 7 kwietnia 2016 r., I SA/Lu 110/16

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 7 kwietnia 2016 r.

Sprawa

sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w 2009 r. w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Skład

sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w 2009 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. strona skarżąca zwróciła się do tutejszego sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi (w piśmie nazwanej odwołaniem). Strona wyjaśniła, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jej winy. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że w czasie kiedy biegł termin do wniesienia skargi strona się rozchorowała otrzymała w związku z tym zwolnienie lekarskie z zakazem chodzenia w okresie od 15 do 20 grudnia 2015 r., następnie od 21 do 23 grudnia 2015 r. oraz od dnia 28 do 31 grudnia 2015 r. Ponadto strona nadmieniła, że małżonka przebywała na zwolnieniu opiekuńczym od 15 do 18 grudnia 2015 r. następnie na urlopie wypoczynkowym opiekowała się chorą córką w okresie od 18 do 24 grudnia 2015 r., a w okresie od dnia 28 do 31 grudnia 2015 r. w związku z wypadkiem uniemożliwiającym chodzenie małżonka przebywała na zwolnieniu lekarskim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 1 grudnia 2015 r. Tym samym 30-dniowy termin jaki przysługiwał stronie na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2014 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a"), upłynął w dniu 31 grudnia 2015 r. Oznacza to, że skarga wniesiona 7 stycznia 2016 r. (data nadania na poczcie) jest skargą spóźnioną.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a).

Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do: postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem (zob. wyrok w sprawie II FZ 477/12, LEX nr 1333338).

Bezspornym przy tym jest, że uprawdopodobnienie tych okoliczności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

We wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca powołuje się na chorobę, która uniemożliwiała jej terminowe wniesienie skargi. Jej brak winy potwierdzać mają przedłożone kserokopie zwolnień lekarskich.

W kontekście powyższego, należy wskazać stronie skarżącej, że w ocenie Sądu, zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu. Niekoniecznie bowiem musi wykluczać ono możliwość dokonania czynności procesowych przez stronę. Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu nie było zawinione.

W ocenie Sądu strona skarżąca, poza przedłożonymi kserokopiami zwolnień, z których wynikała niezdolność do pracy w okresach wskazanych na wstępie niniejszych rozważań nie wykazała, że w analizowanej sprawie problemy zdrowotne wykluczyły (obiektywnie), możliwość poprowadzenia swojej sprawy. Sama niezdolność do pracy nie oznacza jeszcze niezdolności do poprowadzenia swoich spraw w sposób należyty, czy to własnym działaniem, a w przypadku trudności z poruszaniem przy pomocy innych osób.

Zdaniem Sądu, strona nie uprawdopodobniła, że dołożyła wszelkich starań przy prowadzeniu swoich spraw, a pomimo to nie mogła ani sama, ani przy pomocy osób trzecich dokonać czynności w terminie.

Podsumowując, skoro strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności, to jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może być uwzględniony na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.