Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w L., po rozpoznaniu odwołania POSiCZ "P." Spółki z o.o. w L., utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia 12 maja 1998 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty i zwrotu opłaty skarbowej pobranej przez płatnika.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wyjaśniła, że wnioskiem z dnia 15 kwietnia 1998 r. Spółka wystąpiła o zwrot nienależnie pobranej opłaty skarbowej w kwocie 90.000 zł według stawki 2,5 procent od wartości mienia zlikwidowanego w celu prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego nabytego aktem notarialnym z dnia 30 września 1996 r. Opłatę skarbową pobrał notariusz sporządzający umowę. W ocenie organów podatkowych wniosek Spółki nie mógł być merytorycznie rozpoznany, a postępowanie uznać należało za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 par. 1 ordynacji podatkowej, bowiem dla kwestionowania istnienia obowiązku podatkowego upłynął miesięczny termin od pobrania opłaty skarbowej przewidziany w art. 175 par. 1 Kpa. Ponieważ wniosek Spółki o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty skarbowej wniesiony został w dacie obowiązywania ordynacji podatkowej i dotyczył nadpłaty powstałej przed dniem wejścia w życie tej ustawy, to stosownie do art. 330 ordynacji, zwrot nadpłaty mógł być dokonany jedynie na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Izba wyjaśniła, że normujący zwrot nadpłat podatku art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, nie mógł stanowić podstawy dla weryfikacji obliczenia opłaty skarbowej przez płatnika /wysokości należnej opłaty bądź stwierdzenia nieistnienia obowiązku podatkowego/, gdyż podstawę tę stanowił art. 175 par. 1 Kpa. Przepis ten ustanawiał jednak miesięczny termin dla złożenia wniosku i jego uchybienie uniemożliwiało merytoryczne rozpoznanie żądania podatnika.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka POSiCZ "P." wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 79 par. 1 i art. 80 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie unormowań w tych przepisach zawartych przy rozpoznaniu żądania skarżącej. Spółka wskazała, że w analogicznym stanie faktycznym i prawnym Urząd Skarbowy W. stwierdził istnienie nadpłaty opłaty skarbowej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 6 listopada 1998 r. III SA 5706/98 - ONSA 1999 Nr 3 poz. 99, iż podatnicy, którzy nie skorzystali ze środka prawnego przewidzianego w art. 175 Kpa, nie mogą domagać się po dniu 1 stycznia 1998 r. stwierdzenia nadpłaty podatku na podstawie art. 79 par. 1 w związku z art. 80 par. 1 pkt 1 lit. "a" ordynacji podatkowej w okresie jaki pozostał do upływu 5 lat od dnia pobrania podatku. Uzasadniając tę tezę Sąd miał na względzie, że art. 330 Ordynacji podatkowej jako podstawę zwrotu nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy pozostawił przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Przepis art. 29 tej ustawy nakazywał zwrot nadpłaconych i nienależnie uiszczonych podatków, a na podstawie par. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 1989 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych na niektóre rodzaje świadczeń pieniężnych (...) /Dz.U. nr 6 poz. 40 ze zm./ miał zastosowanie również do zwrotu opłaty skarbowej.
Zwrot opłaty skarbowej pobranej za pośrednictwem płatnika mógł być dokonany tylko na mocy wcześniejszej decyzji organu podatkowego wydanej na podstawie art. 175 Kpa w przedmiocie sprostowania obliczenia opłaty skarbowej lub uznania nieistnienia obowiązku podatkowego. Po upływie miesięcznego terminu przewidzianego w art. 175 Kpa obliczenie i pobór opłaty skarbowej przez płatnika stał się czynnością o skutkach ostatecznych, która nie mogła być już weryfikowana przez organ podatkowy. Z tej przyczyny zaskarżona decyzja stwierdzająca nieskuteczność wniosku Spółki i tym samym bezprzedmiotowość wszczętego nim postępowania, prawa nie narusza.
Okoliczność, że inny organ podatkowy nie uwzględnia powszechnie obowiązujących przepisów prawa w żaden sposób nie wpływa na ocenę poprawności rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej wszystkie organy podatkowe działać powinny na podstawie przepisów prawa.
Wobec powyższego, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.