Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 6 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 1207/15

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi dotyczącej działania Naczelnika Urzędu Skarbowego, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby skarbowej wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak właściwości sądów administracyjnych do rozpoznawania tego typu spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu.

Podstawą do merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1. decyzje administracyjne;
2. 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (...);
4. 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...);

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Mając na względzie z jednej strony treść wyżej powołanego przepisu, z drugiej zaś wskazany przez skarżącego przedmiot skargi należy stwierdzić, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.

Złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej (organ wyższego stopnia) udzielonego w odpowiedzi na skargę złożoną przez stronę na działania Naczelnika Urzędu Skarbowego prowadzącego w stosunku do strony postępowanie egzekucyjne.

Zważyć jednak należy, że inicjujące postępowanie pismo strony z dnia [...] r. stanowiło skargę powszechną, o jakiej mowa dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "K.p.a.". Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy określone w art. 229-230 K.p.a. Skarga przewidziana w wyżej wymienionych przepisach uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (co nastąpiło zaskarżonym pismem). Sprawy skargowe rządzą się swoimi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości.

Skarga z art. 227 K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji nie jest także, dopuszczalne wnoszenie skarg do sądów administracyjnych na pisma zawierające stanowisko właściwego organu dotyczące tego typu skarg.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.