Uzasadnienie
Dnia 1 października 2013 r. A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od dywidendy za 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
W dniu 21 marca 2013 r. skarżąca osobiście złożyła do tutejszego sądu pismo "w sprawie wniosku o anulowanie podziału spraw i dalszego toku sprawy", w którym poinformowała, że "odstępuje od spraw o sygnaturach I SA/Lu 1220/13, I SA/Lu 1221/13, I SA/Lu 1222/13, I SA/Lu 1250/13, I SA/Lu1251/13, I SA/Lu 1257/13 jako utworzonych i rozpatrywanych niezgodnie z przedmiotem wniesionej pierwotnie sprawy". W dalszej części pisma, skarżąca oświadczyła, że rezygnuje z reprezentowania jej przez pełnomocników ustanowionych w wykonaniu postanowienia sądu o przyznaniu prawa pomocy.
Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej ustosunkowując się do treści złożonego przez skarżącą pisma, oświadczył, że kwestię potraktowania wyrażonego w nim stanowiska strony jako cofnięcia skargi pozostawia do uznania sądu, natomiast odnosząc się do oświadczenia o rezygnacji z reprezentowania w ewentualnym dalszym postępowaniu z ustanowionego z urzędu pełnomocnika, wskazał, że skarżącej uprawnienie takie w świetle obowiązujących przepisów nie przysługuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie to wiąże sąd za wyjątkiem przypadku, gdy sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne z tego powodu, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ppsa skuteczne cofnięcie skargi powoduje umorzenie postępowania.
Skarżąca cofnęła skargę w piśmie z dnia 21 marca 2014 r. wskazując, że "odstępuje od sprawy" sygn. akt I SA/Lu 1222/13.
Oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi w sprawie niniejszej nie jest niedopuszczalne.
Tym samym, postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa, podlega umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji.
Odnosząc się natomiast do kwestii oświadczenia skarżącej o rezygnacji z pomocy prawnej udzielanej jej z urzędu, sąd stwierdził, że zgodnie z art. 249 ppsa, przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. W rozpatrywanej sprawie wskazane w powołanym przepisie okoliczności nie miały miejsca. Stosownie natomiast do treści art. 250 ppsa, który stanowi, że wyznaczony (...) doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Sąd stwierdzając, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik pomocy prawnej adekwatnej do etapu postępowania stronie udzielił, przyznał mu wynagrodzenie według norm przepisanych w art. 250 ppsa w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. Nr 31 poz. 153).