Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt I SA/Lu 1262/15) po rozpatrzeniu skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] wydanej w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. pełnomocnik organu zwrócił się do tutejszego sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik wyjaśnił, że termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 13 czerwca 2016 r., a uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że w czasie kiedy biegł termin do wniesienia skargi kasacyjnej sprawa została dopiero przydzielona pełnomocnikowi organu. Nastąpiło to w dniu 1 czerwca 2016 r., a zatem już po upływie 17 dni z 30 dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W okresie od 1 czerwca 2016 r. do 13 czerwca 2016 r. pełnomocnik organu został zobowiązany do wykonywania innych czynności służbowych.
Natomiast w okresie od 11 czerwca 2016 r. do 15 czerwca 2016 r. pełnomocnik przebywał na zwolnieniu lekarskim co uniemożliwiło mu także przygotowanie i złożenie skargi kasacyjnej. Do wniosku dołączono kserokopię zwolnienia lekarskiego oraz kserokopię części pisma o sporządzenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżony wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 13 maja 2016 r. Tym samym 30-dniowy termin jaki przysługiwał na wniesienie skargi kasacyjnej upłynął w dniu 13 czerwca 2016 r. (uwzględniając dni wolne od pracy). Oznacza to, że skarga kasacyjna wniesiona 16 czerwca 2016 r. (data nadania na poczcie) jest skargą spóźnioną.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) w skrócie P.p.s.a jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a).
Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do: postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem (zob. wyrok w sprawie II FZ 477/12, LEX nr 1333338).
Bezspornym przy tym jest, że uprawdopodobnienie tych okoliczności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
We wniosku o przywrócenie terminu wnioskodawca powołuje się na późne przydzielenie sprawy, obowiązki służbowe oraz chorobę uniemożliwiającą przygotowanie i wniesienie skargi kasacyjnej. Brak winy potwierdzać mają przedłożone kserokopie z pisma stanowiącego prośbę o sporządzenie skargi kasacyjnej oraz zwolnienia lekarskiego.
W kontekście powyższego, w ocenie Sądu kwestie związane z przydzielaniem spraw, obowiązki służbowe czy też zwolnienie lekarskie od pracy nie są potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu. Odnośnie zwolnienia lekarskiego niekoniecznie musi ono wykluczać możliwość dokonania czynności procesowych przez stronę postępowania. Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu nie było zawinione.
W ocenie Sądu wnioskodawca, poza przedłożoną kserokopią zwolnienia, z którego wynikała niezdolność do pracy pełnomocnika organu w okresie wskazanym na wstępie niniejszych rozważań oraz pismem dotyczącym sporządzenia skargi kasacyjnej nie wykazał, że w analizowanej sprawie zaistniałe problemy w tym zdrowotne wykluczyły (obiektywnie), możliwość poprowadzenia swojej sprawy. Sama niezdolność do pracy nie oznacza jeszcze niezdolności do poprowadzenia swoich spraw w sposób należyty, czy to własnym działaniem, a w przypadku trudności z poruszaniem przy pomocy innych osób.
Zdaniem Sądu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że dołożył wszelkich starań przy prowadzeniu swoich spraw, a pomimo to nie mógł ani sam, ani przy pomocy osób trzecich dokonać czynności w terminie.
Podsumowując, skoro wnioskodawca nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności, to jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może być uwzględniony na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.