Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 26 listopada 2013 r. złożonym na urzędowym formularzu skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 maja 2014 r. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono radcę prawnego, którym wyznaczona została M. K. R..
Nie czekając na rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (wniosek z dnia 31 marca 2014 r.). We wniosku tym powtórzy argumentację zawartą w pierwszym wniosku.
Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 p.p.s.a.).
Oczywistym zatem jest, że postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy ma charakter stricte wnioskowy.
Zgodnie jednak z art. 239 pkt 4 p.p.s.a. strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy) w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W niniejszej sprawie takim zwolnieniem skarżący został objęty. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r., Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Orzeczenie to oznacza, że skarżący został w niniejszym postępowaniu sądowym zwolniony od kosztów sądowych, jak również przyznano mu pełnomocnika z urzędu, bez obowiązku ponoszenia przez niego kosztów zastępstwa procesowego.
Co więcej przyznane tym postanowieniem prawo pomocy nie zostało dotychczas cofnięte ani zmienione, a tym samym skarżący korzysta zarówno ze zwolnienia od kosztów jak i usług ustanowionego pełnomocnika przez cały tok postępowania sądowoadministracyjnego, aż do jego prawomocnego zakończenia. Nie jest zatem konieczne zwracanie się z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przykładowo po wydaniu przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie, na co wskazuje skarżący. Jak wyjaśniono wyżej prawo pomocy obejmuje swym zakresem cały tok postępowania (również postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), a ustanowienie pełnomocnika z urzędu nawet postępowanie wznowieniowe.
Konkludują, Sąd nie może wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów i ustanowienia pełnomocnika w sytuacji gdy prawo pomocy w takim zakresie zostało już stronie udzielone prawomocnym postanowieniem.
Z tych względów obecny (drugi) wniosek stał się bezprzedmiotowy, a postępowanie z tego wniosku podlega umorzeniu, o czym postanowiono, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., stosowanego w stosunku do postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy na zasadach analogii.