Uzasadnienie
Skarżący K. J. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...], nr [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 r.
W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie ww. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. podnosząc, że jego wykonanie naraża stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - włącznie z zagrożeniem ogłoszenia przez podatnika upadłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W przepisie tym mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności a także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one w granicach tej samej sprawy.
W świetle powyższego istotnym jest określenie, co należy rozumieć pod pojęciem aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Odniósł się do tego Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz.7) stwierdzając, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności, dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej.
Przedmiotem skargi do Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 r. Zatem zaskarżony akt dotyczy kwestii formalnoprawnej. Z kolei przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].
Oczywistym zatem jest, że w ujęciu materialnym są to dwie rożne sprawy i nie zachodzi między nimi tożsamość przedmiotowa. Wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sprawie zainicjowanej skargą do Sądu, nie będzie badana zgodność z prawem postanowienia dotyczącego rygoru nadania natychmiastowej wykonalności wydanej decyzji. Niniejsze postępowanie prowadzone jest bowiem w przedmiocie oceny przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Posiłkowo można również przywołać utrwalony w orzecznictwie pogląd, że w przypadku, gdy strona żąda wstrzymania decyzji wymiarowej, a sprawa sądowoadministracyjna nie wiąże się z wymiarem, a jedynie z kwestią formalnoprawną, bowiem skarga dotyczy tej kwestii, to nie mamy do czynienia z tożsamością przedmiotową (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2012r., II FZ 441/12).
W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] nie mógł zostać uwzględniony.
Na marginesie i już tylko dla porządku należy również dodać, że nie podlegałoby wstrzymaniu również zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do winienia zażalenia, gdyż udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. post. NSA z 1.12.2011r., I FZ 403/11). Tymczasem nie budzi wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie ma takiego charakteru.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.