Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w L., po rozpoznaniu odwołania Spółki cywilnej "H." Piotra D. i Zbigniewa S., utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia 17 lipca 1996 r. określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym VAT za październik 1995 r. w kwocie 1.616 zł i za grudzień 1995 r. w kwocie 487 zł.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wyjaśniła, że spółka "H." w deklaracji za październik wykazała kwotę zwrotu różnicy podatku VAT 1.748 zł, a za grudzień - 749 zł. W toku kontroli podatkowej ustalono, że w październiku 1995 r. spółka przekazała towary na cele reprezentacji i reklamy, a w grudniu również na rzecz swoich pracowników i czynności tych nie udokumentowała rachunkami ani nie opodatkowała podatkiem VAT wbrew obowiązkowi określonemu w art. 2 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania o pominięciu przez organ I instancji zwolnienia od podatku z par. 47 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 133 poz. 688 ze zm./ Izba Skarbowa stwierdziła, iż przepis ten nie mógł mieć zastosowania do świadczenia okolicznościowego na rzecz pracowników, bowiem w 1995 r. spółka nie dokonywała odpisów na fundusz specjalny i nie posiadała rachunku funduszu socjalnego.
Izba wyjaśniła, że zgodnie z brzmieniem par. 47 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia zwolnienie od podatku VAT nieodpłatnego przekazania towarów na rzecz pracowników uwarunkowane zostało sfinansowaniem takiej usługi co najmniej w 30 procent z funduszy specjalnych tworzonych na podstawie odrębnych przepisów. Zdaniem Izby spółka mogła na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych /Dz.U. nr 43 poz. 163 ze zm./ utworzyć fundusz świadczeń socjalnych i dopiero po przeznaczeniu z niego co najmniej 30 procent na pokrycie wartości świadczenia na rzecz pracowników, świadczenie to podlegałoby zwolnieniu od podatku.
W skardze do NSA wspólnicy spółki "H." wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Zdaniem skarżących znikoma wartość przekazanych pracownikom upominków świątecznych nie przekraczałaby funduszu socjalnego, gdyby taki istniał w firmie, a nawet mogłaby zostać w całości pokryta ze środków funduszu, nie tylko w 30 procent. W ocenie skarżących interpretacja par. 47 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia przyjęta przez organy podatkowe jest błędna i ma na celu ograniczenie wartości świadczeń na rzecz pracowników wolnych od podatku.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem.
Zasadą prawa podatkowego jest powszechność podatku, stąd wszelkie przepisy wprowadzające zwolnienia i ulgi, jako wyjątki od tej zasady, powinny być interpretowane ściśle, zgodnie z literalną ich wykładnią.
W sprawie bezspornym jest, że w 1995 r. spółka "H." nie dokonywała odpisów na fundusz socjalny, a nie dysponując środkami tego funduszu nie mogła w żadnej części sfinansować świadczeń na rzecz pracowników ze specjalnego funduszu świadczeń socjalnych.
Zasadą określoną w art. 2 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy jest opodatkowanie świadczeń na rzecz pracowników. Wyjątek od tej zasady określony został w par. 47 pkt 1 lit. "c" wyż. cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r., gdzie przewidziano zwolnienie od podatku od towarów i usług nieodpłatnych świadczeń okolicznościowych świadczonych na rzecz pracowników, jeżeli usługi te finansowane są co najmniej w 30 procent z funduszy specjalnych tworzonych na podstawie odrębnych przepisów. Tak więc warunkiem zwolnienia od podatku świadczeń na rzecz pracowników było sfinansowanie co najmniej 30 procent wartości tych świadczeń z funduszu socjalnego. Interpretacja zaprezentowana w skardze niweczyłaby zasadność obowiązku podatkowego określonego w art. 2 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.