Uzasadnienie
(...) Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podatnicy świadczący usługi, w tym również w zakresie handlu i gastronomii, na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej są obowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.
W rozporządzeniu z dnia 27 maja 1994 r. w sprawie kas rejestrujących /Dz.U. nr 65 poz. 278; zm. Dz.U. nr 119 poz. 573/ Minister Finansów określił terminy, w których podatnicy obowiązani są do rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu tych kas.
W par. 4 tegoż rozporządzenia określony został termin, w którym rozpoczęcie obrotu i kwot podatku należnego powinni rozpocząć podatnicy m.in. świadczący usługi w zakresie transportu, w tym usługi, za których świadczenie należności przyjmowane jest przez kierowców autobusów komunikacji pasażerskiej.
Termin ten określony został na 1.07.1995 r. /a contrario "zwalnia się z obowiązku w okresie od 1.07.1994 r. do 30.06.1995 r."/.
Zgodnie z par. 5 ust. 1 rozporządzenia w ww. terminie podatnik miał obowiązek rozpocząć prowadzenie ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu co najmniej 1/20 liczby kas, które powinny być zastosowane we wszystkich punktach sprzedaży podatnika, w zaokrągleniu w górę do liczb całkowitych.
W sytuacji skarżącego Przedsiębiorstwa /jak wynika z tabeli do par. 4 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 27 maja 1994 r. / odnoszą się do niego dwa terminy, w których powinno ono rozpocząć ewidencję obrotu i kwotę podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących: termin 1.01.1995 r.:
- - jako świadczącego usługi w zakresie transportu; termin 1.07.1995 r.
- - jako świadczącego usługi w zakresie transportu w tym usługi, za których świadczenie należność przyjmowana jest przez kierowców autobusów komunikacji pasażerskiej.
Z ustaleń zaskarżonej decyzji, jak i odpowiedzi na skargę wynika, iż zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz par. 4 i par. 5 rozporządzenia dotyczy niezainstalowania kas za usługi, za świadczenia których należności są przyjmowane przez kierowców autobusów.
Jednocześnie z ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym wynika, iż do 1.07.1995 r. Przedsiębiorstwo zainstalowało dobrowolnie 33 kasy fiskalne - bileterki typu Emar, co znacznie przekracza ustaloną przez organy podatkowe liczbę odpowiadającą 1/20 liczby kas, które powinny być zainstalowane we wszystkich punktach sprzedaży dotyczących tego obrotu.
Z punktu widzenia przy dopełnieniu przez podatnika obowiązku o jakim mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie można pominąć użytego w par. 5 ust. 1 rozporządzenia słowa "rozpocząć".
Wynika bowiem z niego, iż od terminu określonego w par. 4 /z dnia 1.07.95/ podatnik musi ewidencjonować obrót i kwotę podatku należnego za pomocą określonej, minimalnej liczby kas, pod rygorem określonych skutków prawnych.
Dla przypisania podatnikowi niewykonania obowiązku, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 ustawy w zw. z par. 4 i par. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 maja 1994 r. konieczne jest zatem ustalenie, że z dniem 1.07.1995 nie rozpoczął on ewidencji obrotu za pomocą przynajmniej 1/20 liczby kas rejestrujących.
Jeżeli bowiem jeszcze przed terminem określonym ww. przepisem prawa podatnik rozpoczął ewidencję obrotu za pomocą kas rejestrujących, a liczba tych kas mieści się w granicach określonych przepisami prawa, nie można postawić mu zarzutu, iż nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, tylko z tego powodu, iż z obowiązku tego zaczął wywiązywać się przed terminem. Pod tym kątem zaskarżona decyzja nie wywiera rozważań i wystarczających ustaleń.
Podnoszone w skardze zarzuty nie znajdują zaś uzasadnienia. Decyzja, jak należy domniemywać, w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w zakresie podatku VAT ustalonego zaskarżoną decyzją, mogłaby być wydana w innym postępowaniu. Zarzut naruszenia przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych jest więc bezzasadny.
W świetle unormowania art. 73 Kpa nie jest również zasadny zarzut naruszenia ww. przepisu prawa, jak i w związku z tym art. 10 Kpa.
Przepis ten normuje zasadę względnej jawności akt sprawy administracyjnej, przyznając stronie prawo ich przeglądania. Prawo to służy stronie w każdym stadium postępowania. W prawie tym mieści się również prawo do utrwalania na własny użytek wiadomości w tych aktach zawartych przez ich notowanie, wykonanie odpisów oraz pod kontrolą organu kserokopii dokumentów. Art. 73 par. 1 i 2 Kpa nie przewiduje zaś obowiązku sporządzenia przez organ administracyjny kserokopii akt administracyjnych, lub ich odpisu i doręczenia ich stronie, a z takim żądaniem wystąpiła strona w toku postępowania odwoławczego.
Strona nie wykazała zaś, iż została pozbawiona uprawnień przyznanych jej art. 73 Kpa, stąd zarzut zawarty w skardze jest gołosłowny.
Także podzielić należy pogląd, że bez znaczenia dla obowiązku wynikającego z art. 29 ust. 1 ustawy w zw. z par. 4 i par. 5 cyt. rozporządzenia z dnia 27 maja 1994 r. pozostaje fakt dostarczenia kas fiskalnych przez producenta z wadami fabrycznymi.
Kwestia ta odnosi się do nienależytego wykonania zobowiązania wynikającego z zawartej między stronami umowy o charakterze cywilnoprawnym i związanych z tym roszczeń odszkodowawczych.
Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o NSA należało orzec jak w sentencji.