Uzasadnienie
Zaskarżone postanowienie zostało wydane przez organ egzekucyjny. Skarżąca natomiast złożyła zażalenie na to postanowienie, przy czym wyraźnie zaznaczyła, że kieruje je do WSA w Lublinie.
Wobec tego należy przypomnieć, że postępowanie sądowe nie jest kolejną instancją w ramach postępowania egzekucyjnego. Zatem, jeśli skarżąca chciała złożyć zażalenie na ww. postanowienie Prezydenta Miasta, to należało je skierować do właściwego organu drugiej instancji, nie zaś do sądu. Wówczas organ drugiej instancji wypowiedziałby się w pierwszej kolejności co do formalnej dopuszczalności takiego środka zaskarżenia.
Dodatkowo trzeba zauważyć, że - jak wynika z przedstawionych akt - postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] zostało uchylone postanowieniem tego organu z dnia [...]
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. – p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2015.658), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W tych okolicznościach pismo skarżącej, które sąd był uprawniony oceniać wyłącznie w świetle regulacji przewidzianych w p.p.s.a. dla skarg, nie może skutecznie wszcząć postępowania sądowego. Wprost zgodnie z jego treścią jest ono zażaleniem skarżącej na postanowienie organu pierwszej instancji, a sąd - jak to zostało omówione wyżej - nie jest uprawniony do rozpatrywania takiego środka zaskarżenia, czy to od strony formalnej czy merytorycznej i w ten sposób zastępowania właściwego organu drugiej instancji.
Z tych powodów skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.