Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2015 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie datowana na dzień 20 listopada 2015 r. (i w tym dniu złożona w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego) skarga M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 r.
Skarga została opłacona.
Wraz ze skargą pełnomocnik skarżącej doradca podatkowy A. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniał, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upływał z dniem 16 listopada 2015 r. Jednakże od dnia 16 listopada do dnia 19 listopada 2015 r. pełnomocnik strony przebywał na leczeniu szpitalnym, wcześniej nie zaplanowanym.
Do wniosku pełnomocnik dołączył poświadczoną za zgodność kserokopię karty informacyjnej ze szpitala.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (w przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniosek składa się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi) - art. 87 § 1 i 3 P.p.s.a. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie przesłanki z art. 87 § 1, 3 i 4 P.p.s.a zostały spełnione. Rozważenia wymaga natomiast, czy skarżąca, tu jej pełnomocnik uprawdopodobnił brak winy w dokonaniu czynności z uchybieniem terminu.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. dla przykładu postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15, LEX nr 1643289, czy z dnia 20 stycznia 2015 r. II GZ 896/14, LEX nr 1628828).
Oczywistym też jest, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy.
Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, przy czym nie każda choroba, lecz jedynie nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego strona skarżąca (pełnomocnik) nie mogła przewidzieć może stanowić przesłankę dla przywrócenia terminu.
Przykładając obiektywny miernik staranności w działaniu do sytuacji, jaka miała miejsce w analizowanej sprawie, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej uchybił terminowi do wniesienia skargi nie ze swojej winy.
Prawem pełnomocnika było bowiem złożenie skargi w ostatnim dniu ustawowego terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r., I GZ 237/14, LEX nr 1501719). Natomiast okoliczność nagła i niezależna od pełnomocnika spowodowała, że tego nie uczynił. Pełnomocnik w okresie od 16 listopada do 19 listopada 2015 r. przebywał w szpitalu. Wymagał stałej opieki medycznej. Twierdzenie pełnomocnika o chorobie uniemożliwiającej podjęcie określonych czynności zostało uwiarygodnione przedłożonym dokumentem w postaci karty informacyjnej o leczeniu szpitalnym.
Trudno zatem w tej sytuacji, w ocenie Sądu, przyjąć, że mógł on wykonywać swoje obowiązki zawodowe (zob. również postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., I OZ 610/14, LEX nr 1541378 i z dnia 22 maja 2013 r. II FZ 310/13, LEX 1318939).
W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.