Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w L., po rozpoznaniu odwołania "R." Spółki Akcyjnej - Oddziału w L., utrzymała w mocy decyzję Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 27 września 1996 r. w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za grudzień 1993 r., styczeń, luty maj i czerwiec 1994 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 i 2a oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wyjaśniła, że ocenie organów podatkowych podlegał następujący stan faktyczny: Spółka "R." przekazała na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego (...) z dnia 10 maja 1994 r. Zakładom Energetycznym L. linię kablową SN przy ul. S. w L. Przekazanie to nastąpiło nieodpłatnie i wynikało z obowiązku zawartego w par. 18 ust. 1 zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 24 sierpnia 1964 r. w sprawie zasad przyłączania do wspólnej sieci urządzeń do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, rozdzielania i odbioru energii elektrycznej i cieplnej oraz paliw gazowych /M.P. nr 62 poz. 286/. W toku postępowania bezspornym było, iż nieodpłatne przekazanie linii kablowej SN stanowiło czynność nie podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Jednocześnie ustalono, że Spółka odliczyła podatek naliczany z faktur dokumentujących nakłady inwestycyjne na budowę przedmiotowej linii za objęte decyzją miesiące w łącznej kwocie 15.594,90 zł. W ocenie Izby, odliczenia podatku naliczonego VAT zapłaconego przy nabyciu usług związanych z budową obiektu, będącego przedmiotem czynności nie podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, dokonała Spółka z naruszeniem art. 20 ust. 2 cyt. ustawy. Zarzuty odwołania stwierdzającego, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług przysługiwało Spółce na podstawie art. 19 cyt. ustawy i nie niweczyło go późniejsze obligatoryjne przekazanie środka trwałego oraz, że Spółka nie mogła naruszyć art. 20 ust. 2 cyt. ustawy, bowiem przepis ten nie odnosi się do czynności, do których przepisy o VAT nie mają żadnego zastosowania, Izba Skarbowa uznała za nieuzasadnione. Zdaniem Izby, jeżeli jakaś czynność wyłączona jest z ustawy o podatku od towarów i usług, to nie stosuje się do niej przepisów tej ustawy zarówno w zakresie podatku należnego jak i podatku naliczonego.
Ponieważ bezspornym jest, że nieodpłatne przekazanie linii energetycznej było czynnością nie wymienioną w art. 2 cyt. ustawy, to zdaniem Izby, nie przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego z faktur związanych z tą czynnością. Zasadnym było również w ocenie Izby, zwiększenie podatku należnego o kwotę trzykrotności zawyżenia podatku naliczonego, bowiem faktury zakupu linii energetycznej nie podlegały zaewidencjonowaniu w rejestrze, o którym mowa w art. 27 ust. 4 cyt. ustawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka Akcyjna "R." - Oddział w L. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 19 i art. 20 ust. 2 cyt. ustawy poprzez ich błędną wykładnię. Oprócz zarzutów przytoczonych jak w odwołaniu, skarżąca wskazała, że czynność nieodpłatnego przekazania linii energetycznej uznać należało za darowiznę ewentualnie za świadczenie usług bez pobrania należności /art. 2 ust. 3 pkt 4 i 5 cyt. ustawy/, czyli czynności objęte podatkiem od towarów i usług ze wszystkimi tego konsekwencjami.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wniosła o jej oddalenie i dodatkowo wskazała, że umowa darowizny /art. 888 Kc/ jest umową jednostronnie zobowiązującą, natomiast umowa pomiędzy skarżącą Spółką i Zakładem Energetycznym rodzi stosunek dwustronnie zobowiązujący, bowiem Spółka miała obowiązek przekazania linii energetycznej, zaś Zakład miał obowiązek przejąć sieć w celu dostawy energii Spółce. Nie była to umowa dobrowolna, bowiem obowiązek jej zawarcia wynikał z przepisów zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 24 sierpnia 1964 r.
Zdaniem Izby, nie można również uznać czynności przekazania linii energetycznej za świadczenie usług bez pobrania należności, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 5 cyt. ustawy, gdyż dla takiego zakwalifikowania niezbędne jest łączne spełnienie dwóch warunków: usługa generalnie jest odpłatna oraz świadczący usługę nie pobiera należności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych ograniczona jest przedmiotem rozstrzygniętej sprawy, nie zaś zakresem zarzutów sformułowanych w skardze /art. 51 ustawy o NSA/. Niezależnie więc od podniesionych przez Spółkę zarzutów stwierdzić należało, iż zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem art. 27 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W toku postępowania skarżąca Spółka nie kwestionowała faktu, iż nieodpłatne przekazanie linii energetycznej na podstawie protokołu przekazania środka trwałego nie było dokonane z woli skarżącej, lecz w wykonaniu par. 18 cyt. zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 24 sierpnia 1964 r. Strony tej czynności uznały również, że administracyjnie uregulowane przekazanie środka trwałego nie jest objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, stąd przy jej wykonaniu nie naliczono podatku VAT.
W konsekwencji zasadnym było zakwestionowanie przez organy podatkowe odliczenia podatku naliczonego w 5 fakturach dokumentujących nakłady inwestycyjne na nieodpłatnie przekazaną linię energetyczną, jako nie znajdujące oparcia w przepisach cyt. ustawy.
Równocześnie stwierdzić należało, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie nie pozwalały na zastosowanie art. 27 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z dokonaną oceną prowadzonej przez Spółkę ewidencji dla celów VAT spełniała ona wymogi art. 27 ust. 4 cyt. ustawy i została uznana za dowód w postępowaniu pozwalający na prawidłowe określenie wysokości podatku naliczonego obniżającego podatek należny. Stosownie do art. 27 ust. 4 ustawy, Spółka miała obowiązek prowadzenia ewidencji zawierającej dane ściśle w tym przepisie określone i dopiero naruszenie obowiązków związanych wprost z prowadzeniem ewidencji, które ponadto doprowadziło do zawyżenia podatku naliczonego, pozwalało na sankcyjne zwiększenie podatku należnego.
Skoro prowadzona przez Spółkę ewidencja zapewniała wierność zaewidencjonowanych danych w zakresie podatku naliczonego z danymi zawartymi w dokumentacji źródłowej, to brak było podstaw do zastosowania art. 27 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.