Postanowienie WSA w Lublinie z 1 marca 2018 r., I SA/Lu 151/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. S. i A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r., - w zakresie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk

Uzasadnienie

A. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r., znak: [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniono rażącym naruszeniem prawa, które miało miejsce przy wydawaniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej skarżący uzasadnili "rażącym naruszeniem prawa, które miało miejsce przy wydaniu tej decyzji".

Argumentacja skarżących nie nawiązuje w żaden sposób do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem orzecznictwa, zarzuty odnoszące się do niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, "stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 [p.p.s.a.]." (postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/2004; podobnie NSA w postanowieniu z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05: "Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. (...) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej").

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.