Wyrok WSA w Lublinie z 11 lipca 2007 r., I SA/Lu 152/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lipca 2007r.

Sprawa

sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2006 r. - oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz
Asystent sędziego Anna Strzelec protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania H. M. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] Nr [...] ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2006 w kwocie 1.157 zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego za podstawę opodatkowania przyjął budynki mieszkalne o pow. 50 m kw., budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 35 m kw., budynki pozostałe o pow. 57 m kw. oraz grunty pozostałe o pow. 1.140 m kw. Podatek ustalony został przy zastosowaniu stawek wynikających z Uchwały Rady Miasta B. z dnia 28 listopada 2005r. Nr [...]. Dane wskazane przez podatnika w złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych były niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta B. Ponadto przepis art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma zastosowanie do sytuacji, gdy nastąpiło fizyczne zajęcie gruntu pod budowle dróg publicznych oraz pas drogowy. O takim zajęciu nie można mówić na etapie wydzielenia pasa terenu w planach zagospodarowania przestrzennego pod przyszłą inwestycję.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji H. M. zakwestionował ją w części dotyczącej określenia powierzchni gruntów pozostałych (1.140 m kw.). Wskazywał, iż na cel drogi wraz z pasem drogowym zajęto nie 66 m kw. lecz prawie 1/3 powierzchni jego działki tj. ponad 460 m kw. W jego sprawie została popełniona kradzież urzędnicza gruntu z podlegającej opodatkowaniu nieruchomości, zaś jego dociekania zostały udaremnione przez urzędnika, który odmówił mu wglądu do akt wywłaszczeniowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania wskazało na treść art. 4 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844) oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086z późn. zm.) i na tej podstawie wywiodło, iż z aktualnego wypisu z rejestru budynków i gruntów prowadzonego przez Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami UM w B. wynika, że H. M. jest właścicielem gruntu o pow. 1.140 m kw. (nr działki 370/1) oraz budynków: mieszkalnego o pow. użytkowej 85 m kw., który w części (35 m kw.) związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków pozostałych o pow. użytkowej 57 m kw. przy ul. [...]. Podatnik w złożonej do organu podatkowego informacji z dnia 17 stycznia 2005r. wykazał inne, niż wynikające z ww. ewidencji dane, w tym grunt pozostały – 1206m kw. Stąd obowiązkiem organu podatkowego było dokonanie wymiaru podatku zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy czym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów zajętych pod drogi wraz z pasami drogowymi.

Z dołączonych do akt dokumentów wynika, że powołana w odwołaniu pow. 66 m kw. gruntu zajętego pod skrzyżowanie ul. [...] i ul. [...], oznaczonego nr ewidencyjnym [...] z dniem 1 stycznia 1999r. stała się własnością Miasta na prawach powiatu B. Działka ta nie mogła być i nie została ujęta w decyzji organu I instancji. Należąca do H. M. działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] o pow. 0, 1140ha została przeznaczona pod projektowaną ulicę zbiorczą na mocy Uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia 10 lutego 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. pod nazwą "[...]". Zgodnie z tą uchwałą tereny, dla których plan przewiduje inne, niż dotychczas przeznaczenie, mogą być do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem użytkowane w sposób dotychczasowy. Nie stanowi podstawy zwolnienia od opodatkowania samo przeznaczenie gruntu pod projektowaną przyszłą inwestycję, nie zmieniające dotychczasowego sposobu wykorzystywania tego gruntu.

W przypadku, gdy podatnik kwestionuje dane wynikające z ewidencji, o której mowa w art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne winien dążyć do ich zmiany w odrębnym postępowaniu. Kolegium wskazało również na brak swojej kognicji w niniejszym postępowaniu w kwestii zarzutów związanych z "kradzieżą urzędniczą gruntu" w sprawie wywłaszczeniowej.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ odwoławczy orzekł jak w decyzji.

Na powyższą decyzję H. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Nie precyzując zarzutów ani wniosków podnosił, iż jego sprawy wymiaru podatku od nieruchomości trwają od 1991r., bowiem od tej pory żąda weryfikacji podstawy stosowanej ulgi podatkowej. Bezprawna jest bowiem podstawa, z której brane są dane do wyliczeń podatkowych, a ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych jest tylko szyldem dla tworzenia własnego prawa przez urzędników. Do skargi dołączył swoje pismo kierowane do Delegatury Urzędu Wojewódzkiego z dnia 12.01.2007r., pismo do Prezydenta Miasta B. z dnia 9 stycznia 2007r., stronę 8 dokumentu, zaczynającą się od słowa "Otoczenie" /w górnym prawym rogu widnieje napis: Wyceny Nieruchomości i Kosztorysowanie Robót – K. K./, odręcznie sporządzone pismo zatytułowane "Protokół rozprawy administracyjnej..." niepotwierdzone za zgodność, mapę ewidencji gruntów m. B., kserokopię odręcznie zapisanej kartki papieru (k.-18), Protokół (k.-19).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Nie jest w sprawie kwestionowany fakt, iż właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. 1.140 m kw. jest skarżący H. M. Fakt ten wynika z aktualnego wypisu z rejestru budynków i gruntów prowadzonego przez Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta B. (k.- 9). Trafnie zaś w zaskarżonej decyzji powołał organ odwoławczy art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl którego podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, wobec czego stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie został zaś w sprawie przeprowadzony dowód przeciwko temu dokumentowi (art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), bowiem za taki dowód nie może być uznane pismo Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w B. z dnia 8 marca 2001r. złożone przez skarżącego przy piśmie z dnia 8 września 2006r.

Z treści pisma z dnia 8 marca 2001r. wynika, iż nieruchomość oznaczona nr ewidencyjnym [...] o pow. 1206 m kw. przy ul. [...] – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w dwóch jednostkach strukturalnych z docelowym przeznaczeniem pod rozbudowę skrzyżowania ul. [...] i ul. [...]. Część tej nieruchomości o pow. ok. 430 m kw. jest przeznaczona pod pasy drogowe ww. ulic, a pozostała cześć mieści się w liniach regulacyjnych tych ulic, co oznacza, że niemożliwa jest zabudowa kubaturowa. Pod ulicę [...] i [...] faktycznie zajęty został obszar o pow. łącznie 66 m kw. (pkt. 4 tego pisma) i jest to obecnie działka o nr ewidencyjnym [...], stanowiąca własność Miasta. Z pisma tego Urzędu z dnia 25 września 2006r. (k.- 10) wynika zaś, iż powołany w piśmie z dnia 8 marca 2001r. plan zagospodarowania stracił ważność, a wg uchwalonego 10 lutego 2006r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. nieruchomość nr [...] o pow. 0,1140 ha przeznaczona jest pod projektowaną ulicę zbiorczą, jednak samo przeznaczenie nie zmienia dotychczasowego sposobu użytkowania gruntu.

Skarżący podstawowe znaczenie przykłada do użytego w piśmie z dnia 8 marca 2001r. sformułowania: "powierzchnia... przeznaczona pod pasy drogowe". Jednakże plan zagospodarowania przestrzennego nie jest dokumentem, na podstawie którego organy podatkowe mogą ustalać dane niezbędne do opodatkowania gruntu.

W art. 2 ust. 3 pkt 4 omawianej ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku) wskazano trzy różne kategorie przedmiotów, które nie są objęte opodatkowaniem (a nie zwolnione) podatkiem od nieruchomości: pasy drogowe, drogi oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

W każdym przypadku o zastosowaniu wyłączenia od opodatkowania będzie przesądzało istnienie na danym gruncie drogi (budowli). Jeżeli takiej drogi w rzeczywistości nie ma, nie można stosować art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie można bowiem mówić o pasie drogowym, gdy na gruncie nie ma żadnej drogi. Samo zatem przeznaczenie gruntu pod drogę w planie zagospodarowania nie spełnia przesłanek art. 2 ust. 3 pkt. 4 powołanej ustawy. Stąd przeznaczenie w planie 430m kw., na co powołuje się skarżący (faktyczne zajęcie 66m kw.) nie wpływa na wymiar podatku od nieruchomości, a do tego wymiaru nie wzięto pod uwagę owych 66 m kw., który to obszar stanowi odrębną jednostkę ewidencyjną, a właścicielem jest inny, niż skarżący, podmiot.

Dołączone do skargi pisma nie mogą zmieniać oceny dokonanej przez organy podatkowe, bowiem sąd administracyjny nie jest trzecią instancją w postępowaniu administracyjnym i nie przeprowadza postępowania dowodowego, nadto dokumenty pochodzące od organów administracji nie spełniają wymogów dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (z wyjątkiem k.- 17). Ich treść nie zmienia zresztą ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego.

Pozostałe ustalenia i wnioski organów podatkowych nie są kwestionowane.

W takiej sytuacji, skoro w ostateczności zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.