Uzasadnienie
W dniu 17 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 15 października 2010 r. w sprawie I SA/Lu 152/10. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o udzielenie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Na wezwanie sądu pełnomocnik przesłał wypełniony przez skarżącego w dniu 10 stycznia 2011 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zaznaczył, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty w skardze kasacyjnej jest kolejnym wnioskiem o przyznanie skarżącemu prawa pomocy. W związku z pierwszym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z 26 marca 2010r. (data nadania w urzędzie pocztowym), obejmującym żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 14 lipca 2010 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 300 zł i ustanowienie radcy prawnego (pkt I) i oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie (pkt II). Postanowienie powyższe stało się prawomocne w związku z niewniesieniem środka zaskarżenia. Stąd kolejny wniosek strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (wpisu sądowego od skargi kasacyjnej) i ustanowienia radcy prawnego oraz mając na uwadze to, iż stronie przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, należy potraktować jako wniosek o zmianę punktu II postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 lipca 2010 r.
Zgodnie z art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Pod pojęciem "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie, jednakże muszą to być takie zmiany okoliczności, które uzasadniają zmianę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Jeżeli brak jest podstaw do stwierdzenia, iż okoliczności sprawy uległy zmianie, kolejny wniosek tej samej strony, dotyczący przyznania prawa pomocy w tym samym zakresie, nie może zostać uwzględniony.
Stwierdzić należy, że zakres żądania wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego łącznie ze skargą kasacyjną jest tożsamy z żądaniem zawartym we wniosku o prawo pomocy z dnia 26 marca 2010r., rozpoznanym prawomocnym postanowieniem sądu z 14 lipca 2010r. Natomiast skarżący nie wykazał, aby okoliczności sprawy uległy zmianie, tj. by istotnemu pogorszeniu uległa jego sytuacja materialna.
Skarżący podał, tak jak w pierwszym wniosku o przyznanie prawa pomocy, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Nie posiada majątku nieruchomego, ani zasobów finansowych. Tak jak wcześniej, skarżący i jego żona utrzymują się z emerytur w wysokości [...] zł brutto (skarżący) i [...] brutto (żona skarżącego). Podnieść należy, że pełnomocnik strony w uzasadnieniu wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy (zawartego w skardze kasacyjnej) podniósł, iż warunki życiowe, majątkowe i rodzinne skarżącego nie zmieniły się od czasu postępowania przed sądem I instancji.
W świetle powyższego nie ma podstaw do uznania, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca zmianę wydanego w sprawie prawomocnego rozstrzygnięcia sądu.
Ubocznie podnieść należy, że pełnomocnik ustanowiony dla strony skarżącej w ramach prawa pomocy (postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2010 r.) jest umocowany do działania w imieniu skarżącego również w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 165 w związku z art. 258 § 1 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.