Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika S.K. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe,,[...]" i określił wysokość nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń z umowy o pracę i umów zlecenia za miesiące styczeń-grudzień 2000 r.
W dniu 18 czerwca 2003 r. płatnik złożył odwołanie uzupełnione pismem z dnia 28 lipca 2003 r., w którym żądał uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Podniósł zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) i art. 31 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., poz. 572 ze zm.) - poprzez brak wskazania przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności wyjaśnieniom płatnika i dokumentacji pracowniczej. Zarzucono także naruszenie art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust.1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez nie uwzględnienie żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków J.S. i A.P. na okoliczność ustalenia wysokości wypłaconych wynagrodzeń oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Organ odwoławczy po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji uzupełnionego dowodami zgromadzonymi w postępowaniu odwoławczym uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w części dotyczącej wysokości nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za miesiąc styczeń-grudzień 2000 r. i w tej części określił wysokość nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za rok 2000 w kwocie 1049,30 zł, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Na powyższą decyzję S.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzupełnioną pismem z dnia 21 września 2004 r. Wnosił w niej o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w części, w jakiej decyzja organu odwoławczego nie uchyla wcześniejszej decyzji I instancji, a określa nie pobrany podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2000.
Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie art. 121, 122, 187 i 193 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie, przy czym wskazał na różnicę w zeznaniach złożonych przez świadków J.S. i R.S. na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji i organem odwoławczym. Zaznaczył, że R.S. składał odmienne zeznania co do wysokości pobranego wynagrodzenia w różnych postępowaniach.
Zarzucił też naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej w związku z tym, że organy podatkowe bezkrytycznie przyjęły dowody z zeznań świadków dotyczące wysokości pobranego wynagrodzenia, podczas, gdy skarżący posiada dokumentację kadrowo-płacową, z której wynikają okresy zatrudnienia i kwoty inne, niż ustalone w zaskarżonej decyzji.
Twierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ jej uzasadnienie faktyczne nie odzwierciedla przebiegu i ostatecznego rezultatu postępowania wyjaśniającego.
Podniósł także, że organy podatkowe nie zakwestionowały rzetelności prowadzonej przez skarżącego dokumentacji podatkowej w sposób przewidziany w art. 193 Ordynacji podatkowej, a więc podstawę określenia wysokości zobowiązania powinna stanowić ta dokumentacja, a nie zeznania świadków lub inne dowody.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, zgodnie z przepisem art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd nie podziela zarzutów skargi bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Wbrew zarzutom skargi w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca naruszenie przez organy podatkowe art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, gdyż w toku postępowania podatkowego podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś ocena zebranego materiału dowodowego nie wykracza poza ramy art. 191 Ordynacji podatkowej, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji.
Materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, uzupełniony dowodami zgromadzonymi w postępowaniu odwoławczym pozwalał Dyrektorowi Izby Skarbowej na podjęcie zaskarżonej decyzji.
Wbrew twierdzeniom skargi zeznania świadków R. S. i J. S.składane w postępowaniu podatkowym nie są sprzeczne.
W dniu 28 października 2002 r. R. S. wskazał, że był zatrudniony u skarżącego w okresie od maja 2000 r. do 20 września 2002 r. oraz podał wysokość netto otrzymywanego wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach 2000 r.
Podczas następnego przesłuchania w dniu 30 grudnia 2003 r. świadek nie zmienił swoich poprzednich zeznań, stwierdził jedynie, że w chwili obecnej nie jest w stanie przypomnieć sobie kwot otrzymywanego wynagrodzenia, ale wynagrodzenia miesięczne otrzymywane faktycznie różniły się od kwot wskazywanych przez pracodawcę.
Jak z powyższego wynika świadek R. S. podczas całego postępowania podatkowego konsekwentnie twierdził, że wysokość wynagrodzenia otrzymywanego była wyższa od tego, które wynikało z dokumentacji podatkowej, a jego minimalna wysokość została zeznana podczas przesłuchania w dniu 28 października 2002 r.
Podobnie świadek J. S. przesłuchiwana w dniu 12 listopada 2002 r. i 29 listopada 2002 r. konsekwentnie twierdziła, że okres zatrudnienia u S.K. oraz wysokość otrzymywanego wynagrodzenia są inne niż te, które wynikają z dokumentów przedstawionych przez skarżącego.
Tak więc, jak już wyżej wskazano organy podatkowe nie naruszyły zasad przeprowadzania postępowania dowodowego, a jego ocena mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ocena ta jest logiczna i nie można zarzucić jej, co czyni skarżący, dowolności i braku podstaw w zebranym materiale dowodowym.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił podstawy prawne decyzji, tak więc zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej jest chybiony.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy podatkowe zasad określonych w art. 121 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 193 Ordynacji podatkowej Sąd stwierdza, co następuje:
Co prawda w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż dokumentacja kadrowo-płacowa prowadzona przez skarżącego jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych nie mieści się w pojęciu księgi podatkowej i w sprawie nie powinien być zastosowany przepis art. 193 Ordynacji podatkowej, to jednak – w świetle przepisu art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej – twierdzenie takie nie jest uprawnione.
Pomimo takiego stanowiska organu II instancji Inspektor Kontroli Skarbowej w protokole kontroli z dnia 31 stycznia 2003 r. na stronie 7 i 8 wskazał za jaki okres, w jakim zakresie i w jakiej części w/w dokumentacja nie odzwierciedla stanu rzeczywistego, a skarżącemu wyznaczył 14-dniowy termin od dnia doręczenia protokołu do wniesienia zastrzeżeń lub wyjaśnień do treści protokołu oraz do przedstawienia stosownych dowodów.
Tak więc Inspektor, mimo iż nie wskazał w treści wyżej opisanego protokołu przepisu art. 193 Ordynacji podatkowej, to jednak wykonał obowiązki organu podatkowego w zakresie zakwestionowania rzetelności prowadzonej dokumentacji kadrowo-płacowej. Uchybienie polegające na pominięciu w treści protokołu wyżej opisanej podstawy prawnej nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
Z tych też względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.