Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 15 października 1998 r., Izba Skarbowa w R., po rozpatrzeniu odwołania Spółki Cywilnej "K." Grażyny D. i Katarzyny W. od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia 30 czerwca 1998 r. (...) w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 1995 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że Spółka zastosowała ulgę w podatku od towarów i usług z tytułu zakupu 2 kas rejestrujących, pomimo że nie spełniała warunków do jej zastosowania, bowiem nie złożyła oświadczenia o liczbie stanowisk kasowych w danym punkcie sprzedaży detalicznej.
Od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług wniesione zostało odwołanie, w którym podatniczki podnoszą, iż zawiadomienie o miejscu instalacji kasy rejestrującej złożone w dniu 3 listopada 1995 r. spełniało wymogi par. 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 maja 1994 r. w sprawie kas rejestrujących. Wyjaśniają, że nie posiadały więcej niż jedną kasę fiskalną w każdym punkcie sprzedaży, a ponadto kasy wprowadzone zostały przed obowiązującym terminem. Zarzucają naruszenie art. 169 par. 1 Ordynacji podatkowej przez brak wezwania do ewentualnego uzupełnienia braków złożonego oświadczenia.
Ustosunkowując się do tych zarzutów, Izba Skarbowa wskazała, że zgodnie z par. 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia odliczenie od podatku należnego kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących następuje pod warunkiem złożenia oświadczenia o liczbie stanowisk kasowych w danym punkcie sprzedaży detalicznej wraz z podaniem miejsca, w którym ta działalność jest prowadzona. Dokument, na który powołują się podatniczki w odwołaniu, tj. zawiadomienie podatnika o miejscu instalacji kasy rejestrującej złożone w dniu 3 listopada 1995 r., nie może zastąpić oświadczenia wymaganego w ww. przepisie.
Złożone przez Spółkę oświadczenie zgodne jest z par. 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące, oraz warunków stosowania tych kas /Dz.U. nr 39 poz. 178 ze zm./ i nie może zastąpić oświadczenia przewidzianego w par. 8 ust. 2 rozporządzenia z 27 maja 1994 r.
Izba Skarbowa nie dopatrzyła się także naruszenia art. 169 par. 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ złożone zawiadomienie spełniało wymogi zawarte w cyt. par. 9 ust. 2 organ I instancji nie był zobowiązany do wzywania podatniczek.
W skardze do NSA skarżące wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej z powodu naruszenia prawa.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych podnoszą, iż wobec braku wymogu formy pisemnej do złożenia oświadczenia wymaganego przez przepis par. 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 maja 1994 r. oświadczenie to mogło być złożone w dowolnej formie /a więc w innym dokumencie bądź połączone z oświadczeniem z inną informacją/ i w dowolnym terminie. Zdaniem skarżących z porównania treści par. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 1996 r. wynika, że oświadczenie z par. 8 ust. 2 dawało urzędowi możliwość stwierdzenia czy podatnik zasadnie odlicza ulgę i ustawodawcy chodziło o przesądzenie braku ulgi od wydatków poniesionych na zakup kas fiskalnych ponad liczbę punktów sprzedaży detalicznej. W sytuacji gdy podatnik zakupił i zainstalował kasy w liczbie określonej w par. 4 ust. 1 rozporządzenia zbędne jest składanie oświadczenia o liczbie stanowisk kasowych w danym punkcie sprzedaży.
Podtrzymują pogląd, iż w razie wątpliwości organ podatkowy jest obowiązany wezwać podatnika do uzupełnienia złożonych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosi o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ za uzasadniony, wbrew zarzutowi skargi, uznać należy pogląd organów podatkowych, że złożona przez skarżącego w trybie par. 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące, oraz warunków stosowania tych kas przez podatników /Dz.U. nr 39 poz. 178 ze zm./ informacja o miejscu zainstalowania kas rejestrujących nie zawiera danych o liczbie stanowisk kasowych w danym punkcie sprzedaży detalicznej, które winno obejmować oświadczenie wymagane zgodnie z par. 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 maja 1994 r. w sprawie kas rejestrujących /Dz.U. nr 65 poz. 278 ze zm. - dalej "rozporządzenie"/. Informacja ta wskazuje bowiem jedynie, jaki podmiot zainstalował kasę rejestrującą, gdzie ją zainstalował oraz jaka jest to kasa.
Natomiast oświadczenie, o którym mowa w par. 8 ust. 2 rozporządzenia, którego złożenie jest jednym z warunków uprawniających do odliczenia od należnego podatku od towarów i usług części ceny zapłaconej za kasę rejestrującą, musi określać liczbę wszystkich stanowisk kasowych /w danym punkcie sprzedaży/ jakie podatnik winien zorganizować w celu wykonania obowiązku ewidencjonowania obrotu i podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Nie jest także trafny zarzut strony dotyczący naruszenia w rozpatrywanej sprawie przepisów postępowania, bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zgodne jest z wymogami art. 107 par. 3 Kpa zawierające wskazanie prawnych i faktycznych podstaw rozstrzygnięcia.
Zauważyć także należy, że procesowa zasada udzielania informacji /i ewentualne niezastosowanie się organu podatkowego do tej zasady/ nie może być traktowane jako swoista klauzula generalna, umożliwiająca organowi podatkowemu odstąpienie od zastosowania materialnoprawnej normy prawa podatkowego.
Wbrew twierdzeniom skarżących nie można zatem uznać, że oświadczenie złożone zgodnie z par. 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. jest tożsame /lub winno być uznane za spełniające wymogi/ z oświadczeniem wymaganym w par. 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 maja 1994 r. w sprawie kas rejestrujących. O tożsamości tych oświadczeń nie może przesądzać także późniejsza zmiana regulacji prawnych.
Skoro skarżąca Spółka nie złożyła oświadczenia wymaganego w par. 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, brak jest podstaw do uznania za naruszające prawo stanowisko organów podatkowych zgodnie z którym Spółka nie mogła odliczyć w grudniu 1995 r. od podatku należnego kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 169 Ordynacji podatkowej /art. 64 par. 2 Kpa/, bowiem jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji artykuł ten nie odnosi się do stanu faktycznego istniejącego w rozpatrywanej sprawie. Zauważyć także należy, iż z żadnego przepisu Ordynacji podatkowej /ani Kpa/ nie można wywieść zasady, iż na organie podatkowym spoczywa obowiązek doradztwa prawnego w sprawach nie objętych postępowaniem administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.