Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu odwołania Jerzego O., właściciela PPH "O." od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 13 lipca 1998 r. w sprawie określenia zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1998 r. w kwocie 15.338 oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w kwocie 1.460 zł, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu samochodowego, handlu materiałami budowlanymi oraz handlu samochodami ciężarowymi i naczepami J. O. dokonał zakupu ciągnika siodłowego "LIAZ" z dnia 1 grudnia 1997 r. jako towaru używanego, zwolnionego od podatku od towarów i usług na podstawie art. 5 pkt 5 ustawy o VAT. Sprzedaży tego ciągnika dokonał w dniu 10 marca 1998 r., jako towaru używanego, wolnego od podatku.
Uznając, że w sprawie nie został spełniony podstawowy warunek dla prawidłowego zastosowania zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy o VAT Urząd Skarbowy opodatkował tę sprzedaż stawką określoną w art. 18 ust. 1 oraz określił prawidłową kwotę zwrotu różnicy podatku i na podstawie art. 27 ust. 6 ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.
W odwołaniu od tej decyzji podatnik wnosi o jej uchylenie, twierdząc, że urząd nie ustosunkował się do wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 17.06.1998 r. Uważa, że sprzedając ciągnik nie naruszył przepisów ustawy o VAT gdyż - wbrew twierdzeniu Urzędu - był użytkownikiem pojazdu, sprzedany ciągnik był towarem używanym ponad pół roku i przy zakupie ciągnika nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego.
Rozpatrując odwołanie Izba Skarbowa, w oparciu o analizę art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług podzieliła ustalenia organu I instancji, iż podatnik nie spełnił podstawowego warunku dla prawidłowego zastosowania tego artykułu, gdyż był użytkownikiem ciągnika przez 4 miesiące.
Określony minimalny okres używania rzeczy ruchomych wynosi 6 miesięcy i biegnie dla każdego użytkowania odrębnie, od momentu objęcia przez niego władania nad rzeczą.
Zdaniem Izby wyjaśnienia zawarte w piśmie z 17.06.1998 r. nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż bez znaczenia jest fakt, że ciągnik zakupiony został do świadczenia usług transportowych a jego sprzedaż miała miejsce w związku ze złym stanem technicznym.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy i przebieg postępowania podatkowego uważa, że uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie znajdują potwierdzenia w przepisach prawa podatkowego. Zdaniem podatnika użyta w ustawie o VAT definicja "towaru używanego" nie oznacza, że chodzi o używanie go przez aktualnego użytkownika, jak przyjęły organy podatkowe. Takie rozumienie byłoby sprzeczne z par. 9 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w myśl którego do uznania danego środka trwałego za używany wystarcza by podatnik udowodnił, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 6 pełnych miesięcy.
Zdaniem podatnika przy sprzedaży ciągnika miało zastosowanie zwolnienie z podatku VAT określone w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosi o jej oddalenie w zakresie zobowiązania podatkowego, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze ogłoszenie przez Prezesa Trybunału Konstytucyjnego obwieszczenia z dnia 9 listopada 1998 r. o utracie mocy obowiązującej od dnia 17 listopada 1998 r. art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy o VAT w stosunku do osób fizycznych Izba wnosi o pozytywne załatwienie skargi w części dotyczącej sankcji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji a więc jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368/ stwierdzić należy, iż zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zwana dalej - ustawa o VAT są trafne.
Wyjaśnić należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji /w brzmieniu ustalonym nowelizacją ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. - Dz.U. nr 137 poz. 640/ stanowi art. 7 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 4 pkt 7 cyt. ustawy o VAT, zaś w sprawie nie mają zastosowania - co zdaje się sugerować skarżący - wydane na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT zwalnia się od podatku od towarów i usług oraz od podatku akcyzowego sprzedaż towarów używanych, jeżeli jest dokonywana przez użytkownika (...) pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
W artykule 4 pkt 7 ustawy o VAT zawarta została definicja "towarów używanych", co oznacza, że dla potrzeb podatku VAT przez towar używany rozumie się towar, którego okres używania wyniósł co najmniej pół roku, a w przypadku budynków i budowli co najmniej 5 lat od końca roku, w którym zakończono budowę.
Bezspornym jest, że podatnik sprzedał ciągnik marki Liaz, przy którego zakupie w dniu 1.12.1997 r. nie przysługiwało mu prawo do obniżenia podatku należnego, w dniu 10 marca 1998 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa /w przeciwieństwie do organu I instancji/ nie kwestionuje, iż skarżący był użytkownikiem tego pojazdu.
Kwestią sporną jest natomiast to, czy sześciomiesięczny termin określony w art. 4 pkt 7 ustawy odnosi się do - jak uważa podatnik - całego okresu używania ciągnika /w rozpatrywanej sprawie - od 1989 r./ czy jedynie do czasu używania go przez sprzedającego użytkownika /w rozpatrywanej sprawie - 4 miesiące/ jak przyjęły organy podatkowe.
Zdaniem składu orzekającego interpretację powyższych przepisów prawa dokonaną przez organy podatkowe należy uznać za prawidłową i zgodną z dotyczącym tej kwestii utrwalonym już orzecznictwem NSA /por. np. orzeczenia: z dnia 13 maja 1999 r. SA/Sz 992/98, z dnia 22 stycznia 1999 r. I SA/Gd 1628/98/ oraz stanowiskiem doktryny prawa podatkowego /J. Kamiński, W. Maruchin: Ustawa o VAT. Komentarz, C. H. BECK 1997 r. str. 98/.
W odniesieniu do rzeczy ruchomych sześciomiesięczny termin odnosi się do każdorazowego nabycia towarów. Oznacza to, że podatnik nabywając rzecz ruchomą, a następnie dokonując jej sprzedaży po upływie czterech miesięcy, musi tę sprzedaż opodatkować, bowiem nie upłynął jeszcze ustawowy termin sześciu miesięcy. Uznając zatem zarzuty skargi za bezpodstawne Sąd w tej części skargę oddala.
Niezależnie od pisemnie sformułowanych zarzutów skargi, której granicami zgodnie z art. 51 ustawy o NSA Sąd nie jest związany, podzielając zgłoszony na rozprawie zarzut pełnomocnika skarżącego oraz zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko Izby Skarbowej zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego. Przy ponownym rozpatrzeniu tej kwestii organy podatkowe winny rozważyć zasadność zastosowanej sankcji w związku z ogłoszeniem przez Prezesa Trybunału Konstytucyjnego obwieszczenia z dnia 9 listopada 1998 r. o utracie mocy obowiązującej od dnia 17 listopada 1998 r. art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy o VAT w stosunku do osób fizycznych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 27 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 3 ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 2 cyt. wyżej ustawy