Wyrok WSA w Lublinie z 29 lipca 2020 r., I SA/Lu 16/20

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 29 lipca 2020 r.

Sprawa

sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi D. M. wynagrodzenie za udzielenie pomocy prawnej z urzędu w kwocie [...]zł ([...] złotych [...] groszy), w tym VAT.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk NSA Danuta Małysz (sprawozdawca)
Asystent sędziego Krzysztof Kożuch protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] r. odmawiające M. T. umorzenia kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r., nr [...]

Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że w kwietniu 2019 r. M. T., określany dalej także jako "zobowiązany" lub "skarżący", wystąpił o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. W zakresie żądania umorzenia zaległości podatkowej z odsetkami została wydana decyzja w odrębnym postępowaniu. Natomiast w związku z wnioskiem o umorzenie kosztów egzekucyjnych [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] wydał postanowienie, którym odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...]zł powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r., nr [...], który obejmuje zaległość podatkową zobowiązanego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. w kwocie [...]zł i odsetki od tej zaległości podatkowej.

W zażaleniu zobowiązany podniósł, iż naliczono mu do zapłaty podatek od towarów i usług oraz koszty egzekucyjne, chociaż są one urzędowi skarbowemu całkowicie nienależne, oraz że został wprowadzony w błąd i wykorzystany przez instytucję finansującą (udzielającą pożyczki) i że było wiadome, że z używania samego tylko traktora, nie mając maszyn rolniczych, nie można osiągnąć zysku. Zobowiązany wskazał też na swoją trudną sytuację, wyjaśniając, że nie miał i nie ma żadnych dochodów.

Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym postanowieniu, przytoczonego na wstępie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności zauważył, że większość zarzutów, które zostały sformułowane w zażaleniu, dotyczy istnienia egzekwowanej należności podatkowej oraz zasadności naliczenia w związku z jej egzekucją kosztów egzekucyjnych. W związku z tym organ podniósł, że wskazane kwestie nie podlegają badaniu w postępowaniu w sprawie z wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, bowiem w tym postępowaniu organ stwierdza istnienie bądź nie przesłanek dających możliwość przyznania ulgi, a następnie, oceniając wszystkie okoliczności w danej sprawie, udziela lub odmawia udzielenia wnioskowanej ulgi. Organ dodał, że kwestie dotyczące powstania obowiązku podatkowego lub zasadności kosztów egzekucyjnych podlegają ocenie w odrębnych postępowaniach, wyjaśniając przy tym, że istnienie egzekwowanej zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. w kwocie [...]zł, wynika z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] r. i potwierdzone zostało w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r. W tym kontekście organ stwierdził, że zgodnie z art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że w toku postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania zaległości podatkowej, o której mowa wyżej, podjęte zostały czynności egzekucyjne i w związku z tym naliczone zostały koszty egzekucyjne zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 oraz § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", w łącznej wysokości [...] zł, umorzenia których zobowiązany żąda w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych stanowi art. 64e u.p.e.a., w § 1 przewidujący możliwość umorzenia w całości lub w części przypadających na rzecz organu egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych, zaś w § 2 – określający przesłanki umorzenia.

Mając na względzie przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych, a także okoliczność, że zobowiązany posiada status przedsiębiorcy, organ II instancji wyjaśnił, że pomocą publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE C z 2008 r. nr 115, str.

47. jest każde wsparcie udzielane przedsiębiorstwu, o ile jednocześnie spełnione są następujące warunki: - jest przyznawane przez Państwo lub pochodzi ze środków państwowych, - jest udzielane na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku, - ma charakter selektywny, - grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Organ podał również, że pomoc de minimis stanowi szczególną kategorię wsparcia udzielanego przez państwo, gdyż uznaje się, że ze względu na małą wartość ma na tyle nieistotny, nieznaczny wpływ na konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi, że zrezygnowano z jej drobiazgowej kontroli w procesie notyfikacji.

W kontekście powyższego organ II instancji stwierdził, że umorzenie kosztów egzekucyjnych na wniosek zobowiązanego oznaczałaby wsparcie pochodzące od państwa, wiązałoby się z uzyskaniem przez zobowiązanego określonej i wymiernej korzyści ekonomicznej, której co do zasady w normalnych warunkach rynkowych przedsiębiorcy nie uzyskują, przy czym uzyskanie przedmiotowej ulgi nie jest w równym stopniu dostępne dla wszystkich podmiotów znajdujących się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, z uwagi na to, że podjęcie rozstrzygnięcia o jej udzieleniu ma charakter uznaniowy, a nadto pomoc taka może zakłócać konkurencję oraz wpływać na wymianę handlową, bowiem rynek wykonywanych przez zobowiązanego usług jest otwarty na konkurencję i wymianę. Jednocześnie organ stwierdził, że z przedłożonej przez zobowiązanego dokumentacji wynika, że ewentualne udzielenie ulgi w postaci wnioskowanego umorzenia kosztów egzekucyjnych nie przekroczyłoby dopuszczalnej kwoty pomocy de minimis.

W nawiązaniu do przesłanek udzielenia ulgi określonych w art. 64e § 2 u.p.e.a. organ II instancji wyjaśnił natomiast, że w zażaleniu zobowiązany powołał się na swoją trudną sytuację materialną i brak dochodów, co – zdaniem organu – wskazuje na przesłankę z art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieściągalność dochodzonego obowiązku lub wystąpienia sytuacji, gdy zobowiązany nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Wobec tego organ stwierdził, że nieściągalność obowiązku zachodzi, gdy w wyniku czynności egzekucyjnych stwierdzono brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, i wskazany brak majątku ma charakter trwały. Jednocześnie organ wskazał, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że zobowiązany jest: - właścicielem nieruchomości gruntowej w miejscowości D. o powierzchni 2,7455 ha, obciążonej hipoteką przymusową na rzecz Gminy W. o wartości [...] zł, - współwłaścicielem w 6/24 i w 12/272 nieruchomości stanowiących las, położonych w miejscowości D., o powierzchni 0,3800 ha i 1,3600 ha, - właścicielem nieruchomości w miejscowości D. o powierzchni 3,9447 ha, obciążonej bezpłatną dożywotnią służebnością osobistą ustanowioną na rzecz matki zobowiązanego (polegającą na prawie korzystania z jednego pomieszczenia domu) oraz hipoteką przymusową na rzecz Sądu Rejonowego w [...] w wysokości [...] zł, przy czym do wszystkich tych nieruchomości komornik sądowy wszczął egzekucję. Nie można zatem – w ocenie organu – uznać, że zobowiązany nie posiada majątku, który mógłby zaspokoić, przynajmniej w części, dochodzone należności Skarbu Państwa.

Odnosząc się do kwestii możliwości poniesienia przez zobowiązanego kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, organ II instancji zauważył natomiast, że podstawą umorzenia kosztów egzekucyjnych może być wyłącznie obawa wystąpienia uszczerbku o charakterze istotnym, znacznym, szczególnie dotkliwym, a jednocześnie pozostającym w bezpośrednim związku przyczynowym z wymiarem kosztów egzekucyjnych. W tym kontekście, uwzględniając dane o sytuacji majątkowej i finansowej przedstawione przez zobowiązanego oraz zgromadzone dokumenty, organ II instancji wskazał, że podatnik jest zarejestrowanym przedsiębiorcą, jednak nie osiąga żadnych przychodów, nie posiada majątku ruchomego, w tym środków transportu, nie posiada środków na rachunkach bankowych ani papierów wartościowych. Organ podał ponadto, że podatnik nie korzysta i nie korzystał z żadnych form pomocy społecznej, mieszka we wspólnym gospodarstwie z matką i utrzymuje się z jej renty w kwocie [...]zł miesięcznie, gospodarstwo składa się z budynków gospodarczych, które wymagają remontu, oraz parterowego domu, który jest niewykończony i bez bieżącej wody, a z tytułu dopłat podatnik uzyskał w latach 2017-2018 kwoty odpowiednio [...] zł i [...] zł. Jednocześnie organ zauważył, że oprócz egzekwowanej zaległości podatkowej w kwocie [...]zł zobowiązany posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za inne okresy, tj. 09/2013, 10/2014, 09/2015, w łącznej wysokości [...] zł, zaległości wobec Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz Gminy W. w łącznej wysokości [...] zł (objęte administracyjnymi postępowaniami egzekucyjnymi, w których nie wyegzekwowano żadnej kwoty), a wobec podatnika toczą się również cztery egzekucje komornicze. W ocenie organu II instancji przytoczone dane wskazują, iż zobowiązany pozostaje w trudnym położeniu finansowym, jednak koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł stanowią tylko niewielki odsetek łącznej kwoty ciążących na nim należności, zatem zapłata przez zobowiązanego kosztów egzekucyjnych w skali całości obciążającego go zadłużenia nie spowoduje szczególnie dotkliwego uszczerbku w i tak trudnej sytuacji finansowej oraz odwrotnie - umorzenie kosztów egzekucyjnych nie spowoduje znacznej poprawy sytuacji ekonomicznej i finansowej zobowiązanego. Wobec tego – zdaniem organu – brak jest podstaw dla ustalenia bezpośredniego związku między ewentualnym znacznym uszczerbkiem dla sytuacji finansowej zobowiązanego a wysokością kosztów egzekucyjnych.

Organ podniósł także, że w toku postępowania zobowiązany nie przedłożył dowodów, które mogłyby wskazywać, iż jest osobą niezdolną do pracy. Za okoliczność nie bez znaczenia uznał organ również fakt złożenia pozwu przeciwko instytucji finansującej, co w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia w przyszłości potencjalnie daje szansę na odzyskanie przez zobowiązanego utraconej należności. W takiej sytuacji rezygnacja z wierzytelności Skarbu Państwa w związku z umorzeniem kosztów egzekucyjnych byłaby – w ocenie organu - zdecydowanie przedwczesna.

W nawiązaniu do przesłanki ważnego interesu publicznego organ wyjaśnił, że jej istnienie powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy społecznej, przy uwzględnieniu zasadność obciążenia całego społeczeństwa kosztami pomocy w postaci udzielonej ulgi. W tym kontekście organ ponownie wskazał na majątek zobowiązanego w postaci nieruchomości, z którego można zaspokoić przedmiotowe koszty egzekucyjne, jak i brak przeciwskazań do podjęcia przez zobowiązanego pracy zarobkowej oraz potencjalną możliwość uzyskania środków pieniężnych w związku z pozwem wniesionym przeciwko instytucji finansującej, i ocenił, że w stanie sprawy nie występuje wskazana przesłanka udzielenia ulgi.

Z kolei co do przesłanki niewspółmierności wydatków egzekucyjnych, jakie miałyby być poniesione w celu ściągnięcia tylko kosztów egzekucyjnych, organ II instancji zauważył, że wydatkami egzekucyjnymi są kwoty wydatkowane przez organ egzekucyjny ze swoich środków z związku z podejmowanymi czynnościami egzekucyjnymi, oraz że co do zasady wydatki te są znacznie niższe niż opłaty. Organ dodał, że organ egzekucyjny jest związany zasadą celowości i gospodarnego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wobec czego zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. może umorzyć postępowanie egzekucyjne w razie stwierdzenia, że w jego toku nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jednakże – zdaniem organu – taka sytuacja nie zachodzi w stanie niniejszej sprawy, bowiem zobowiązany posiada majątek, który daje podstawy do uznania, iż środki uzyskane w toku postępowania egzekucyjnego przewyższą kwoty wydatków egzekucyjnych oraz mogą zaspokoić znaczną kwotę z dochodzonych należności.

W podsumowaniu organ II instancji stwierdził, że – w jego ocenie - w sprawie nie zachodzą przesłanki dające podstawy do umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego.

Na opisane wyżej postanowienie M. T. wniósł skargę, w której stwierdził, że "całkowicie bezzasadne jest domaganie się zapłaty kosztów egzekucyjnych w kwocie [...]zł" i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia (w skardze podano "zaskarżonej decyzji" – uwaga sądu) i umorzenie kosztów egzekucyjnych jako całkowicie nienależnie naliczonych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie jej zgodności z prawem, co polega na orzekaniu w sprawach skarg na, w szczególności, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie (por. art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Jednocześnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a, niemającym znaczenia w niniejszej sprawie). W związku z tym należy zauważyć, że przedmiotem skargi wszczynającej postępowanie w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej jest postanowienie wydane wobec skarżącego w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Przedmiot (granice) tej sprawy wyznaczają mające w sprawie zastosowanie przesłanki udzielenia wnioskowanej przez skarżącego ulgi, nie należą zaś do tego przedmiotu (granic) przesłanki powstania obowiązku uiszczenia konkretnych kosztów egzekucyjnych. Wobec tego w niniejszej sprawie sąd nie ma możliwości odniesienia się formułowanego przez skarżącego twierdzenia o bezzasadności domagania się zapłaty kosztów egzekucyjnych oraz o nienależnym naliczeniu tych kosztów.

Przechodząc do przedmiotu niniejszej sprawy należy natomiast stwierdzić, że – w ocenie sądu – zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Wobec faktu, że skarżący posiada status przedsiębiorcy, w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przyjęto, że przy rozstrzyganiu sprawy o udzielenie skarżącemu ulgi polegającej na umorzeniu kosztów egzekucyjnych należy ustalić, czy pomoc ta jest pomocą publiczną, o której mowa w art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i – ewentualnie - na jakich zasadach pomoc ta ma być udzielona. Jednocześnie organy zasadnie uznały, że skoro skarżący podał, że ubiega się o udzielenie pomocy de minimis, to należy uwzględnić uregulowania zawarte w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 362 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Komisji Europejskiej (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie zastosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE L nr 352 str. 1). Z przepisów tych w szczególności wynika, że podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat podatkowych, albo oświadczenia o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie, a także informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis (art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy publicznej), a ponadto że w odniesieniu do takiego przedsiębiorcy jak skarżący, całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej temu przedsiębiorcy przez państwo nie może przekroczyć 200000 euro w okresie trzech lat podatkowych (art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1407/2013). Uwzględniając te przepisy, w toku postępowania podatkowego organy uzyskały od skarżącego wymagane oświadczenia i zgodnie z ich treścią oraz dostępnymi organom danymi ustaliły i wywiodły, że wskazane regulacje prawne nie stanowią przeszkody dla udzielenia skarżącemu wnioskowanej pomocy. To stanowisko organów nie jest przez skarżącego kwestionowane, a także w ocenie sądu nie nasuwa ono wątpliwości co do zgodności z prawem.

Zdaniem sądu organy obu instancji trafnie wyjaśniły również, że wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych podlega rozpatrzeniu na podstawie art. 64e § 1 i 2 u.p.e.a., z których wynika, że organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne (§ 1), oraz że koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli:

1. stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej,
2. za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny,
3. ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne.

Prawidłowo także, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80, związku z art. 18 u.p.e.a., w zaskarżonym postanowieniu ustalono, że w stanie sprawy nie zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej.

Zauważyć należy, że organy nie tylko kilkakrotnie wzywały skarżącego do wykazania jego sytuacji finansowej i majątkowej i ostatecznie uwzględniły wyjaśnienia, które skarżący złożył w tym zakresie, chociaż nie poparł ich dowodami ani wnioskami dowodowymi, ale także z urzędu gromadziły dowody z dokumentów. W konsekwencji w zaskarżonym postanowieniu ustalone zostało, że skarżący ma około 40 lat i ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, ale nie ma żadnych dochodów, oszczędności lub mienia ruchomego, nie korzysta z pomocy społecznej, pozostaje na utrzymaniu matki, uzyskującej świadczenie rentowe w kwocie około [...] zł miesięcznie, a dom, w którym zamieszkuje, jest niewykończony i nie ma bieżącej wody, ponadto zaś skarżącego obciążają zobowiązania publicznoprawne i cywilnoprawne, w tym egzekwowane, w łącznej kwocie wielokrotnie przewyższającej kwotę kosztów egzekucyjnych, których umorzenie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Okoliczności te organ odwoławczy ocenił jako świadczące o trudnej sytuacji majątkowej, niespełniające jednak przesłanek wymienionych w art. 64e § 2 u.p.e.a.

Przedstawione ustalenia co do faktów i ich ocenę należy - zdaniem sądu - podzielić.

Z twierdzeń skarżącego i materiału dowodowego sprawy wynika, że w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżący pozostawał bez dochodów, a jego warunki życiowe były trudne, jednak – jak zasadnie zauważono w zaskarżonym postanowieniu – zarówno stosunkowo młody wiek skarżącego i brak przeciwskazań do podjęcia pracy, jak i posiadanie przez niego mienia w postaci własności lub współwłasności nieruchomości przesądzają, że obiektywnie i racjonalnie rzecz ujmując brak jest podstaw do uznania, że egzekwowana zaległość podatkowa w kwocie [...]zł jest trwale nieściągalna lub że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych w kwocie nieco ponad [...] zł bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej.

Prawidłowa jest także dokonana przez organ II instancji ocena, że ustalone w sprawie okoliczności nie świadczą o wystąpieniu przesłanki w postaci interesu publicznego, szczególnie, że interes ten ma być "ważny", a zatem taki, od którego wiele zależy, znaczący, doniosły. Istnienie tej przesłanki wymaga więc wykazania, że chodzi o okoliczności mające szczególne znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa. To uwzględniając należy – w ocenie sądu – zauważyć, że ustalone zostało, że skarżący posiada majątek, z którego może być prowadzona egzekucja, i jest zdolny do pracy, a jednocześnie sam nie wskazuje on na żadne okoliczności mogące świadczyć o zasadności udzielenia mu wnioskowanej ulgi ze względu na wartości, o jakich mowa wyżej. Jedynym argumentem, który w tym zakresie formułuje skarżący, jest, że koszty egzekucyjne są naliczone bezzasadnie, co – jak wyjaśniono już wyżej – nie podlega ocenie w sprawie mającej za przedmiot wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych.

Logiczny i nienoszący cech arbitralności jest wreszcie – zdaniem sądu - wniosek organu II instancji, że skoro z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżącego obciążają zobowiązania znacznie przewyższające kwotę przedmiotowych kosztów egzekucyjnych i zobowiązania te są objęte egzekucjami, podobnie jak zaległość podatkowa egzekwowana w postępowaniu, którego kosztów dotyczy wniosek skarżącego, to nie zachodzi sytuacja, w której ściągnięcie tylko przedmiotowych kosztów egzekucyjnych mogłoby spowodować niewspółmierne wydatki egzekucyjne.

Biorąc powyższe pod uwagę, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O przyznaniu na rzecz pełnomocnika skarżącego (adwokata) wynagrodzenia za udzielenie skarżącemu nieopłaconej pomocy prawnej w ramach prawa pomocy sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 1, § 3, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).