Postanowienie WSA w Lublinie z 4 maja 2011 r., I SA/Lu 182/11

Rozpoznanie

w dniu 4 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2008 r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródła przychodu za 2003 r. -

Od orzeczenia

na skutek wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych

Sentencja

1. postanawia: przyznać D.S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Erwin Srebrny

Uzasadnienie

D.S. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uzasadnienia złożonego wniosku wynika, iż wnioskodawca jest bezrobotny. Wnioskodawca zamieszkuje wspólnie z żoną i synem. Skarżący nie posiada środków na bieżące utrzymanie. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku. Utrzymuję się ze sporadycznych drobnych darowizn od drugiego samodzielnego syna.

Referendarz sądowy rozpoznając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdził, co następuje:

Zakres przyznawanego prawa pomocy określa art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", stanowiąc, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§1). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt. 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie, o którym mowa w ww. przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Oceniając złożone oświadczenia wskazujące na obecną sytuację finansową wnioskodawcy można przyjąć, iż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ppsa należało orzec jak na wstępie.