Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...], nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego określił R. S. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję wraz z pouczeniem o prawie i terminie do złożenia odwołania została wysłana na adres podatnika, a następnie została zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie (k. 7 akt administracyjnych).
W dniu 28 listopada 2013 r. R. S. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminie do jej wniesienia. Wskazał, iż jest to skarga na decyzję z dnia [...] nr [...], a także że decyzję tę wydał Dyrektor Izby Celnej i utrzymał nią w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu OPEL Movano.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Podniósł, że decyzja opisana w skardze nie istnieje, zaś decyzja z daty podanej w skardze, o wskazanym w skardze numerze i przedmiocie wydana została przez Naczelnika Urzędu Celnego i nie wniesiono od niej odwołania.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (z zastrzeżeniem, które nie dotyczy tej sprawy).
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego, jako organ I instancji w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2012 r., poz. 749 ze zm. - O.p.)., a nie - jak twierdzi skarżący - przez Dyrektora Izby Celnej (w skardze skarżący wskazał numer i datę decyzji Naczelnika Urzędu Celnego). Od wydanej decyzji organu I instancji skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia, stosownie bowiem do art. 127 O.p od decyzji organu I instancji strona jest uprawniona złożyć odwołanie. W tych okolicznościach skarżący nie był uprawniony, by skutecznie złożyć skargę na decyzję organu I instancji. Skarga przysługiwałaby skarżącemu dopiero na rozstrzygnięcie organu II instancji, po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia (złożeniu odwołania).
Skarga na decyzję organu I instancji, z pominięciem postępowania podatkowego przed organem odwoławczym, jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu.
W związku z wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzić należy, że skoro skarga jest niedopuszczalna, to kwestia terminu jej wniesienia pozostaje bez znaczenia.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.