Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1991- 1995 oraz łącznego zobowiązania pieniężnego za 1997 r. utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskiem z dnia 25 września 2003 r. H.M. wystąpił do organu podatkowego pierwszej instancji o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości stanowiącej jego własność, położonej w B.P. przy ul. T., powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez wskazania sygnatur - oraz bliżej nie określoną uchwałę Trybunału Konstytucyjnego.
Organ podatkowy pierwszej instancji potraktował wniosek jako żądanie wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości i na podstawie art. 243 § 1 a i § 3 ustawy z dnie 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U.Nr 137, poz. 926 ze zm./ odmówił wznowienia postępowania z uwagi na upływ terminu określonego w art. 68 wyżej wymienionej ustawy i przedawnienie prawa do wymiaru podatku.
W odwołaniu podatnik zarzucił decyzji niewłaściwą podstawę prawną, a mianowicie jego zdaniem decyzja powinna być wydana w oparciu o przepis art. 68 a nie 243 § 1a i § 3 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie dotychczasowe decyzje wymiarowe wydane zostały na podstawie zafałszowanej dokumentacji.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że skarżona decyzja nie narusza prawa a motywy odwołania są chybione. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wniosek z dnia 25 września 2003r. dotyczy żądania wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1991- 2003, bowiem za takim traktowaniem żądania przemawiało stwierdzenie wniosku "wznawiam postępowanie", treść notatki służbowej z dnia 20 listopada 2003 r. i brak sprzeciwu skarżącego w stosunku do toczących się równolegle postępowań w trybie wznowieniowym w stosunku do ostatecznych decyzji wymiarowych za lata, których nie objęło przedawnienie. Wznowienie postępowania w stosunku do decyzji ostatecznych ustalających wymiar podatku od nieruchomości za lata 1991-1995 oraz za rok 1997, za względu na treść przepisu art. 243 § 1 a Ordynacji podatkowej, było niedopuszczalne.
W skardze do Sądu skarżący wycofuje się z żądania zawartego we wniosku z 25 września 2003 r. twierdząc, że wniosek ten dotyczył wykonania wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie wznowienia postępowania w sprawach zakończonych wydaniem decyzji ostatecznych w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Przed Sądem w dniu 15 października 2004 r. skarżący oświadczył, że domaga się zmiany decyzji ostatecznych w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości od 1991 r. w trybie wznowienia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodzić się należy z organami podatkowymi obu instancji, że żądanie skarżącego zawarte we wniosku z 25 września 2003 r. dotyczyło wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1991 - 2003. Ze stanowiskiem tym ostatecznie zgodził się także skarżący przed Sądem na posiedzeniu w dniu 15 października 2004 r.
Zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta należało jednak uchylić, chociaż z innych względów niż przedstawione w skardze.
Ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 169, poz. 1387/ wprowadzono zmiany w przepisie art. 243 Ordynacji podatkowej. Dodano między innymi przepis § 1a w brzmieniu następującym:
"Wznowienie postępowania jest niedopuszczaIne po upływie terminów przewidzianych w art. 68 lub w art. 70". Przepis ten wszedł w życie 1 stycznia 2003 r.
Podstawą określenia prawidłowych zasad orzekania w sprawach wznowienia postępowania podatkowego w odniesieniu do zobowiązań wynikających z decyzji,które stały się ostateczne przed wejściem w życie ustawy z 12 września 2002r. są przepisy przejściowe znajdujące się w tej ustawie. Zamieszczony tam art. 24 stanowi, że żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie noweli, podlegają rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie noweli.
Jak z powyższego wynika organy podatkowe powinny wydać decyzję w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do końca 2002r.
Możliwość odmowy wznowienia postępowania z powodu przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej lub przedawnienia zobowiązania podatkowego zaistniała dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r. Przed tym dniem upływ terminów przedawnienia nie stanowił podstawy do odmowy wznowienia postępowania, a okoliczność ta mogła stanowić podstawę do odmowy uchylenia decyzji w trybie art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r.
Decyzja Prezydenta Miasta podjęta więc została z naruszeniem przepisów art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. w związku z art. 24 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 243 § 1a Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r. a skoro została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł, jak w sentencji.