Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia z 27 maja 2021 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącego oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 8 czerwca 2021 r. (k. 20 akt sądowych). Skarżący we wskazanym terminie nie usunął braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia z dnia 5 sierpnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych, a zażalenie na to rozstrzygnięcie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 23 listopada 2021 r. (I FZ 222/21).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej: p.p.s.a.) pismo, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Nadto w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Brak wskazania zarówno numeru PESEL jaki i wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w przypadku skargi – pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił wskazanych wyżej braków formalnych skargi. Nawiązując do stanowiska, zaprezentowanego we wniosku o przywrócenie terminu trzeba zauważyć, że brzmienie przepisów ustawy procesowej jest jednoznaczne. W przypadku osoby fizycznej nie ma możliwości zastąpienia numeru PESEL innym numerem identyfikacyjnym, jeśli tylko ta osoba ma obowiązek posiadać PESEL albo – nie mając tego obowiązku – posiada ten numer. Podobnie ustawa nakłada na stronę wymóg jednoznacznego wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, zaś sąd nie jest obowiązany, by wyręczać w tym zakresie wnoszącego pismo. Skargę należało zatem odrzucić, wobec czego Sąd orzekł jak na wstępie postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.