Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 8 lutego 2000 r. (...) Izba Skarbowa w L., na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania "SA - P." Sp. z o.o. w L. od decyzji Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 25 października 1999 r. (...) w sprawie określenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999 r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe - utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż za miesiąc czerwiec 1999 r. Spółka wykazała w deklaracji podatkowej VAT-7 do zwrotu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 4.027.604 zł.
W miesiącu tym Spółka dokonywała czynności zwolnione od podatku jak i opodatkowane podatkiem od towarów i usług /VAT/, w tym "0" procent stawką eksportową.
W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że Spółka dopuściła się szeregu nieprawidłowości w ewidencjach podatkowych w zakresie ewidencjonowania podatku należnego i naliczonego, a także błędnego sporządzenia deklaracji podatkowej za ten miesiąc. Ustalono m.in., że spółka z naruszeniem art. 2 ust. 3 pkt 1 nie zaewidencjonowała i nie rozliczyła w deklaracji czynności przekazania towaru na cele reprezentacji i reklamy, zastosowała stawkę "0" procent do czynności dokonanych w kraju do których ma zastosowanie stawka podstawowa /art. 54 ust. 1 ustawy o VAT/, zakwalifikowała do sprzedaży zwolnionej sprzedaż eksportową, do której ma zastosowanie stawka "0" procent, zakwalifikowała do "0" procentowej stawki eksportowej sprzedaż bez posiadania odpowiedniego dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza państwową granicę Rzeczypospolitej Polskiej - art. 18 ust. 4 ustawy o VAT, nie wykazała w deklaracji zakupu środków trwałych i pozostałych zakupów związanych ze sprzedażą opodatkowaną, wykazała w deklaracji kwotę 3.383.828 zł jako przeniesienie z poprzedniego miesiąca, podczas, gdy kwota ta została zadysponowana w deklaracji z poprzedniego miesiąca jako kwota do zwrotu. Nieprawidłowości te spowodowały zaniżenie podatku należnego o 3.107 zł oraz zawyżenie podatku naliczonego o 3.180.959 zł., co wpłynęło na zawyżenie kwoty zwrotu. Było to podstawą wydania decyzji przez organ I instancji w oparciu o art. 27 ust. 6 ustawy o VAT oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W odwołaniu od tej decyzji podatnik nie wnosząc merytorycznych zastrzeżeń do ustaleń i wniosków organu podatkowego kwestionował zastosowanie wobec niego dodatkowego zobowiązania podatkowego w kontekście art. 27 ust. 7 i 8 ustawy o VAT.
Izba Skarbowa nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania wskazała, iż wystarczającym warunkiem do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 6 jest wykazanie w deklaracji podatkowej kwoty zwrotu w wysokości wyższej od należnej. Analiza materiału dowodowego nie daje podstaw, by w przedmiotowej sprawie znajdował zastosowanie art. 27 ust. 7 i 8 ustawy o VAT. Spółka nie dokonała korekty deklaracji i nie wpłaciła kwoty wynikającej ze zmiany deklaracji wraz z odsetkami za zwłokę /art. 27 ust. 7 /.
Art. 27 ust. 8 nie mógłby mieć w ogóle zastosowania w sprawie.
W toku postępowania w sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że korekta deklaracji podatkowej za czerwiec 1999 r. nadana została w placówce Rejonowego Urzędu Poczty - W. O.-M. w dniu 5 sierpnia 1999 r., a więc po wszczęciu kontroli w dniu 3 sierpnia 1999 r. Z korekty deklaracji złożonej po wszczęciu kontroli wynika kwota zwrotu nie 4.027.604 zł lecz 846.500 zł. co wskazuje na zamiar strony uzyskania nienależnej korzyści finansowej. W dniu dokonywania korekty nie mogły być znane stronie ustalenia organu podatkowego w zakresie wszystkich nieprawidłowości w rozliczeniu podatku za miesiąc czerwiec.
Ustalone nieprawidłowości nie mogą być uznane za "oczywistą omyłkę.
Dane wykazane przez Spółkę w deklaracji podatkowej nie wymagały "wyjaśnienia" ani "skorygowania" deklaracji, bowiem ani terminowość ani formalna poprawność złożonej deklaracji nie wymagała czynności sprawdzających. Nierzetelność deklaracji stwierdzono w toku kontroli polegającej na porównaniu dowodów źródłowych z wpisami do ewidencji. Brak było zatem podstaw do zastosowania art. 274 par. i ordynacji podatkowej.
W skardze na tę decyzję złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego "SA - P." Sp. z o.o. w L. wnosiła o jej uchylenie, zarzucając wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 121, art. 181 pkt 1 i art. 186 par. 2 oraz art. 274 Ordynacji podatkowej oraz art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.
Nie wezwano podatnika do udzielenia niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wyznaczając mu odpowiedni termin oraz wskazując przyczyny, ze względu na które dane zawarte w deklaracji poddaje się w wątpliwość.
Art. 27 ust. 6 daje podstawy do nałożenia sankcji tylko wówczas, gdy błędom w deklaracji towarzyszy zaniżenie wpłaty kwoty zobowiązania podatkowego lub otrzymanie zwrotu różnicy podatku albo kwoty podatku naliczonego w zawyżonej wysokości. Brak zastosowania przez organ podatkowy art. 274 Ordynacji podatkowej doprowadził do bezzasadnego zastosowania w art. 27 ust. 6 ustawy o VAT.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że organ I instancji naruszył przepis art. 274 par. 1 Ordynacji podatkowej nie wzywając skarżącej do złożenia korekty zeznania podatkowego - deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 1999 r. Stosownie do tego przepisu prawa, umieszczonego w ustawie Ordynacja podatkowa w Dziale V "Czynności sprawdzające" -" w razie stwierdzenia, że deklaracja zawiera błędy lub oczywiste omyłki bądź że wypełniono ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy zwraca się do składającego deklarację o złożenie niezbędnych wyjaśnień oraz o skorygowanie deklaracji, wskazując przyczyny z powodu których informacje zawarte w deklaracji poddaje się w wątpliwość.
Co do poprawności pod względem formalnym deklaracja ta nie budziła wątpliwości i nie zawierała oczywistych omyłek. Oczywistą omyłką mógłby być bowiem błąd widoczny na "pierwszy rzut oka" bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań czy ustaleń oraz nie dotyczący merytorycznej strony złożonej deklaracji.
Byłby to błąd rachunkowy, pisarski, itp. nie wymagający sięgania do dokumentacji podatkowej skarżącej, a więc możliwy do skorygowania bez przeprowadzania postępowania kontrolnego.
Kwoty zawyżenia zwrotu oraz zaniżenia zobowiązania ustalone zostały w toku czynności kontrolnych w oparciu o dokumenty źródłowe i księgi podatkowe.
W wyniku tych czynności ustalono nierzetelność złożonej deklaracji, a to było podstawą wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji co do istoty sprawy.
Złożona deklaracja podatkowa uznana została za nierzetelną.
Wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do przyjęcia, że dla ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług niezbędne jest otrzymanie przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu.
Z treści ww. przepisu art. 27 ust. 6 wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, iż dla ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30 procent kwoty zawyżenia wystarczające jest stwierdzenie, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższa od kwoty należnej.
Organ podatkowy prawidłowo wykazał przesłanki zastosowania ww. przepisu prawa materialnego.
Brak było podstaw do odstąpienia od stosowania ww. przepisu prawa wobec ustalenia w toku postępowania, że deklaracja korygująca złożona została po wszczęciu postępowania kontrolnego, a data wsteczna widniejąca jako data stempla pocztowego nadania uzyskana została za pomocą przestępstwa.
Przepis art. 27 ust. 8 cyt. ustawy odnosi się do stanu faktycznego nie mającego w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie, a to wobec złożenia przez skarżącą deklaracji podatkowej z wykazaną w niej kwotą do zwrotu.
W tej sytuacji uznając skargę za bezzasadną, a zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.