Wyrok WSA w Lublinie z 22 maja 2024 r., I SA/Lu 236/24

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2024 r.

Sprawa

sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 maja 2023 r., znak: 0601-IEE.7192.75.2023.3, w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca)

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z 11 maja 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy, organ), na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: K.p.a.) w zw. z art. 18 i art. 17 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. K. (dalej: strona, skarżąca) na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie (dalej: Naczelnik, organ egzekucyjny) z 13 marca 2023 r., znak: 0610-SEE-2.711.303.2022.18, w sprawie połączenia postępowań egzekucyjnych.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor wyjaśnił, że Naczelnik prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie (nr [...]; nr [...] nr [...]; nr [...]) oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]). W toku postępowania organ egzekucyjny dokonał wezwaniem z 2 marca 2021 r., nr [...], zajęcia działki ewidencyjnej nr [...], położonej w L. przy ul. P., o powierzchni 0,1639 ha, dla której Sąd Rejonowy [...] w L. X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr [...] Następnie organ egzekucyjny wezwaniem z 17 października 2022 r. nr [...] dokonał zajęcia udziału w wysokości [...] w działce ewidencyjnej nr [...], położonej w L. przy ul. P. (droga dojazdowa) o pow. 0,0403 ha, dla której Sąd Rejonowy [...] w L. X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr [...] Wobec faktu prowadzenia równolegle dwóch omówionych egzekucji, Naczelnik, na podstawie art. 110d § 1 u.p.e.a., wskazanym postanowieniem z 13 marca 2023 r. połączył te postępowania. Organ egzekucyjny uznał, że łączne prowadzenie egzekucji z opisanych składników majątkowych zmniejszy koszty postępowania i jednocześnie spowoduje wzrost atrakcyjności oferty, a tym samym zwiększy się prawdopodobieństwo zaspokojenia wierzycieli.

Na to postanowienie Naczelnika strona pismem z 6 kwietnia 2023 r. (uzupełnionym 13 kwietnia 2023 r.) złożyła zażalenie.

Dyrektor wskazał, że stanowiący podstawę wydania postanowienia Naczelnika przepis art. 110d § 1 u.p.e.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie, o czym strona została poinformowana w pouczeniu tego postanowienia. W związku z tym organ odwoławczy obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność wniesionego zażalenia.

W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 110d § 1 u.p.e.a., poprzez jego błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego połączenia postępowań.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko podniesione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 110d § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny łączy postępowania egzekucyjne prowadzone co do kilku nieruchomości tego samego zobowiązanego lub co do kilku części tej samej nieruchomości, jak również postępowania egzekucyjne dotyczące części nieruchomości i jej całości, jeżeli odpowiada to celowi egzekucji i nie ma przeszkód natury prawnej lub gospodarczej.

Stosownie do art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli przepisy u.p.e.a. lub k.p.a. tak stanowią. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

W oparciu zaś o art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jeśli strona złoży zażalenie na postanowienie, na które nie przysługiwał taki środek zaskarżenia, organ odwoławczy wydaje postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności tego zażalenia.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła pismem z 6 kwietnia 2023 r. (uzupełnionym 13 kwietnia 2023 r.) zażalenie na wydane na podstawie art. 110d § 1 u.p.e.a. postanowienie Naczelnika z 13 marca 2023 r. o połączeniu prowadzonych postępowań egzekucyjnych co do należących do strony nieruchomości oznaczonych KW nr [...] oraz KW nr [...]

Podkreślenia wymaga, że stanowiący podstawę prawną opisanego postanowienia Naczelnika przepis art. 110d § 1 u.p.e.a., nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie. Poza sporem jest zarazem, że strona została o tym prawidłowo pouczona w treści postanowienia z 13 marca 2023 r.

Prawidłowo zatem organ odwoławczy, powołując się na art. 17 § 1 u.p.e.a., wyjaśnił, że w sytuacji gdy przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia takiego zażalenia, a mimo to strona wniesie zażalenie, organ nie ma innego wyjścia jak tylko stwierdzić w drodze postanowienia jego niedopuszczalność (art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.).

Wobec tego nie budzi wątpliwości, że podniesiony w skardze zarzut dotyczący wadliwego – zdaniem strony – zastosowania przez organ art. 110d § 1 u.p.e.a. był całkowicie bezzasadny.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji.