Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia spółki O. S.A. na postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] r., o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r., w sprawie określenia spółce O. S.A. z siedzibą w W. (poprzednio: T. S.A. z siedzibą w W.) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W skardze na to postanowienie strona wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 210 § 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, wskutek braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji Wójta Gminy W. nie zostanie przez skarżącą wykonane przed terminem przedawnienia.
Pismem z dnia 2 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę (k. 32).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynność dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu czynność dyspozytywna skarżącej jest prawnie skuteczna, nie istnieją bowiem żadne okoliczności wskazane w cytowanym przepisie, a nakazujące uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
W tych okolicznościach na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w sprawie wszczętej na skutek skargi.