Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 2 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania B. B. (skarżąca, podatnik, strona) od decyzji Prezydenta Miasta z 8 listopada 2021 r. dotyczącej określenia solidarnie współwłaścicielom wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji w swoim rozstrzygnięciu określił solidarnie współwłaścicielom wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. na kwotę 6.081,00 zł za nieruchomość położoną w L. przy ul. K. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze na wstępie przytoczyło brzmienie przepisów mających zastosowanie w sprawie tj.: art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 3 ust. 6, art. 6 ust. 9 i 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ("u.p.o.l.") oraz art. 21 ust 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Organ ustalił, że w 2016 r. współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej przy ul. K. w L., stanowiącej działkę nr 53/3 o powierzchni 370 m2, były zarówno osoby fizyczne jak i osoby prawne. Przedmiotowy grunt sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe, zabudowany budynkiem mieszkalnym oraz dwoma budynkami niemieszkalnymi. W związku z powyższym współwłaściciele nieruchomości zobowiązani byli do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości oraz wpłacania obliczonego w deklaracji podatku stosownie do art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Kolegium zauważyło, że z treści księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości wynika, że Gmina L. została wpisana jako współwłaściciel na podstawie decyzji wydanej przez Wojewodę L. z dnia 2 grudnia 2015 r. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji ustalił, że powyższa decyzja stała się prawomocna z dniem 19 grudnia 2015 r.
SKO zauważyło, że obowiązek podatkowy stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w stosunku do Gminy L. powstał z dniem 1 stycznia 2016 r. Jednak stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają grunty i budynki lub ich części, stanowiące własność gminy, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą lub będących w posiadaniu innych niż gmina jednostek sektora finansów publicznych oraz pozostałych podmiotów. Tym samym, wbrew temu co twierdzi podatniczka, zdaniem organu w decyzji prawidłowo ustalono strony postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016.
Organ uznał, że w sprawie nie będzie miało zastosowanie zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Z akt sprawy wynika, że budynek stanowiący przedmiot opodatkowania (budynek wraz z oficyną) został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubelskiego i do rejestru zabytków archeologicznych województwa lubelskiego prowadzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ pierwszej instancji ustalił, że w latach 2016-2020 Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił wydania jednemu ze współwłaścicieli zaświadczenia stwierdzającego spełnienie wymogów warunkujących skorzystanie ze wskazanego powyżej zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Zdaniem SKO organ podatkowy pierwszej instancji w sposób prawidłowy określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. W toku ponownego postępowania dowodowego potwierdzono powierzchnię przedmiotowej nieruchomości, jednakże ustalono, że powierzchnia części budynku zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 257,90 m2. Natomiast w uchylonej przez Kolegium decyzją z dnia 16 lutego 2021 r. - decyzji z dnia 28 października 2020 r., organ pierwszej instancji wskazał, że powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 358,87 m2. Nowo przyjęta powierzchnia części budynku zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez organ pierwszej instancji, nie budziła wątpliwości Kolegium. Została ona rzetelnie udokumentowana oględzinami jak i oświadczeniami stron postępowania.
Według Kolegium w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2016 w podatku od nieruchomości położonej przy ul. K. w L. Organ nadmienił, że termin płatności ostatniej raty podatku od nieruchomości za 2016 r. upłynął w dniu 15 grudnia 2016 r. Tym samym pięcioletni okres przedawnienia liczony jest od 31 grudnia 2016 r. Co do zasady powoduje to, że ostatnim dniem, w którym organ podatkowy mógł żądać zapłaty podatku od nieruchomości za 2016 r. powinien być 31 grudnia 2021 r. Oznacza to, że z dniem 1 stycznia 2022 r. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. powinno się przedawnić. Organ zwrócił uwagę, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) na okres 71 dni, czyli od 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. W konkluzji biorąc pod uwagę przepisy wyżej wymienionej ustawy organ przyjął, że zobowiązanie podatkowe za 2016 r. z tytułu podatku od nieruchomości przedawni się w terminie 71 dni licząc od dnia 31 stycznia 2021 r., a więc z dniem 13 marca 2022 r.
Nie zgadzając się z decyzją Kolegium podatniczka złożyła skargę, w której wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
- - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na nieuwzględnieniu stanu prawnego i faktycznego sprawy. Konieczne było zatem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności;
- - art. 122, art. 133, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej przez niedostrzeżenie faktu wystąpienia przesłanki w postaci konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Zaskarżona decyzja naruszała porządek prawny określony ww. przepisami, organ odwoławczy powinien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji;
- - art. 229 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie w odniesieniu do niniejszego postępowania dowodowego zwłaszcza z uwagi na jego ekonomię, co organy obu instancji pominęły.
W uzasadnieniu skargi podatniczka podniosła między innymi okoliczności związane z dziedziczeniem części przedmiotowej nieruchomości. Strona nadmieniła, że jej zdaniem bezsporne jest, że wyłącznym spadkobiercą po S. N. jest Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy. Obowiązek podatkowy powstał z dniem uprawomocnienia się postanowienia o nabyciu praw do spadku, to jest z dniem 21 lipca 2014 r.
Skarżąca zwróciła uwagę, że doszło do nieprawidłowych działań polegających na tym, że do działu II księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, w której udział wchodzi do spadku po S. N. został wpisany Prezydent Miasta L. - organ reprezentujący Skarb Państwa - który nie był uczestnikiem postępowania spadkowego. Jako podstawę prawną ujawnienia wskazano postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z 27 września 2004 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej 17 lipca 1967 r. w W. W. N. i postanowienie Sądu Rejonowego w L. w sprawie sygn. akt [...] z 30 czerwca 2014 r. z wniosku I. K. z udziałem Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy o stwierdzenie nabycia spadku po S. N. (mąż W. N.), zmarłym 28 listopada 1977 r. w W. W dalszej kolejności skarżąca wskazała na nieprawidłowe jej zdaniem działania organu polegające na tym, że występujący z upoważnienia Prezydenta Miasta A. J. Dyrektor Wydziału Geodezji złożył 25 września 2015 r. do Wojewody L. wniosek w przedmiocie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie potwierdzenia nabycia przez Gminę L. prawa własności 192/768 części nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, gdzie własność udziału w wysokości 192/768 przedmiotowej nieruchomości Skarb Państwa nabył z dniem 28 listopada 1977 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w L. z 30 czerwca 2014 r., sygn. akt [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest usprawiedliwiona.
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania, podstawę opodatkowania oraz krąg podatników podatku od nieruchomości. Niewątpliwe jest ustalenie, że w 2016 r. współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej przy ulicy K.w L., stanowiącej działkę nr 53/3 o powierzchni 370 m2, były zarówno osoby fizyczne jak i osoby prawne, w tym również Gmina L. Według ewidencji gruntów, grunt sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe, zabudowany budynkiem mieszkalnym oraz dwoma budynkami niemieszkalnymi. Prawidłowe jest również ustalenie, że w sprawie nie będzie miało zastosowania zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Wprawdzie budynek stanowiący przedmiot opodatkowania (budynek wraz z oficyną) został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubelskiego i do rejestru zabytków archeologicznych województwa lubelskiego prowadzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Jednak w toku postępowania ustalono, że w latach 2016-2020 Wojewódzki Konserwator Zabytków w L. odmówił wydania jednemu ze współwłaścicieli nieruchomości zaświadczenia stwierdzającego spełnienie wymogów pozwalających na skorzystanie ze wskazanego powyżej zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Prawidłowe jest także ustalenie, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Termin płatności ostatniej raty podatku od nieruchomości za 2016 r. upłynął w dniu 15 grudnia 2016 r. Oznacza to, że w zwykłej sytuacji z dniem 31 grudnia 2021 r. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. powinno się przedawnić. Jednak organ prawidłowo zwrócił uwagę, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) na okres 71 dni, czyli od 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. Biorąc pod uwagę przepisy wyżej wymienionej ustawy zobowiązanie podatkowe za 2016 r. z tytułu podatku od nieruchomości przedawniłoby się w terminie 71 dni licząc od dnia 31 grudnia 2021 r., a więc z dniem 13 marca 2022 r. Jednak decyzja organu drugiej instancji wydana została przed tym dniem, bowiem 2 marca 2022 r., a wprowadzono ją do obrotu prawnego przez doręczenie decyzji niektórym współwłaścicielom nieruchomości przed dniem 13 marca 2022 r. (zaczynając od 9 marca 2022 r. – potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych).
Z treści zarzutów skargi wynika, że skarżąca dopatruje się naruszenia przepisów postępowania podatkowego wyłącznie w kontekście ustalenia przez organy podatkowe, że współwłaścicielem nieruchomości jest także Gmina L. Zarzuty te nie są uzasadnione, ponieważ okoliczność ta została ustalona na podstawie treści wpisu w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. Z treści księgi wieczystej wynika, że Gmina L. została wpisana jako współwłaściciel nieruchomości na podstawie decyzji Wojewody L. z dnia 2 grudnia 2015 r., prawomocnej od 19 grudnia 2015 r. Z treści tej decyzji, tzw. "komunalizacyjnej" wynika, że Gmina L. stała się współwłaścicielem nieruchomości w takiej części (192/768) w jakiej jej współwłaścicielem był Skarb Państwa, jako spadkobierca zmarłego w dniu 28 listopada 1977 r. S. N. Tytuł Skarbu Państwa jako spadkobiercy został stwierdzony postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z 30 czerwca 2014 r., sygn. akt [...].
Wskazywana przez skarżącą okoliczność, że w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku Skarb Państwa był reprezentowany przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, a w dziale II księgi wieczystej został wpisany Prezydent Miasta L. jako organ reprezentujący Skarb Państwa mimo, że nie był uczestnikiem postępowania spadkoweg, nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia, że współwłaścicielem nieruchomości był najpierw Skarb Państwa, a następnie zgodnie z decyzją Wojewody L. z dnia 2 grudnia 2015 r. Gmina L. Decyzja Wojewody L. jest ostateczna. W postępowaniu podatkowym strona nie może skutecznie podważyć tytułu współwłasności drugiej osoby, jeżeli dowodem tej współwłasności jest treść wpisu w księdze wieczystej. Nie może być również w tym postępowaniu skutecznie zakwestionowana podstawa wpisu w postaci ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej. Decyzja ta i skutki z niej wynikające mogą być wzruszone jedynie w odpowiednim postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym tej decyzji.
Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).