Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania J. W. (skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (organ I instancji) z [...] r. w sprawie odpowiedzialności członka zarządu C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. (spółka C.) za zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości.
Z uzasadnienia powyższej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ I instancji określił odpowiedzialność J. W. za zaległości podatkowe spółki C. z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł za okres od I raty 2014 r. do XI raty 2016 r. oraz umorzył postępowanie w zakresie odpowiedzialności z tego tytułu za XII ratę 2016 r. i I ratę 2017 r. jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu stwierdził, że zaległości spółki C. z tytułu podatku od nieruchomości na dzień wydania decyzji, to jest [...] r. wynoszą [...] zł. Wskazał 11 tytułów wykonawczych, które w celu egzekucji skierowano do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.. Opisał nieruchomości Spółki, wskazując założone dla nich księgi wieczyste i wpisane w tych księgach hipoteki przymusowe. Biorąc pod uwagę bezskuteczność prowadzonych postępowań egzekucyjnych, a także fakt, że należące do Spółki nieruchomości, obciążone są licznymi hipotekami, organ uznał, że dalsze prowadzenie postępowań egzekucyjnych nie doprowadzi do zaspokojenia wierzytelności z tytułu podatku od nieruchomości. Wobec tego organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki C. na członka zarządu spółki J. W., który w okresie powstawania zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2014 r. do 9 listopada 2016 r. pełnił obowiązki Dyrektora Zarządu. Organ ustalił, że nawet jeżeli postępowanie egzekucyjne prowadzone przez komornika sądowego okaże się skuteczne, to - biorąc pod uwagę wielkość zadłużenia spółki wpisaną w dziale IV ksiąg wieczystych, szacunkową wartość nieruchomości oraz pozycję zadłużenia "z tytułu podatku od nieruchomości" - środki uzyskane z licytacji nie pokryją zaległości z tytułu podatku od nieruchomości.
Organ I instancji ustalił, że wprawdzie z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżący był członkiem zarządu spółki C. do dnia 9 lutego 2017 r. Jednak z dokumentów złożonych do akt sprawy wynika, że uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki odwołano skarżącego z funkcji Dyrektora Zarządu dnia 22 sierpnia 2016 r., z tym że uchwała weszła w życie z dniem 10 listopada 2016 r. W związku z tym organ umorzył postępowania w zakresie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe z tytułu XII raty za 2016 r. i I raty za 2017 r.
W konsekwencji organ I instancji wydał decyzją z [...] r. określającą odpowiedzialność J. W. za zaległości podatkowe C. spółki z o.o. z siedzibą w C. z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2014 – 2015 oraz za 11 rat (do listopada) 2016 r. z odsetkami za zwłokę (wyliczonymi na 20 listopada 2019 r.) i kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł, w tym za lata 2014 i 2015 po [...] zł zaległości z tytułu podatku i odpowiednio: [...] zł oraz [...] zł odsetek, za rok 2016 (11 rat) [...] zł zaległości z tytułu podatku i [...] zł odsetek a także [...] zł kosztów upomnienia.
W odwołaniu J. W. zarzucił naruszenie art. 122, art. 123, art. 187 i art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.). Odwołujący się wskazał, że spółka C. jest właścicielem nieruchomości, ze sporządzonych w trakcie egzekucji wycen wynika, że jedna z nieruchomości warta jest około [...] zł, druga zaś około [...] zł, z tym że spółka zaskarżyła wycenę pierwszej z nieruchomości, gdyż – jej zdaniem – wartość tej nieruchomości wynosi około [...] zł. Odwołujący się zwrócił ponadto uwagę, że wierzyciel posiada informacje o nieruchomościach stanowiących własność spółki, w związku z czym z urzędu winien podjąć czynności zmierzające do ich egzekucyjnej sprzedaży, jednak tego nie zrobił. Jednocześnie odwołujący się wyjaśnił, że nie wskazywał mienia spółki, z którego możliwe jest zaspokojenie należności podatkowych, albowiem fakt ten był znany organowi z urzędu. Ponadto odwołujący się wskazał, że [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wydał postanowienie, którym umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki prowadzone na podstawie tytułów egzekucyjnych, które stanowiły podstawę wpisu hipotek przymusowych na nieruchomościach spółki, a skutki takiego rozstrzygnięcia wynikają z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 maja 2016 r., sygn. akt. I SA/Lu 1397/15. Zdaniem odwołującego się uległy także przedawnieniu i wygasły inne należności zabezpieczone hipotekami przed należnościami Urzędu Miasta, wobec czego w interesie wierzyciela byłoby wystąpienie z powództwem określonym w art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, przy czym odwołujący się zaznaczył, że sam nie ma środków wystarczających na opłacenie wpisu w sprawie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zauważył, że art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej był zmieniany w trakcie pełnienia funkcji przez odwołującego się, oraz że nowelizacje te nie zmieniły zasad odpowiedzialności w sposób wyłączający odwołującego się z tego postępowania lub jego odpowiedzialność, po czym przywołało treść art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej (w aktualnym brzmieniu).
Dalej organ odwoławczy podniósł, że organ podatkowy, orzekając o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe, jest zobowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu spółki w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową, oraz bezskuteczność egzekucji wobec spółki, natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu
Organ II instancji podniósł, że z akt sprawy wynika, że w sprawie prowadzona była bezskuteczna egzekucja z nieruchomości spółki przez komornika sądowego, który postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r. umorzył postępowanie egzekucyjne. Wypisy z ksiąg wieczystych potwierdzają niewykreślenie wpisanych do nich hipotek na rzecz różnych wierzycieli, a wysokość tych hipotek uprawdopodobnia brak możliwości zaspokojenia z tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta C.. Organ odwoławczy podkreślił, że brzmienie art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie pozostawia wątpliwości co do tego, że mienie spółki wskazywane przez członka zarządu uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące oraz umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki "w znacznej części", co oznacza, że musi mieć egzekwowalną wartość spełniającą przesłankę znaczności w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki. W tym kontekście organ zauważył, że w jednej księdze wieczystej wpisane zostały i nie są wykreślone hipoteki na łączną kwotę [...]zł, a w drugiej na łączną kwotę [...]zł. Przy takim obciążeniu nieruchomości ich zbycie jest – w ocenie organu - praktycznie niemożliwe. Odnosząc się zaś do powołanego przez odwołującego się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, organ II instancji stwierdził, że nie ma on znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Dalej organ II instancji stwierdził, że J. W. pełnił obowiązki dyrektora zarządu spółki C. w okresie, za który naliczony został podatek, co potwierdzają zapisy KRS, jak i oświadczenia strony. Organ stwierdził także, że odwołujący się nie wykazał którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności.
W skardze wniesionej do sądu skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucił wydanie tej decyzji z naruszeniem:
1/ art. 122, art. 123 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, że organ I instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, 2/ art. 108 i art. 116 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że w sprawie zachodzi bezskuteczność egzekucji wobec spółki C., 3/ art. 70 § 8 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przez przeniesienie odpowiedzialności za zaległości spółki na członka zarządu w zakresie szerszym od odpowiedzialności samej spółki (przedawnienie należności spółki).
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty analogiczne jak w odwołaniu. Wskazał w szczególności, że ponieważ poprzednio prowadzone administracyjne postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, a przedawnione są – jego zdaniem – inne należności zabezpieczone hipotekami na nieruchomościach spółki, to nie można wykluczyć, że należności Prezydenta Miasta C. zostałyby zaspokojone z egzekucji z nieruchomości spółki, a zatem w sprawie nie zachodzi podstawowa przesłanka określona w art. 116 Ordynacji podatkowej, to jest bezskuteczność egzekucji.
Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że – w jego ocenie - należności podatkowe, za które odpowiedzialność przeniósł organ, uległy przedawnieniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W stanie niniejszej sprawy wniosek, o jakim mowa, złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z 14 maja 2020 r., a 27 maja 2020 r. odpis tego pisma (wraz ze stosownym pouczeniem) został doręczony skarżącemu, który nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zatem niniejsza sprawa sądowoadministracyjna została rozpoznana przez sąd w trybie uproszonym, zgodnie z art. 120 p.p.s.a., który stanowi, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W związku natomiast z istotą sporu w sprawie należy przede wszystkim podnieść, że podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności członka lub byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki jest art. 116 Ordynacji podatkowej, powołany w decyzjach organów obu instancji wydanych w niniejszej sprawie, którego brzmienie w stanie prawnym obowiązującym w latach 2014 i 2015 r. nie zmieniało się. Treść poszczególnych przepisów zmieniła się od 1 stycznia 2016 r., jednakże w zakresie nieistotnym w rozpoznawanej sprawie. Według art. 116 § 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. za zaległości podatkowe między innymi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
- nie wykazał, że:
- we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo
- niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy,
- nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Z § 2 tego artykułu wynikało ponadto, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje w szczególności zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, a stosownie do § 4 tego artykułu przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu.
Przy dokonywaniu ustaleń w odniesieniu do okoliczności stanowiących przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki organy podatkowe obowiązane są respektować wynikające z przepisów Ordynacji podatkowej wymagania dotyczące gromadzenia i oceny materiału dowodowego, w tym obowiązek podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122), powinność dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1), obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1) oraz wymóg dokonania na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191). Podkreślić jednak należy, że przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, to jest istnienie zaległości podatkowej spółki, status danej osoby jako członka zarządu spółki oraz bezskuteczność egzekucji wobec spółki organ podatkowy obowiązany jest wykazać w każdej sprawie tego rodzaju. Natomiast inicjatywa w wykazywaniu przesłanek wyłączających odpowiedzialność, to jest zachowania właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego, braku winy danej osoby w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania układowego, istnienia wskazanego przez daną osobę mienia spółki i możliwości zaspokojenia z niego zaległości podatkowych spółki w znacznej części w trybie egzekucyjnym, obciąża osobę, która się na nie powołuje. Oznacza to, że osoba ta obowiązana jest przedstawić lub wskazać dowody, których przeprowadzenie i ocena przez organ podatkowy pozwoli na wiarygodne ustalenie wymienionych okoliczności. Takich okoliczności zwalniających od odpowiedzialności skarżący nie wykazywał, poza twierdzeniem, że egzekucja może być prowadzona z nieruchomości.
W sprawie jest poza sporem, że w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 9 listopada 2016 r. skarżący był jedynym członkiem zarządu C. spółki z o.o. z siedzibą w C., oraz że spółka ta nie uiściła podatku od nieruchomości, z tytułu którego termin płatności zobowiązań upływał w okresie kiedy skarżący był członkiem zarządu spółki. Wprawdzie według treści Rejestru Przedsiębiorców KRS skarżący został wykreślony jako członek zarządu dopiero z dniem 9 lutego 2017 r., jednakże, jak prawidłowo zostało ustalone na podstawie dowodów złożonych przez skarżącego do akt sprawy administracyjnej, uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z dnia 22 sierpnia 2016 r. odwołano skarżącego z funkcji Dyrektora Zarządu z dniem 10 listopada 2016 r. (z tym dniem uchwała weszła w życie).
Jeśli chodzi o kwestię istnienia wymienionych należności podatkowych, to podnieść należy, że skarżący nie kwestionuje faktu ich niezapłacenia, jednak w skardze podniósł zarzut ich przedawnienia. Twierdzenie skarżącego nie jest jednak uzasadnione. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego regulują przepisy art. 70 Ordynacji podatkowej, w tym jego § 1, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponadto podnieść należy, że dla osoby prawnej, jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych – Dz. U. z 2019 r. poz. 505 ze zm.), zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym jest zobowiązaniem, o jakim mowa w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, to jest powstającym z mocy prawa, płatnym bez wezwania w proporcjonalnych ratach w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia (art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2014-2016 - Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.). Wobec tego, gdyby nie zaistniały okoliczności zawieszające lub przerywające bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki C. w podatku od nieruchomości za lata 2014, 2015 i 2016 to termin ich przedawnienia upłynąłby z końcem, odpowiednio roku 2019,2020 i 2021.
Utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja organu I instancji z [...] r., nakładająca na skarżącego odpowiedzialność podatkową za zaległości podatkowe spółki C. w podatku od nieruchomości, została nie tylko wydana, ale i doręczona przed 31 grudnia 2019 r. (por. potwierdzenie odbioru, k-68 akt administracyjnych). Odpowiedzialność podatkowa skarżącego jako osoby trzeciej została zatem ukształtowana w czasie, gdy zobowiązania spółki C. z pewnością nie były przedawnione. Zachowany został także termin do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, określony w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej.
Natomiast w zakresie kwestii bezskuteczności egzekucji należy wskazać, że ze stanowiącego materiał dowodowy sprawy pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 12 czerwca 2018 r. i wydruków obrazujących stan poszczególnych spraw egzekucyjnych (k-36-59 akt administracyjnych) wynika, że postępowania egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie od spółki C. zaległości z tytułu podatku od nieruchomości prowadzone jest na podstawie 11 tytułów wykonawczych wystawianych w okresie od 24 kwietnia 2014 r. do 17 stycznia 2018 r. W toku tych postępowań ustalono, że prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne na rzecz różnych wierzycieli, spółka nie prowadzi działalności gospodarczej i nie ma żadnego majątku ruchomego, ani wierzytelności do których można byłoby skierować egzekucję. Z dokumentów dotyczących egzekucji z nieruchomości w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego, że egzekucja dotycząca innych wierzytelności skierowana była do 2 nieruchomości, których wyłącznym właścicielem jest spółka C., oraz do nieruchomości, której spółka C. jest współwłaścicielem w 1/3, sumy oszacowania wynosiły odpowiednio [...] zł, [...] zł i [...] zł, lecz nieruchomości te i udział w nieruchomości nie zostały w drugiej licytacji sprzedane, gdyż do przetargu nikt nie przystąpił. W księgach wieczystych nieruchomości, o których mowa wyżej, wpisane są hipoteki przymusowe na rzecz różnych wierzycieli o łącznych wartościach wielokrotnie przewyższających wymienione sumy oszacowania. Ze znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej wydruków z treści ksiąg wieczystych wynika, że wprawdzie przynajmniej niektóre wierzytelności Prezydenta Miasta C. są zabezpieczone wpisem hipotek, jednakże w dalszej kolejności zaspokajania i wyprzedzane są wielomilionowymi wierzytelnościami innych podmiotów przekraczających wielokrotnie sumy oszacowania nieruchomości, a nawet te kwoty, które są według stanowiska skarżącego prawidłowe jako wartości nieruchomości. W ocenie sądu, w tej sytuacji należy uznać za zgodne z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej ustalenie przyjęte w zaskarżonej decyzji, że także z tych składników majątku nie może być przeprowadzona skuteczna egzekucja, to jest egzekucja, która może doprowadzić do zaspokojenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2014-2016 z odsetkami i kosztami upomnienia.
W kontekście majątku w postaci nieruchomości, o których tu mowa, należy wyjaśnić, że sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w sytuacji, gdy w księdze wieczystej ujawniona jest hipoteka przymusowa obciążająca nieruchomość, to wierzyciel powinien czynić ustalenia czy wierzytelność zabezpieczona tą hipoteką wygasła oraz ewentualnie występować z powództwem przewidzianym w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204). Uprawnienia tego rodzaju nie spoczywają na wierzycielu, mającym w tym zakresie co najwyżej interes faktyczny, ale na prawnie zainteresowanym dłużniku, w szczególności, gdy jest on właścicielem nieruchomości. Zdaniem sądu prawidłowe jest zatem stanowisko organów podatkowych, że twierdzenia skarżącego kwestionujące aktualność hipotek wpisanych do ksiąg wieczystych nie mogą podważyć oceny o bezskuteczności egzekucji z nieruchomości spółki C., w tym spowodować, że nieruchomości będą uznane za mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie w znacznej części zaległości podatkowych spółki z tytułu podatku od nieruchomości.
Powyższe nie oznacza jednak, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że skarżącemu przypisano odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od nieruchomości łącznie z 11 ratą podatku za listopad 2016 r., mimo że skarżący przestał być członkiem zarządu spółki C. z dniem 10 listopada 2016 r. Jednak – jak wcześniej wyjaśniono – zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, natomiast termin płatności podatku od nieruchomości za listopad 2016 r. upływał 15 listopada 2016 r. (art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych). W związku z tym we wskazanym zakresie decyzja wydana została z mającym wpływ na treść naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego. Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić wyżej przedstawioną ocenę prawną.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Ze względu na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, którego skutkiem w obecnym stanie sprawy jest zakwestionowanie przypisania skarżącemu odpowiedzialności za zaległość podatkową za jeden miesiąc 2016 r., orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 206 tej ustawy. W ocenie Sądu, z uwagi na to, że skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu należało odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania ponad kwotę [...]zł, w sytuacji kiedy całość kosztów postępowania poniesionych przez skarżącego wynosiła [...] zł z tytułu wpisu od skargi.