Uzasadnienie
W dniu 16 grudnia 2009 r. Wójt Gminy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia "A." S.A. podatku od nieruchomości na 2008 r.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji (Wójta Gminy) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Ponadto w dniu 16 grudnia 2009 r. skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie [...] (k. 13).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.
W rozpoznawanej sprawie, skarga została wniesiona przez wójta gminy i dotyczyła decyzji organu drugiej instancji, który uchylił jego decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. W sprawie tej wójt występował jako organ podatkowy pierwszej instancji (art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), czyli organ wyposażony w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji. Należy zatem stwierdzić, że wójt gminy nie miał interesu prawnego we wniesieniu skargi na omawianą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jego interes był wyłącznie interesem majątkowym, którego nie można utożsamiać z interesem prawnym.
Należy bowiem pamiętać, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jedn. z 2008 r., Dz. U. Nr 88, poz. 539 ze zm.) źródłami dochodów własnych gminy są m.in. wpływy z podatku od nieruchomości.
Co więcej, powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/03, ONSA z 2003 r. nr 4, poz. 115 Lex 79089). Oznacza to, że nawet gdyby skarżący posiadał interes prawny w rozstrzygnięciu, to z uwagi na swoją pozycję i rolę w strukturze administracji państwowej nie mógłby skutecznie zaskarżyć decyzji organu odwoławczego.
Reasumując, organ gminy, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Należy w tym zakresie podzielić ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, Lex nr 171164; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006r; OSK 460/05, Lex nr 193976; uchwała NSA z dnia 9 października 2000r., OPK 14/00, Lex nr 44493; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 lipca 2007r., II SA/Gd 527/07, Lex nr 299305).
Mając na względzie dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.