Uzasadnienie
Postanowieniami z dnia 22 czerwca 2017 r. sąd odrzucił skargę J. H. z uwagi na jej nieopłacenie oraz odrzucił zażalenie na postanowienie sądu utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy.
Postanowienia te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego - ustanowionemu w ramach prawa pomocy - w dniu 3 lipca 2017 r. (potwierdzenie odbioru k. 86 akt sądowych). W dniu 17 lipca 2017 r. (koperta w aktach sprawy o sygn. I SA/Lu 25/17) nowy pełnomocnik (wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką zawiadomieniem z dnia 29 czerwca 2017 r.) złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia sądu z dnia 22 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi i o odrzuceniu zażalenia. Na wezwanie sądu sprecyzował, że wniosek dotyczy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia wyłącznie na postanowienie o odrzuceniu skargi oraz wyjaśnił, że pismo z ORA o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego otrzymał w dniu 3 lipca 2017 r. (pismo pełnomocnika k. 114 akt sądowych).
W tych okolicznościach należy przyjąć, że pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W myśl art. 197 § 2 P.p.s.a. należy bowiem odpowiednio zastosować art. 177 § 3 P.p.s.a. i przyjąć, że termin na złożenie zażalenia upłynął z dniem 10 lipca 2017 r., a wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik złożył w dniu 17 lipca 2017 r. wraz ze spóźnionym zażaleniem na postanowienie odrzucające skargę.
W ocenie sądu, pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił jednak braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania omawianej czynności. Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia przesłanki braku winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy można mówić wyłącznie w sytuacjach, kiedy profesjonalny pełnomocnik, pomimo dołożenia szczególnej staranności, z przyczyn od niego niezależnych, obiektywnie rzecz biorąc nie był w stanie dokonać czynności procesowej w terminie (zob. sprawy: sygn. II FZ 477/12, LEX nr 1333338 czy II GZ 523/14, LEX nr 1530539).
W okolicznościach tej sprawy z chronologii zdarzeń wynika, że pełnomocnik skarżącego w dniu 3 lipca 2017 r. dowiedział się o tym, że reprezentuje skarżącego w ramach prawa pomocy, ale dopiero w dniu 14 lipca 2017 r. (k. 89 akt sądowych) zapoznał się z aktami, a w dniu 17 lipca 2017 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu. W ocenie sądu, nic nie stało na przeszkodzie (przynajmniej pełnomocnik takich okoliczności nie wykazał), aby przy prawidłowym postępowaniu pełnomocnika doszło do złożenia zażalenie w ustawowym terminie.
W zaistniałym stanie sprawy nie zostało wykazane żadne nagłe zdarzenie, niezależne od pełnomocnika, niemożliwe do przezwyciężenia przy dołożeniu wszelkich dostępnych starań, w świetle obiektywnych kryteriów, wykluczające terminowe złożenia zażalenia, a więc do dnia 10 lipca 2017 r.
Z tych powodów, działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.