Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ) utrzymał w mocy decyzję organu z [...] r. odmawiającą P. S. (podatnik) uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz przedstawionych sądowi akt podatkowych wynika, że decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] r. określającą A. R., O. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] i podatnikowi zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz podatku od towarów i usług (VAT) w kwocie [...]zł w związku z nielegalnym wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 11 października 2017 r. w sprawie sygn. I SA/Lu 1330/15 oddalił skargi A. R. i podatnika na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 listopada 2018 r. w sprawie sygn. I GSK 2040/18 oddalił skargę kasacyjną od wyroku z 11 października 2017 r. w sprawie sygn. I SA/Lu 1330/15 (orzeczenia są znane stronom).
W dalszej kolejności 25 kwietnia 2019 r. do organu wpłynął wniosek podatnika o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. Początkowo podatnik powołał się na art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U.2020.1325 - O.p.)., a po wezwaniu do sprecyzowania swojego stanowiska na art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy. Podatnik tłumaczył, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. nie przesłuchano istotnych świadków. W tym kontekście podatnik wymienił: M. K., A. K., M. Ż., A. S., T. W., M. P.. W przekonaniu podatnika, przed wydaniem tej decyzji ostatecznej "nie została zapewniona możliwość zebrania pełnego materiału dowodowego", co w rezultacie "dało fałszywy obraz rzeczywistości". Według podatnika, nowym dowodem jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] r. sygn. [...], mocą którego między innymi A. R. został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od 4 maja 2009 r. do 23 września 2009 r., posługując się poświadczającymi nieprawdę i podrobionymi dokumentami, wyłudził poświadczenie nieprawdy co do statusu prawnego pojazdu marki [...] nr VIN [...] W świetle tego prawomocnego wyroku wydanego w sprawie karnej, zdaniem podatnika, Dyrektor Izby Celnej w B. w ostatecznej decyzji z [...] r. błędnie ocenił stan faktyczny sprawy podatkowej. Przede wszystkim pominął okoliczności wskazujące na działania A. R. i M. K. w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej.
Po wznowieniu postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r., organ nie zgodził się z podatnikiem. Skoncentrował swoją uwagę na dwóch zasadniczych kwestiach.
Po pierwsze - decyzja w sprawie podatku akcyzowego i VAT była konsekwencją ostatecznej i prawomocnej decyzji organu celnego, bowiem Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] r.:
- - stwierdzającą powstanie długu celnego w przywozie 31 maja 2009 r. w związku z nielegalnym wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty towaru w postaci pojazdu marki [...] nr VIN [...];
- - określającą kwotę długu celnego w wysokości [...] zł;
- - jednocześnie orzekającą o odstąpieniu od zaksięgowania kwoty długu celnego z uwagi na upływ terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z 23 lutego 2017 r. w sprawie sygn. III SA/Lu 1739/15 oddalił skargi A. R. i podatnika na wspomnianą ostateczną decyzję organu celnego (orzeczenie znane jest stronom). Zatem z ostatecznej i prawomocnej decyzji organu celnego w sposób wiążący dla organu podatkowego wynikała strona podmiotowa i strona przedmiotowa opodatkowania akcyzą i VAT czynności polegającej na nielegalnym wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty towaru w postaci pojazdu marki [...] nr VIN [...]
Po drugie zaś - powoływany przez podatnika prawomocny wyrok wydany w sprawie karnej nie wnosi nic istotnego do sprawy podatkowej rozstrzygniętej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. Już przy wydawaniu decyzji ostatecznej w zwykłym postępowaniu podatkowym zarówno Naczelnik Urzędu Celnego w [...], jak i Dyrektor Izby Celnej w B. zauważyli za organami celnymi nielegalny aspekt wprowadzenia tego konkretnego przedmiotu opodatkowania na obszar celny Wspólnoty.
W następstwie organ stanął na stanowisku, w myśl którego nie zaistniały podstawy faktyczne i prawne do uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Dlatego, w ocenie organu, należało zastosować art. 245 § 1 pkt 2 O.p., który przewiduje, że organ odmawia uchylenia decyzji ostatecznej w przypadku nieistnienia przesłanek wznowienia postępowania podatkowego.
Podatnik złożył skargę na zrelacjonowaną wyżej decyzję organu. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu z [...] r.
Zarzucił naruszenie:
- - art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem organ pominął istotną okoliczność, że A. R. kupił i jako pierwszy zarejestrował wymieniony w sprawie samochód marki [...], co miało miejsce 23 września 2009 r. oraz nie uwzględnił również prawomocnego wyroku w sprawie sygn. [...], w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej w B. [...] r. wydał decyzję w oparciu o akta postępowania przygotowawczego sygn. [...];
- - art. 121, art. 122, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. z powodu nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego; nieuzyskania od Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta [...] uwierzytelnionej kserokopii karty pojazdu omawianego samochodu, która ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i jest nowym dowodem wcześniej nieznanym Dyrektorowi Izby Celnej w B., istniejącym w chwili wydania decyzji z [...] r.; nieprzesłuchania świadków M. K., A. K., M. Ż., A. S., T. W., M. P. i A. R., których zeznania mają istotne znaczenie dla wyniku sprawy; odmowy przeprowadzenia dowodu z akt sprawy sygn. [...], stanowiących nowy i istotny dowód w sprawie uprzednio nieznany Dyrektorowi Izby Celnej w B., istniejący w chwili wydania decyzji z [...] r.
Jednocześnie podatnik domagał się dopuszczenia wymienionych dowodów w trybie art. 299 O.p.
W uzasadnieniu formułowanych zarzutów podatnik akcentował, że omawiany samochód marki [...] A. R. zarejestrował jako pierwszy 23 września 2009 r., a ta okoliczność istotnie zmienia grono podatników. Dokumentacja zgromadzona w karnym postępowaniu przygotowawczym nie jest tożsama z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sądowego postępowania karnego. Ponadto organ nie mógł trafnie ocenić znaczenia wnioskowanych przez podatnika dowodów bez ich przeprowadzenia. W konsekwencji, w ocenie podatnika, organ nie przeprowadził rzetelnego i obiektywnego postępowania wyjaśniającego na okoliczność istnienia wymienionej przez podatnika przesłanki wznowienia postępowania podatkowego.
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Uczestnicy postępowania sądowego nie zajęli stanowiska w sprawie.
W toku postępowania sądowego, na rozprawie podatnik oświadczył, że nie podejmował działań w kierunku wzruszenia ostatecznej i prawomocnej decyzji organu celnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja organu jest zgodna z prawem.
Przede wszystkim należy przypomnieć, że w prawomocnym wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 1330/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w akcyzie z tytułu importu samochodu osobowego powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 101 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, Dz.U.2009.3.11 dla 2009 r. - u.p.a.). Czynności lub stany faktyczne wymienione między innymi w art. 101 ust. 1 u.p.a. podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 u.p.a.). W przypadku nielegalnego wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty kwotę akcyzy należnej określa w drodze decyzji naczelnik urzędu celnego właściwy do obliczenia i zaksięgowania kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego (art. 14 ust. 7 w związku z art. 100 ust. 6 u.p.a.).
Podatnikiem jest również podmiot niebędący importerem, jeżeli ciąży na nim obowiązek uiszczenia cła (art. 13 ust. 2 u.p.a.). Podstawą opodatkowania importu samochodu osobowego jest wartość celna samochodu osobowego powiększona o należne cło, z zastrzeżeniem ust. 2-5 (art. 104 ust. 1 pkt 3 u.p.a.). Stawka akcyzy na samochody osobowe o pojemności silnika powyżej [...] cm3 wynosi [...] % podstawy opodatkowania (art. 105 ust. 1 pkt 3 u.p.a.).
Z kolei w odniesieniu do VAT Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. I SA/Lu 1330/15 motywował, że opodatkowaniu VAT podlega import towarów (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, Dz.U.2004.54.535 ze zm. dla 2009 r. - ustawa o VAT). Import towaru podlega opodatkowaniu niezależnie od tego, czy został dokonany z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 ust. 2 ustawy o VAT). Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (art. 19 ust. 7 ustawy o VAT). Kwotę VAT należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji (art. 34 ust. 1 ustawy o VAT). Podstawą opodatkowania VAT importu jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 29 ust. 13 ustawy o VAT). Stawka VAT wynosi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy o VAT).
W dalszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. I SA/Lu 1330/15 nawiązał do poglądu wyrażonego w sprawie sygn. III SA/Lu 1739/15 i tłumaczył, że nabycie pojazdu od osoby, która nie była sprzedawcą wynikało z prostego faktu. W fakturze sprzedaży widniały dane i podpis innej osoby, która nie legitymowała się upoważnieniem właściciela pojazdu do jego sprzedaży. To zaś musiało nasuwać istotne wątpliwości co do legalności transakcji. Wystarczający byłby w tych okolicznościach akt zwykłej staranności polegający na zażądaniu od dokonującego czynności przedstawiciela autokomisu upoważnienia do działania w imieniu sprzedawcy albo na sprawdzeniu w dostępnej internetowej bazie danych o przedsiębiorcach czy w rzeczywistości istnieje firma wymieniona w fakturze sprzedaży jako właściciel i sprzedawca pojazdu. Wzbudzić podejrzenia powinien także fakt, że w umowie kredytowej jako beneficjent środków przyznanych na zakup pojazdu nie występował podmiot wymieniony w fakturze jako sprzedawca, a do przelewu podano dane zupełnie innej osoby. Przeprowadzenie tych prostych czynności umożliwiało weryfikację autentyczności przynajmniej podmiotu, od którego skarżący bezpośrednio kupował pojazd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. I SA/Lu 1330/15 wywiódł, że kontrolowana decyzja została wydana w następstwie decyzji organu celnego z 24 czerwca 2015 r. Podkreślił przy tym, że decyzje organów celnych są wiążące dla organów podatkowych jak długo pozostają w obrocie prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanej sprawie ocenił, że:
- - w kontekście zgromadzonego przez organy celne materiału dowodowego trafność stanowiska co do nielegalnego wprowadzenia pojazdu na obszar celny Wspólnoty nie budzi wątpliwości,
- - w postępowaniu celnym ponad wszelką wątpliwość ustalono i wykazano, że omawiany pojazd marki [...], podlegający należnościom celnym przywozowym, został nielegalnie wprowadzony na obszar celny Wspólnoty,
- - o nielegalnym wprowadzeniu pojazdu świadczy przede wszystkim fakt sfałszowania dołączonego przez skarżących do wniosków o rejestrację pojazdu pokwitowania opłaty akcyzy, które miało być wystawione przez Urząd Celny w P. 8 maja 2009 r.,
- - skutecznie podważono również fakt rejestracji pojazdu w N., a także zapłatę należności celnych i podatkowych w N.,
- - dokumenty dotyczące nabycia pojazdu w N., a także kolejnych transakcji w Polsce wymieniały podmioty fikcyjne (A. z C., A. I. z S. w N.).
Zdaniem sądu, z powyższych prawomocnych wyroków sądowych aktualnie jednoznacznie i wiążąco wynikają okoliczności, w jakich doszło do wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty wymienianego samochodu osobowego marki [...] oraz grono zobowiązanych do zapłaty podatku akcyzowego i VAT z tytułu tej czynności.
W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przyjmuje się, że ostateczna, a dodatkowo prawomocna decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy w zakresie strony podmiotowej i przedmiotowej opodatkowania akcyzą i VAT (por. przykładowo sprawy sygn.: I FSK 2042/08, I FSK 182/06 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto nie można pomijać, że stosownie do art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm. - P.p.s.a.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W tym stanie sprawy zasadność wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. należy analizować przede wszystkim z perspektywy ostatecznej i prawomocnej decyzji organu celnego oraz mocy wiążącej prawomocnych wyroków sądowych.
Przechodząc bezpośrednio na grunt wznowienia postępowania podatkowego, należy przytoczyć art. 240 § 1 O.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;
- 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;
5a) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję, wskazujące na wystąpienie unikania opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 lub nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub możliwość zastosowania środków ograniczających umowne korzyści;
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
- 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;
- 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;
- 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
- 10) rozstrzygnięcie zapadłe w toku procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych ma wpływ na treść wydanej decyzji;
- 11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji;
- 12) uprawnienia określone w art. 119j § 1 mają wpływ na treść decyzji.
Wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną przewidziane w art. 240 § 1 O.p. jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania podatkowego, który należy postrzegać jako odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej sformułowanej w art. 128 O.p. Zasada ta stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Natomiast uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w ustawowo przewidzianych sytuacjach.
Reguła trwałości decyzji ostatecznych bazuje na zasadzie bezpieczeństwa prawnego wywodzonej z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.). Trwałość decyzji wynika też z domniemania jej zgodności z prawem, a więc z zasady praworządności przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP. Domniemanie to jest jednak wzruszalne. Jednym z przejawów bezpieczeństwa prawnego jest stabilizacja sytuacji prawnej jednostki, przekładająca się w efekcie na stabilizację stosunków społecznych. Prawomocność jest sama w sobie wartością konstytucyjną, a ochrona prawomocności ma swoje źródło w art. 7 Konstytucji RP, tj. w zasadzie praworządności. Zasada demokratycznego państwa prawnego oznacza również konieczność zapewnienia pewności co do prawa.
Tym samym postępowania nadzwyczajne, mające służyć wzruszeniu ostatecznych decyzji i postanowień, mogą dotyczyć tylko najpoważniejszych wad tych aktów lub poważnych wad postępowania. Nie mogą one zastępować kontroli instancyjnej i prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy.
Z uwagi na nadzwyczajny charakter trybu wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przesłanek jego zastosowania. W następstwie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej w ramach wznowienia postępowania podatkowego nie może być oparte na każdym naruszeniu prawa, ale wyłącznie ściśle na jednej z ustawowych przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 O.p.
W świetle powyższych uwag o charakterze ogólnym nadzwyczajny tryb w procedurze podatkowej polegający na wznowieniu postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z racji jego charakteru, ustawowej konstrukcji nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej w pełnym zakresie zarówno co do faktów, jak i prawa. Ten nadzwyczajny tryb nie może bowiem zastępować zwykłego postępowania podatkowego. Natomiast służy on tylko i wyłącznie do zbadania przez organ czy analizowana w konkretnym przypadku decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 240 § 1 O.p., który zawiera zamknięty katalog przesłanek wznowienia postępowania podatkowego. Jeśli tak nie jest, nadzwyczajny tryb wznowienia postępowania podatkowego nie może doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Za niedopuszczalne należy uznać wykorzystanie art. 240 § 1 O.p. do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu podatkowym, gdyż ten nadzwyczajny tryb w procedurze podatkowej nie jest kontynuacją zwykłego postępowania podatkowego.
W konsekwencji, sądowa kontrola legalności decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania podatkowego ma istotnie węższe granice niż w przypadku takiej kontroli dotyczącej decyzji wydanej w trybie zwykłego postępowania podatkowego. Charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, w tym wypadku po wznowieniu postępowania podatkowego, jest więc to, że istotnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny pierwszej instancji w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego analizowanego w toku kontroli decyzji wymiarowej wydanej w trybie zwykłym.
W ocenie sądu, twierdzenia podatnika oraz przedstawione akta podatkowe nie dają podstaw do rozpoznania przesłanki wznowienia postępowania podatkowego zgodnie z oczekiwaniami podatnika.
Podatnik przekonywał o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...] r., ale nieznanych Dyrektorowi Izby Celnej w B..
Należy wyjaśnić, że okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania podatkowego, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy:
- - są nowe,
- - istniały w dniu wydania decyzji,
- - są istotne dla sprawy,
- - nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Jeśli brakuje jednej z wymienionych cech nie można uznać, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania podatkowego określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe istotne dowody w rozumieniu rozważanej przesłanki to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, które - co ważne - nie wynikały z badanego materiału dowodowego. Jednocześnie ujawnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych czy dowodów nie może oznaczać sytuacji, w której podatnik prezentuje odmienną ocenę okoliczności, dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyroki w sprawach sygn.: FSK 170/04, II FSK 254/10 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tymczasem w realiach analizowanego nadzwyczajnego postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. prawomocny wyrok w sprawie karnej z 29 stycznia 2016 r., do którego nawiązuje podatnik, nie wnosi do sprawy podatkowej nic istotnego ani nowego. Okoliczność, że omawiany samochód osobowy marki [...] został nielegalnie wprowadzony na obszar celny Wspólnoty była znana i stanowiła element podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięć organów celnych, a w następstwie podatkowych.
Natomiast z punktu widzenia strony podmiotowej oraz przedmiotowej opodatkowania akcyzą i VAT nie jest istotne jak nielegalne wprowadzenie tego konkretnego samochodu osobowego na obszar celny Wspólnoty zostało zakwalifikowane w kontekście przepisów stanowiących o odpowiedzialności karnej czy karnej skarbowej. Przesłanki wyznaczające stronę podmiotową oraz przedmiotową opodatkowania akcyzą i VAT - co do zasady - były niezależne od przesłanek odpowiedzialności karnej czy karnej skarbowej poszczególnych osób, od ewentualnego skazania i wymiaru kary.
W konsekwencji akcentowany przez podatnika prawomocny wyrok w sprawie karnej wydany w stosunku do A. R. nie może zmieniać stanu faktycznego i prawnego sprawy podatkowej załatwionej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. Wynik sprawy podatkowej bazował na wiążącym znaczeniu dla organów podatkowych ostatecznej decyzji organu celnego, co wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w prawomocnym wyroku z 11 października 2017 r. w sprawie sygn. I SA/Lu 1330/15.
Poza tym dla ścisłości trzeba zauważyć, że wyrok w sprawie karnej z 29 stycznia 2016 r. nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej z [...] r.
W świetle wiążącego znaczenia dla organu podatkowego ostatecznej i prawomocnej decyzji organu celnego podobnie wnioskowane przez podatnika dowody z zeznań świadków nie są istotne dla wyniku sprawy podatkowej w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Moc wiążąca ostatecznej i nadto prawomocnej decyzji organu celnego z [...] r. w powiązaniu z mocą wiążącą prawomocnego wyroku w sprawie sygn. III SA/Lu 1739/15 wykluczają zasadność przyjęcia w postępowaniu podatkowym innego grona podatników akcyzy i VAT z tytułu nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty omawianego samochodu osobowego marki [...].
W tym stanie sprawy dla podatkowego rozstrzygnięcia przyjętego przez Dyrektora Izby Celnej w B. w decyzji z [...] r. nie jest istotne wyjaśnianie w postępowaniu podatkowym okoliczności, w jakich doszło do nielegalnego wprowadzenia tego samochodu na obszar celny Wspólnoty, kto konkretnie został skazany i za jakie czyny w związku z tym, przy przyjęciu jakiej kwalifikacji na gruncie prawa karnego czy karnego skarbowego.
W tym miejscu raz jeszcze należy podkreślić, że aspekt nielegalności wprowadzenia samochodu osobowego marki [...] na obszar celny Wspólnoty, podobnie jak zupełność materiału dowodowego na potrzeby trafnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej były dla organów podatkowych niewątpliwe z perspektywy wiążącej, ostatecznej i dodatkowo prawomocnej decyzji organu celnego. Tej treści stanowisko organów podatkowych podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. I GSK 2040/18, który w wyroku z 15 listopada 2018 r. oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 11 października 2017 r. w sprawie sygn. I SA/Lu 1330/15.
W świetle powyższego organ prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p.
Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.