Postanowienie WSA w Lublinie z 21 lipca 2008 r., I SA/Lu 265/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 21 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do marca i od lipca do sierpnia 2005 roku postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

sędzia NSA Danuta Małysz przewodniczący

Uzasadnienie

J. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]., w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do marca i od lipca do sierpnia 2005 roku, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując jako podstawę wniosku treść art.61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa". Dodał, iż w przypadku odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji wnosi, "aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o § 3 wskazanego wyżej przepisu wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji z uwagi na możliwość wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu".

Na wezwanie do wskazania okoliczności, które uprawdopodobniają zaistnienie przesłanek z art.61 § 3 ppsa, skarżący J. J. podał, w piśmie z dnia 4 lipca 2008r., że jego wniosek uzasadniają błędy merytoryczne zaskarżonej decyzji i znaczny upływ czasu od wszczęcia postępowania kontrolnego do jej wydania oraz niedotrzymywanie przez organy celne ustawowych terminów do załatwienia sprawy.

Zgodnie z art.61 § 1 ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków /z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie/, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica).

Ponadto zauważyć należy, iż sąd, o którym mowa w art.61 § 3 ppsa, to sąd właściwy do rozpoznania sprawy. W sprawie niniejszej jest to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie /por.: art.13 § 1 i 2 ppsa/.

Jak wskazano, skarżący uzasadniał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jej błędami merytorycznymi i znacznym upływem czasu od wszczęcia postępowania kontrolnego do wydania decyzji oraz niedotrzymywaniem przez organy celne ustawowych terminów do załatwienia sprawy. W związku z tym zauważyć należy, iż sam fakt, że zaskarżona decyzja może okazać się wydaną z naruszeniem prawa, nie przesądza jeszcze o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania, bowiem w takim przypadku, gdyby decyzja została wykonana i w związku z tym powstałaby nadpłata, zostanie ona stronie zwrócona wraz z należnymi odsetkami. Samo zaś przekonanie strony skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów pozostaje bez znaczenia dla oceny przedmiotowego wniosku, gdyż wymagałoby rozstrzygnięcia sprawy, co na tym etapie postępowania byłoby niedopuszczalne. Postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bowiem postępowaniem incydentalnym, i w jego ramach Sąd nie zajmuje się badaniem zasadności samej skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.