Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług zapłaconego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że podatnik w dniu 21 stycznia 2005 r. nabył na terytorium Francji samochód marki Mercedes ML, wyprodukowany w 2004 r., o przebiegu 9166 km, pierwszy raz zarejestrowany w dniu 18 sierpnia 2004 r. Po złożeniu w Urzędzie Skarbowym w dniu 26 czerwca 2005 r. informacji VAT-23 o wewnątrzwspólnotowym nabyciu środka transportu, deklaracji VAT-10 dla podatku od towarów i usług przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu nowych środków transportu i uiszczeniu przelewem z dnia 29 czerwca 2005 r., wynikającego z w/w deklaracji podatku należnego, podatnik pismem z dnia 21 lipca 2005 r., sprecyzowanym pismem z dnia 12 września 2005 r., wystąpił o stwierdzenie nadpłaty.
Rozpatrując wniosek organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że nadpłata nie występuje, gdyż przedmiotowy samochód stanowi nowy środek transportu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (art. 2 pkt 10), natomiast na nabywcy nowego środka transportu ciąży obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług według stawki obowiązującej dla danego towaru na terenie kraju (art. 103 ust. 4).
W odwołaniu od tej decyzji Z.K. kwestionuje zakwalifikowanie zakupionego towaru jako nowego środka transportu. Zdaniem podatnika za nowy środek transportu należy uznać pojazd spełniający łącznie dwa warunki podane w definicji zawartej w art. 2 pkt 10 ustawy o VAT.
Rozpatrując odwołanie, Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił stanowiska podatnika, stwierdzając że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 10 lit."a" ustawy o VAT, dla uznania pojazdu za nowy środek transportu nie jest konieczne łączne spełnienie warunku mocy silnika i pojemności skokowej, a także łączne spełnienie warunku określonego przebiegu pojazdu i czasu użytkowania. Odnosząc treść tego przepisu do stanu faktycznego sprawy stwierdził, że aby pojazd napędzany silnikiem o mocy większej niż 7,2 kW lub o pojemności skokowej większej niż 48 cm3 można uznać za nowy środek transportu wystarczy, żeby spełniał on jeden z dwóch alternatywnych warunków: przebieg nie większy niż 6000 km lub okres, jaki upłynął od momentu dopuszczenia do użytku nie dłuższy niż 6 miesięcy, przy czym przepis ten wskazuje moment dopuszczenia pojazdu do użytku.
Ponadto podniósł, że taka interpretacja art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT zgodna jest z art. 28a (2)b VI Dyrektywy Rad z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej, której treść przytoczył.
Powyższe oznacza, że zgodnie z treścią art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej nadpłata w rozpatrywanej sprawie nie występuje.
Na powyższą decyzję Z.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wywodzi jak w odwołaniu. W opinii strony z art. 28a (2)b VI Dyrektywy wynika, że nowy środek transportu winien spełniać łącznie dwa warunki: od daty pierwszej rejestracji do daty zakupu upłynęło mniej niż 6 miesięcy i przebieg wynosi mniej niż 6000 km, co oznacza że na ocenę środka jako nowego powinien mieć wpływ czas używania pojazdu wraz z wartościami silnika i przebiegu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu tym podatkiem podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie nowych środków transportu niezależnie od statusu nabywcy (art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 9 ust. 1 i ust. 3 ustawy).
Pojęcie nowego środka transportu zostało zdefiniowane w art. 10 ust. 2 lit. "a" ustawy, zgodnie z którym za nowe środki transportu uznaje się wskazane w tym przepisie pojazdy lądowe (w tym samochody osobowe), napędzane silnikiem o pojemności większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy, przy czym przepis ten wskazuje także moment dopuszczenia pojazdu do użytku, którym jest – co do zasady – dzień w którym pojazd został pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego.
Treść powyższego przepisu wskazuje, jak prawidłowo wywiodły organ podatkowe, że nowym środkiem transportu w rozumieniu ustawy jest pojazd spełniający wskazane w tym przepisie wymogi co do mocy silnika lub pojemności skokowej, a ponadto pojazd, który jednocześnie spełnia warunek przejechanej odległości (ponad 6 tys. kilometrów) lub okresu użytkowania jaki upłynął od momentu dopuszczenia do ruchu, bowiem użyty w tym przepisie spójnik "lub" wyraża alternatywę, możliwość wyboru (zaistnienia) jednej z dwu możliwych sytuacji (por. Mały słownik języka polskiego red. S. Skorupka i inni PWN 1968 s. 351).
Wskazać należy, że stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej powyższy przepis stanowi implementację do polskich przepisów ustawy o VAT art. 28a (2)b VI Dyrektywy (w brzmieniu uzupełnionym Dyrektywą Nr 91/680 z dnia 31 grudnia 1991 r.).
Zgodnie z powołanym wyżej przepisem Dyrektywy, która wiąże państwa członkowskie, do których jest skierowana, a więc i RP z chwilą podpisania Traktatu o przystąpieniu do Unii Europejskiej, za środki transportu uznaje się m.in. lądowe pojazdy silnikowe o pojemności silnika powyżej 48 centymetrów sześciennych lub mocy powyżej 7,2 kilowatów z tym, że w przypadku pojazdów silnikowych pojazdy te nie mogą być uznane za nowe, jeżeli spełniają łącznie dwa warunki: zostały dostarczone po upływie sześciu miesięcy od dnia pierwszego użycia i ich przebieg wynosi ponad 6000 km.
Prawidłowo zatem, zgodnie z brzmieniem tego przepisu w odpowiedzi na skargę wskazano, że niespełnienie chociaż jednego z tych warunków (tj. przebiegu mniejszego niż 6000 km albo czasu dostawy krótszego niż 6 miesięcy) powoduje zakwalifikowanie pojazdu do nowego środka transportu.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, to bezspornym jest, że przebieg przedmiotowego samochodu przekraczał 6000 km, co wykluczałoby w świetle przepisów Dyrektywy możliwość zakwalifikowania go do nowych środków transportu.
Odnosząc się natomiast do kwestii spełnienia drugiego warunku, czasu dostawy krótszego niż 6 miesięcy od daty pierwszego użycia, to niezależnie od zarzutów skargi, którymi Sąd nie jest związany (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zauważyć należy, iż data ta nie została w sposób jednoznaczny ustalona.
Aczkolwiek strony zgodnie wskazują, że datą pierwszej rejestracji jest 18 sierpień 2004 r., to stwierdzić należy, że w znajdującej się w aktach sprawy fakturze zakupu, podano - jako datę pierwszej rejestracji - 1 maja 2004 r. (k. 10 i 11).
W ocenie Sądu jednoznaczne wyjaśnienie powyższej okoliczności pozwoli na ustalenie czy przedmiotowy samochód został dostarczony po upływie sześciu miesięcy od dnia pierwszego użycia, a tym samym czy została spełniona także druga przesłanka wykluczająca w świetle postanowień Dyrektywy możliwość uznania pojazdu za nowy.
Dopiero stwierdzenie, iż w sprawie spełnione zostały wymogi wskazane w art. 28a (2)b umożliwi ustosunkowanie się do zarzutu skargi co do niezgodności zastosowanej przez organy podatkowe w sprawie niniejszej interpretacji art. 2 ust. 10 ustawy o VAT z przepisami prawa wspólnotowego, a tym samym czy w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nadpłaty (art. 72 § 1 ordynacji podatkowej).
Z tych względów, uznając że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 122, 187 § 1 i 191 ordynacji podatkowej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 w/w ustawy.