Postanowienie WSA w Lublinie z 25 lutego 2016 r., I SA/Lu 27/16

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2010 r. postanawia: odrzucić skargę.

Skład

Sędzia WSA Andrzej Niezgoda przewodniczący

Uzasadnienie

M. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2010 r.

Ponieważ skarga nie została przez skarżącego podpisana, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenie skargi. Tym samym pismem został też wezwany do podania wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, wraz ze stosownym pouczeniem, zostało doręczone skarżącemu w sposób prawem przewidziany w dniu 5 lutego 2016 r.

Do dnia dzisiejszego braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, natomiast w dniu 12 lutego 2016 r. skarżący złożył osobiście pismo, datowane również na 12 lutego 2016 r., którym cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis.

Jednym z wymogów formalnych skargi jako pisma procesowego, na podstawie przepisu art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., jest obowiązek jej podpisania przez stronę lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w przypadku skargi – pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Skarżący został wezwany do podpisania skargi, a siedmiodniowy termin przysługujący na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie w dniu 12 lutego 2016 r.

W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł zatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę niepodpisaną.

Rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga obarczona jest brakami formalnymi, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (vide: np. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 17/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 237/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.