Wyrok NSA oz. w Lublinie z 3 kwietnia 1998 r., I SA/Lu 282/97

Teza

Zastosowanie szacunku dla obliczenia podstawy opodatkowania bez wykazania braku danych niezbędnych do jej obliczenia narusza dyspozycję art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa oraz art. 11 ust. 1 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie wszczęte zostało 19 lipca 1995 r. przekazaniem żądania skierowania sprawy rozstrzygniętej wynikiem kontroli skarbowej na drogę postępowania podatkowego. Tym samym żądaniem wszczęte zostało postępowanie prowadzone przez Urząd Skarbowy w przedmiocie wymiaru podatku obrotowego i podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 1993 r. Wnioski formułowane w tych postępowaniach przyjmowane były w niniejszej sprawie, stąd uchylenie poprzednio wydanej decyzji uzasadniał organ odwoławczy jedynie faktem uchylenia decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług.

Brak oceny materiału dowodowego, poza wskazaniem faktu niewpisania konkretnych rachunków dokumentujących zakup i sprzedaż towarów, nie pozwala na kontrolę poprawności wniosków tak w świetle par. 10 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r., jak i art. 11 ust. 1 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Z treści analiz sporządzonych w toku postępowania wynika, że oszacowanie przychodu za okres od 1 stycznia do 4 lipca 1994 r. pozostało jedynie skutkiem oszacowania obrotu za ten okres w postępowaniu prowadzonym przez inny organ, a dotyczącym wymiaru podatku obrotowego i uznane zostało za prostą konsekwencję stwierdzenia nierzetelności księgi podatkowej.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 cyt. ustawy, organ podatkowy ustala podstawę obliczenia podatku w drodze szacunkowej, jeżeli brak.jest danych niezbędnych do ustalenia tej podstawy. Wyprowadzenie wniosku, iż zastosowanie powyższego przepisu uprawnione jest jako skutek odrzucenia za dowód księgi podatkowej nie znajduje uzasadnienia w powyższym przepisie. Jeżeli organ podatkowy dysponuje uznanymi za wiarygodne dowodami podważającymi treść zapisów księgi, to dane zawarte w tych dowodach mogą wraz z niekwestionowanymi danymi z księgi służyć ustaleniu podstawy opodatkowania.

Zastosowanie szacunku dla obliczenia podstawy opodatkowania bez wykazania braku danych niezbędnych do jej obliczenia narusza dyspozycję art. 11 ust. 1 cyt. ustawy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r, o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł jak w sentencji.