Uzasadnienie
W przedmiotowej sprawie skarżący są reprezentowani przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu – doradcę podatkowego I. S., która na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości, ani w części.
Wyrokiem z dnia 19 października 2012 r. (sygn. I SA/Lu 285/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do unormowania § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 Nr 31, poz. 153 - zwane dalej "rozporządzeniem") - koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowe ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
W przedmiotowej sprawie stawka minimalna, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia wynosi 3.600 zł.
Biorąc pod uwagę charakter sprawy, a także wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, czynności dokonane przez radcę prawnego w imieniu strony w toku niniejszego postępowania, zgodnie z ust. 1 § 2 rozporządzenia, Sąd uznał, iż należna pełnomocnikowi kwota wynagrodzenia nie powinna przekraczać 100 % stawki minimalnej, tj 3.600 zł powiększonej o podatek VAT 828 zł (§2 ust. 3 rozporządzenia).
Wobec powyższego działając na podstawie art. 250 ppsa w związku z § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia, a także § 2 ust. 3 rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54, poz. 535 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji.