Wyrok WSA w Lublinie z 21 maja 2004 r., I SA/Lu 29/04

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 21 maja 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi "[...]" spółki z o.o. w D. k/L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Danuta Małysz, NSA Władysław Sobuś (spr.)
sekr. sąd. Iwona Lachowska protokolant

Uzasadnienie

1. Spółka z o.o. [...] w D. k/L. – w dniu [...] listopada 2002 r. – zwróciła się do Drugiego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego i objęcie nim zaległości w podatku od towarów i usług za 2000 r. w łącznej kwocie 191.851,00 zł. Zaległość ta wynika z decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. /k.12/.

Postępowanie restrukturyzacyjne w stosunku do Spółki zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] oraz ponownie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] z uwagi na to, że uznano powyższą należność za sporną w rozumieniu art. 15 w związku z art. 2 pkt 4 ustawy o restrukturyzacji.

Pismem z dnia [...] lipca 2003 r. Spółka zwróciła się do organu podatkowego pierwszej instancji o udzielenie informacji czy ustalone dodatkowe zobowiązanie w podatku VAT podlega restrukturyzacji i o podanie odpowiedniej podstawy prawnej. Pismem z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...], wskazując jako podstawę prawną ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, poinformowano Spółkę, że sporne dodatkowe zobowiązanie w podatku VAT Spółki nie podlega restrukturyzacji.

Decyzją Nr[...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie dotyczące objęcia postępowaniem restrukturyzacyjnym dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług Spółki z o.o. [...].

Od przedmiotowej decyzji pełnomocnik złożył odwołanie, w którym zarzucił decyzji organu podatkowego pierwszej instancji obrazę przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. Nr 155, poz. 1287/ oraz naruszenie zasad postępowania podatkowego, a w szczególności art. 120, 121 § 1, 122 i 124 Ordynacji podatkowej i wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] – utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji.

2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik Spółki zarzucał:

a/ naruszenie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. Nr 155 poz. 1287 ze zm./ w kwestii dowolnego uznania zakresu przedmiotu restrukturyzacji;

b/ obrazę art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. na mocy art. 1 pkt 12 lit.a ustawy z dnia 12 września 2002 r. /Dz.U. Nr 169 poz. 1387/;

c/ naruszenie art. art. 120, 121 § 1, 122 i 124 Ordynacji podatkowej.

3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuprawniona i podlega oddaleniu bowiem zaskarżone decyzje – nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania podatkowego, zawartymi w Ordynacji podatkowej.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. Nr 155 poz. 1287 ze zm./ restrukturyzacji podlegają znane na dzień 30 czerwca 2002 r. zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. Za należności znane uznaje się należności, w tym należności sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień /art. 2 pkt 3 ustawy/. Natomiast w świetle art. 9 pkt 1 cyt. ustawy do restrukturyzacji stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie należności wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przez zaległość podatkową, zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, należy rozumieć podatek niezapłacony w terminie płatności.

Zgodnie z treścią art. 12 tejże ustawy, wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego następuje na wniosek przedsiębiorcy złożony w terminie do 45 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Postępowanie restrukturyzacyjne wszczyna się w dniu wpływu wniosku do właściwego organu restrukturyzacyjnego. Przedsiębiorca składa wniosek do organu restrukturyzacyjnego, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę przedsiębiorcy w dniu wejścia w życie ustawy, odrębnie do każdego organu właściwego ze względu na zobowiązania, o których mowa w art. 6 ustawy o restrukturyzacji. W myśl art. 13 ust. 1 powołanej ustawy wniosek, o którym mowa w art. 12 ust. 1, zawiera zgłoszenie rodzajów należności, o których mowa w art. 6 – znane na dzień 30 czerwca 2002 r. zaległości. Ponadto stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy do wniosku dołącza się wykaz wierzytelności i wszelkich wymagalnych długów przedsiębiorcy zawierający:

a/ dane identyfikujące dłużników i wierzycieli oraz b/ informację o wysokości tych wierzytelności i wymagalnych długów oraz c/ harmonogram spłaty wymagalnych zobowiązań.

Jak wynika z akt sprawy niniejszej – w dniu [...] listopada 2002 r. Spółka złożyła do Drugiego Urzędu Skarbowego wniosek w sprawie wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego dotyczącego znanych na dzień 30 czerwca 2002 r. zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 2000 r. w wysokości 191.851,00 zł.

W dniu [...] lipca 2003 r. pełnomocnik Spółki zwrócił się z wnioskiem o powtórne objęcie postępowaniem restrukturyzacyjnym dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Kwota dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług ustalana jest na podstawie art. 27 ust. 5, 6 lub 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm./. W świetle art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego – jak wynika z art. 47 § 1 powołanej ustawy. W myśl art. 51 § 1 Ordynacji zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.

Sąd stwierdza, iż doręczenie decyzji w której ustalono Spółce dodatkowe zobowiązanie w podatku VAT nastąpiło [...] czerwca 2002 r. /k. 12 akt sprawy niniejszej/, przeto termin uiszczenia tej należności, przypadał na dzień [...] lipca 2002 r. Tak więc przedmiotowe zobowiązanie stało się – po tej dacie – zaległością podatkową.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podzielił także skład sędziowski orzekający w przedmiotowej sprawie, iż "dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone na podstawie przepisu art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest zobowiązaniem podatkowym zdefiniowanym w art. 5 Ordynacji podatkowej, tzn. jest zobowiązaniem podatnika do zapłaty podatku. Konsekwencją zaś braku zapłaty tego podatku w terminie płatności jest powstanie zaległości podatkowej w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej" /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 6 marca 2003 r. I SA/Wr 2120/2000 – publ. POP 2003/5, poz. 130/.

Skoro – jak wynika z przywołanego wyżej art. 6 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców – restrukturyzacji podlegają zaległości podatkowe znane na dzień 30 czerwca 2002 r., to zauważyć należy, że przedmiotowa zaległość z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług nie mogła być znana na dzień 30 czerwca 2002 r., gdyż w tym dniu nie upłynął jeszcze termin płatności tego podatku. Ponadto przedmiotowa decyzja, w której ustalono dodatkowe zobowiązanie, znalazła się w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego /art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji/ po tej dacie, tj. w dniu [...] lipca 2002 r. – co wynika jednoznacznie z datownika wpływu Drugiego Urzędu Skarbowego.

Jak wynika z akt – spółka nie posiadała zaległości w podatku od towarów i usług z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług znanych na dzień 30 czerwca 2002 r. Powyższe okoliczności, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, uzasadniały umorzenie wszczętego przedmiotowym wnioskiem postępowania z uwagi na brak przedmiotu, który mógłby być objęty postępowaniem restrukturyzacyjnym.

Podzielić także trzeba słuszność wyjaśnienia organu odwoławczego, iż w postanowieniach organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] /k. 3/ oraz z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] /k.5./ w sprawie zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego podana jest jako należność sporna kwota zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń-grudzień 2000 r. w wysokości 191.851,00 zł. Natomiast podanie w zaświadczeniu o niezaleganiu w podatkach z dnia [...] stycznia 2003 r. /k.24/ zaległości spornej w kwocie 249.399,00 zł, z adnotacją "objęta wnioskiem o restrukturyzację" nie może zmienić zakresu przedmiotowego postępowania restrukturyzacyjnego ustawowo określonego w art. 6 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.

5. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ - orzekł jak w sentencji.