Uzasadnienie
W dniu 21 stycznia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga E. Ś., w której strona zwróciła się o zbadanie całości spraw związanych z tytułami wykonawczymi kierowanymi przeciwko firmie A. oraz osobie skarżącego.
Wezwany do usunięcia braków formalnych skargi E. Ś. pismem z dnia 5 lutego 2009 r. oświadczył, skarga dotyczy decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego o numerze [...]z dnia [...] w przedmiocie jego odpowiedzialności jako Prezesa zarządu A. Spółka z o.o. za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. oraz czerwiec i grudzień 2006r. wraz z odsetkami za zwłokę.
Z akt sprawy wynika (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 marca 2009 r., k.66), że skarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu, który nie wnosił od niej odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla sprawy niniejszej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Na decyzję Dyrektora Urzędu Skarbowego przysługiwało stronie odwołanie do właściwego dyrektora izby skarbowej (art. 13 § 1 pkt. 2 lit. "a" Ordynacji podatkowej), w związku z czym skargę na przedmiotową decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należało uznać jako wniesioną bez wyczerpania środków zaskarżenia.
Uznając zatem wniesienie przedmiotowej skargi za niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę odrzucić.