Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 kwietnia 2012 r. M.S. został wezwany do jednoznacznego wyjaśnienia czy przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest jak wskazano w treści pisma z dnia 11 kwietnia 2012 r. postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...], w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Równocześnie skarżący został poinformowany, że w razie braku odpowiedzi Sąd przyjmie, zgodnie z treścią skargi i pisma z 11 kwietnia 2012 r., że przedmiotem skargi jest wskazane wyżej postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] Ponadto skarżący został pouczony, ze skarga do sądu administracyjnego przysługuje na rozstrzygnięcia organów administracji wydane w wyniku wniesienia środka zaskarżenia, a więc od rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji.
Odpis wezwania został skarżącemu doręczony w dniu 24 kwietnia 2012 r. Termin zakreślony do złożenia wyjaśnień upłynął bezskutecznie 2 maja 2012 r.
W związku z brakiem odpowiedzi skarżącego Sąd przyjął, że przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] o wskazanym wyżej numerze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie nie jest ostateczne.
Od postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, przysługiwało bowiem stronie zażalenie, zgodnie z art. 239 b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). O tym prawie skarżący został przez organ pouczony i jak wynika z akt z tego prawa skorzystał (k. 5 akt administracyjnych).
W tym stanie rzeczy skargę strony na decyzję organu podatkowego I instancji uznać należało za niedopuszczalną, w rozumieniu art. 58 (1 pkt 6 ppsa, co uzasadnia jej odrzucenie.