Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25.03.2014r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia T. D., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 20.01.2014r. w sprawie zawieszenia wznowionego postępowania.
Jako podstawę prawną zawieszenia postępowania, wznowionego postanowieniem z dnia 9.10.2013r., organ wskazał art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (Dz. U. 2012, poz. 749 ze zm. – dalej: "op"), a w uzasadnieniu wyjaśnił, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 27.08.2009r. nastąpiło na wniosek z dnia 26.09.2013r., w którym skarżący powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18.07.2013r. sygn. akt SK 18/09, stwierdzający niekonstytucyjność art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, a więc również w roku, którego przychodów dotyczyła wydana na jego podstawie decyzja z dnia 27.08.2009r.
W toku wznowionego postępowania organ stwierdził, że pismem z dnia 9.12.2013r. Marszałek Sejmu wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o wykładnię wyroku z dnia 18.07.2013r.
Zdaniem organu, wyjaśnienie przez Trybunał istotnych wątpliwości co do skutków wyroku determinuje zakończenie wznowionego postępowania, bowiem wątpliwości dotyczą zagadnienia dopuszczalności wznowienia postępowania. Nie ma wątpliwości jaka decyzja miałaby zostać wydana po wznowieniu postępowania, lecz istnieje wątpliwość jakie rozstrzygnięcie powinno być podjęte w rozpoznaniu wniosku o wznowienie.
W zażaleniu T. D. zarzucił naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 op argumentując, że treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie budzi wątpliwości, a jego uzasadnienie wyjaśnia tryb postępowania zalecany w związku z treścią rozstrzygnięcia. Zarzucił, że organ w postanowieniu nie wykazał związku pomiędzy pismem Marszałka Sejmu a kwestią rozstrzygnięcia, jakie musi być podjęte przez organ na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 op oraz art. 240 § 1 pkt 8 op z powodu stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, który stanowił podstawę prawną decyzji.
Zaskarżonym postanowieniem organ zażalenia nie uwzględnił i powtórzył motywację, że wątpliwości co do skutków wyroku są uzasadnione.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 17.04.2014r. organ podjął na podstawie art. 205a § 1 pkt 4 op zawieszone postępowanie. Postanowienie o podjęciu postępowania doręczył skarżącemu w dniu 23.04.2014r., a w następnym dniu doręczył skarżącemu decyzję wydaną na podstawie art. 245 §1 pkt 1 op uchylającą decyzję z dnia 27.08.2009r. i umarzającą postępowanie w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. D. wniósł o uchylenie postanowień o zwieszeniu postępowania zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 op i w konsekwencji naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 125 op.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego, z uwagi na podjęcie zawieszonego postępowania.
Skarżący wniósł o nieuwzględnienie wniosku organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 201 § 1 pkt 2 op.
Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zgodnie z art. 206 op, zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w postępowaniu podatkowym (w dziale IV Ordynacji podatkowej).
Podjęcie zawieszonego postępowania, na podstawie art. 205 lub art. 205a op, nie oznacza uchylenia skutków prawnych postanowienia o zawieszeniu postępowania ani też eliminacji z obrotu prawnego tego postanowienia, stąd niezasadny był wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2012, poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa").
W niniejszej sprawie organ zawiesił postępowanie wznowione na żądanie skarżącego postanowieniem z dnia 9.10.2013r. wydanym na podstawie art. 243 § 1 i § 2 op w związku z art. 240 § 1 pkt 8 op. Zgodnie z tymi przepisami, postanowienie o wznowieniu postępowania organ podatkowy wydaje, po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia postępowania, przy czym postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do istnienia przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Stwierdzenie, czy zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 op, nie jest zagadnieniem prawnym, lecz powinno być przedmiotem ustaleń i oceny dokonanej przez organ podatkowy, jako zagadnienie dotyczące faktów – istnienia bądź nieistnienia przesłanki wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia należy wyłącznie do organu podatkowego, prowadzącego postępowanie wznowione na podstawie postanowienia stwierdzającego dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ miał wątpliwość w kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania. Pomijając istotną okoliczność, że tę kwestię organ rozstrzygną postanowieniem o wznowieniu postępowania, to i ta kwestia nie mogła być przedmiotem ustaleń, co do prawa czynionych przez inny organ lub sąd, lecz jedynie przedmiotem ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy w ramach wznowionego postępowania.
Uznanie, że art. 201 § 1 pkt 2 op nie mógł stanowić postawy zawieszenia wznowionego postępowania przesądzało ocenę, że postępowanie o podjęciu postępowania, wydane w sprawie jego zawieszenia, nie mogło mieć postawy w art. 205 a § 1 pkt 4 op.
Z tych względów na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 200 ppsa - orzeczono jak w sentencji.