Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę I. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 rok.
Pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu, po otrzymaniu uzasadnienia zapadłego rozstrzygnięcia, w dniu 16 grudnia 2010 r. złożył opinię o braku podstaw do sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 20 października 2010 r. Tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pełnomocnik skarżącej otrzymał stosowne wynagrodzenie (postanowienie Referendarza sądowego WSA w Lublinie z dnia 21 grudnia 2010r.).
W dniu 22 grudnia 2010r. (data stempla pocztowego – koperta- k.
- 67) skarżąca złożyła sporządzone przez siebie zażalenie od wyroku WSA z dnia 20 października 2010 r.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – "ustawa p.p.s.a.") - od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W tej sytuacji właściwym środkiem odwoławczym od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny jest skarga kasacyjna, a nie zażalenie.
Z tych też już przyczyn zażalenie skarżącej z dnia 22 grudnia 2010 r. jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej ustanowiony z urzędu złożył opinię o braku podstaw do sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej od zapadłego w niniejszej sprawie wyroku, o czym poinformował stronę skarżącą. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wypowiedziała pełnomocnictwa, ani nie wnioskowała o zmianę przydzielonego jej pełnomocnika.
Dodatkowo i dla porządku wskazać stronie skarżącej należy, iż prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna opierać się na podstawach wskazanych w art. 174 ustawy p.p.s.a, powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego lub doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych (zgodnie z art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 ustawy p.p.s.a.) oraz powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (zgodnie z art. 176 ustawy p.p.s.a.).
Oczywistym jest, iż sporządzone przez skarżącą pismo z dnia 22 grudnia 2010 r. wskazanych wymogów nie spełnia, co nie pozwala na ewentualne potraktowanie przedmiotowego pisma, jako skargi kasacyjnej i przyjęcia, iż zostało ono jedynie błędnie zatytułowane.
Z tych też względów działając na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.