Uzasadnienie
W dniu 16 stycznia 2015r., C. P. i M. P. złożyli za pośrednictwem właściwego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014r. Skarga nie została podpisana, ani opłacona.
Wobec powyższego, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 11 lutego 2015 r. skarżący zostali wezwani (każdy z osobna) do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie – w terminie 7 dni - od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto pod tym samym rygorem, skarżący zostali wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi.
W zakreślonym terminie M. P. nie uzupełnił powyższego braku formalnego skargi, natomiast C. P. w stosownym terminie uzupełnił brak formalny skargi i uiścił wpis od złożonej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie dyspozycją z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) -"P.p.s.a.", każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 P.p.s.a.). Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący – M. P., pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci podpisu pod skargą, nie podpisał osobiście skargi, jak też nie złożył do akt własnoręcznie podpisanego egzemplarza tego pisma procesowego.
Zatem z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., zobligowany był skargę M. P. odrzucić.