Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. pełnomocnik S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na postanowienie z dnia [...] wydane w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2014 r. ustalającej skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2012.
W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy z [...] sierpnia 2014 r. uzasadniając, że decyzja ta jest rozstrzygnięciem podjętym w granicach sprawy będącej przedmiotem kontroli sądu w postępowaniu niniejszym. Jednocześnie podkreślił, że jej wykonanie ze względu na kwotę zobowiązania spowoduje dla strony skarżącej trudne do odwrócenie skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w świetle powołanego wyżej przepisu możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będzie zatem wyznaczała element stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu. Czyli przede wszystkim identyczność podmiotowa (tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków), a także identyczność przedmiotowa, czyli tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13; z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13; dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przyjmując zatem, że zakresem rozpoznania sądu jest objęta cała sprawa administracyjna i całe postępowanie zmierzające do jej rozstrzygnięcia, nie może budzić wątpliwości, że sąd administracyjny będzie uprawniony do wstrzymania wszystkich rozstrzygnięć organów administracji wydanych w toku instancji. W szczególności może to dotyczyć wydawanych w toku postępowania decyzji i postanowień, które nie dotyczą kwestii procesowych, lecz odnoszą się wprost do meritum sprawy (por. T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 173; uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r., OPS 8/98, ONSA 1999, Nr 1, poz. 7).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu
I instancji (Wójta Gminy) z [...] sierpnia 2014 r. Mając na względzie przedstawione wyżej, szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, w ocenie Sądu brak jest możliwości wstrzymania wykonania tej decyzji, gdyż organ odwoławczy nie dokonał merytorycznej jej kontroli, postępowanie zaś zakończył wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze procesowym, tj. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nie zachodzi zatem tożsamość sprawy w jej znaczeniu materialnym. Sprawy nie zachowują nadto tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Dlatego wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Warto na zakończenie dodać, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przykładem aktu, który nie korzysta z przymiotu wykonalności jest zaskarżone postanowienie, tj. akt, który nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia