Uzasadnienie
We wniesionej w dniu 9 stycznia 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie skardze na decyzję Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 6 grudnia 2001 r. (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. skarżąca - Specjalistyczne Przedsiębiorstwo Innowacyjno-Wdrożeniowe "P." spółka z o.o. w L. podała, iż "wartość przedmiotu zaskarżenia" wynosi 22.467,00 zł.
Uwzględniając wartość przedmiotu sprawy wskazaną w skardze i na podstawie art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oraz par. 1, par. 2 i par. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./, zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2002 r. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie określił wpis w wysokości 449,40 zł i wezwał skarżącą do jej uiszczenia, co też nastąpiło.
Po złożeniu przez Izbę Skarbową w L. odpowiedzi na skargę, okazało się, że skarżąca błędnie określiła w skardze wartość przedmiotu sprawy, bowiem - jak wskazała strona przeciwna - wartość ta wynosi 42.717 zł. Wobec tego, zarządzeniem z dnia 7 marca 2002 r. Prezes NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie określił prawidłową wysokość wpisu na kwotę 854,40 zł i wezwał skarżącą do zapłaty brakującej części wpisu w kwocie 405 zł.
Strona żądaną kwotę uiściła i równocześnie wniosła zażalenie na zarządzenie w przedmiocie ustalenia wpisu wnosząc o jego uchylenie w części ustalającej brakującą kwotę wpisu oraz wywodząc, iż pierwotnie wpis określony został prawidłowo od spornej w sprawie kwoty zaległości podatkowej, natomiast przy ponownym ustalaniu wpisu wzięto pod uwagę zarówno kwotę zaległości podatkowej, jak i kwotę naliczonych w zaskarżonej decyzji odsetek, co - zdaniem strony - nie ma uzasadnienia prawnego.
Zgodnie z art. 36 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wysokość wpisu od skarg określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, a odpowiednie zastosowanie mają w tym zakresie przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, co niewątpliwie dotyczy przede wszystkim ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W par. 2 wymienionego rozporządzenia ustawodawca posłużył się zwrotem "wartość przedmiotu sprawy", który tożsamy jest z nazewnictwem zastosowanym z przepisach ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (...).
Na gruncie prawa cywilnego, oprócz pojęcia "wartość przedmiotu sprawy" istnieje również termin "wartość przedmiotu sporu", którym ustawodawca posłużył się w Kpc i chociaż są to różne pojęcia, to jednak pozostają ze sobą w ścisłym związku, co wyraża się w zasadzie równości wartości przedmiotu sporu i wartości przedmiotu sprawy w sprawach o roszczenia majątkowe; wyjątki od tej zasady są wyraźnie sprecyzowane w przepisach prawa. W odniesieniu do roszczeń pieniężnych wartość przedmiotu sprawy powinno się, zatem obliczać tak samo jak wartość przedmiotu sprawy, czyli z uwzględnieniem właściwych przepisów Kpc, ten zaś w art. 20 Kpc stanowi, iż do wartości przedmiotu sporu nie wlicza się odsetek, pożytków, kosztów, żądanych obok roszczenia głównego. Pogląd taki znajduje także potwierdzenie w doktrynie - W. Kuryłowicz, F. Rusek "Koszty sądowe w sprawach cywilnych. Komentarz" /W-wa 1976/, A. Zieliński, "Koszty sądowe. Komentarz" /C.H. Beck, W-wa 2002/.
Zdaniem skarżącej, analiza wymienionych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy przedmiotem skargi są decyzje określające należności podatkowe wraz z odsetkami, to wartością przedmiotu sprawy jest tylko wartość określonej zaległości podatkowej, bez uwzględniania kwoty odsetek. Za taką interpretacją przemawia również analiza przepisów ustawy Ordynacja podatkowa - zgodnie z art. 51 tej ustawy zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie, a także nie uiszczona zaliczka na podatek lub rata podatku; do należności, które traktuje się "na równi z zaległością podatkową" nie zaliczono odsetek za zwłokę i nie powinny być one uwzględniane przy określaniu wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rację ma skarżąca wskazując, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ od skargi pobiera się wpis, którego wysokość i zasady pobierania określa w drodze rozporządzenia Rada Ministrów /art. 36 ust. 2 wymienionej ustawy/, stosownie zaś do art. 36 ust. 3 tej ustawy w sprawach skarg stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Obowiązujące obecnie, wydane na podstawie delegacji zawartej w powołanym wyżej art. 36 ust. 2 ustawy, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./ stanowi, że od skarg na decyzje administracyjne pobiera się wpis stały albo stosunkowy /par. 1/, przy czym ten ostatni pobiera się w sprawach, których przedmiot dotyczy należności pieniężnych albo prawa majątkowych, jeżeli wartość tych praw została określona w postępowaniu administracyjnym lub jest oczywista /par. 2 ust. 1/, w wysokości określonego procentu w stosunku do wartości przedmiotu sprawy /par. 2 ust. 2/.
Ani przepisy powołanej ustawy ani cytowane rozporządzenie nie określają, co należy rozumieć pod pojęciem "wartość przedmiotu sprawy". Nie oznacza to jednak, jak to wywodzi w zażaleniu skarżąca, iż w zakresie tym zastosowanie znajdują odpowiednie przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 88/, a w związku z nimi - przepisy Kpc, bowiem - stosownie do art. 36 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stosuje się odpowiednio.
(...) Powszechnie przyjmuje się, że "odpowiednie" stosowanie przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost, albo z pewnymi modyfikacjami - usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciąganego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczalności jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może przy tym wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu /uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2001 r., I KZP 50/00 - OSNKW 2001 nr 3-4 poz. 16; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2001 r., III CZP 41/00 - OSNCP 2001 nr 4 2001 poz. 57/.
W sprawach rozpoznawanych przez Naczelny Sąd Administracyjny przedmiotem sprawy nie jest oznaczona kwota pieniężna (...), ale - jak wynika z art. 16 ust. 1 w związku z art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - kontrola zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Tak określony przedmiot sprawy może, /choć nie musi/ dotyczyć - jak to ujmuje par. 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu od skarg na decyzje (...) - należności pieniężnych lub praw majątkowych, co w szczególności zachodzi w przypadku wniesienia skargi na decyzję określającą zaległość podatkową wraz ze związanymi z nią odsetkami za zwłokę.
Przedstawiona odmienność istoty przedmiotu sprawy cywilnej i sprawy sądowoadministracyjnej nie pozwala na podzielenie wywodów zażalenia, co do stosowania reguł wynikających z Kpc przy określaniu wartości przedmiotu sprawy wszczynanej skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W sytuacji, gdy poddana sądowoadministracyjnej kontroli legalności decyzja opiewa na kwotę zaległości podatkowej i kwotę odsetek za zwłokę, to stwierdzić należy, że wartość przedmiotu sprawy wyraża się sumą tych kwot, bowiem przedmiot sprawy dotyczy obu tych należności pieniężnych.
Zaskarżonym zarządzeniem Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 7 marca 2002 r. wpis określony został zgodnie z par. 2 ust. 2 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 październiak 1995 r., wobec czego zażalenie strony skarżącej należało uznać za nieuzasadnione i oddalić je na podstyawie art. 53 ust. 1 i 3 w związku z art. 36 ust. 3 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i art. 22 powołanej wyżej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.