Uzasadnienie
W dniu 6 lipca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga A. SA, reprezentowanej przez pełnomocnika – radcę prawnego A. M. "na decyzję administracyjną z powodu jej niezgodności z prawem". Jak wynika z uzasadnienia skargi, jej przedmiotem jest pisma z dnia 7 lutego 2005 r., uznane przez stronę za decyzję, stanowiące interpretację przepisów prawa podatkowego dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o przepis art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie skargi, wskazując, iż przedmiotem zaskarżenia nie jest akt administracyjny – w tym wypadku decyzja, lecz pismo - jako właściwa forma załatwienia sprawy w zakresie weryfikacji interpretacji przepisów prawnych przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Jak wynika z treści skargi, jako podstawę prawną do jej wniesienia wskazano przepis art. 3 § 2 pkt. 1, co oznacza, iż pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2005 r. strona potraktowała, jako decyzję administracyjną, podlegającą kontroli Sądu. Definiując pojęcie decyzji administracyjnej zauważyć trzeba, że należy je pojmować, jako "władczy, jednostronny przejaw woli organu administracji publicznej, rozstrzygający sprawę administracyjną, skierowany do oznaczonego indywidualnie adresata, z którym nie łączy organu zależność organizacyjna lub podległość służbowa, a podstawę rozstrzygnięcia stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa (Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, T.Woś i in., wyd. Lexis Nexis, str. 49, cyt. za J.Świątkiewicz. Zarys kontroli...). Z pewnością jednak nie mogą być uznane przez Sąd Administracyjny za decyzje, pisma zawierające jedynie informacje, opinie (orzeczenia) fachowe.
Udzielenie przez właściwy organ odpowiedzi na zadane pytanie prawne, stanowi jedynie pomoc prawną, jakiej mają udzielać organy podatkowe podmiotom, na które prawo nakłada obowiązek interpretacji i stosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach. W przeciwieństwie do decyzji, stanowiącej rozstrzygnięcie w prowadzonym postępowaniu podatkowym, warunkiem udzielenia pisemnej informacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego jest, aby w indywidualnej sprawie nie toczyło się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.
Informacja zmieniona przez Izbę Skarbową, wydana w trybie art. 14 § 3 ordynacji podatkowej zawiera jedynie ocenę prawną stanowiska podmiotu żądającego udzielenia odpowiedzi na jego pytanie prawne, i nie ma charakteru – jak w przypadku decyzji – władczego przejawu woli organu, rozstrzygającego w sprawie.
Załatwienie sprawy przez organ podatkowy w omawianym przypadku nastąpiło w formie prawem przewidzianej, nie może więc być mowy w tej sytuacji nawet o powstaniu sporu co formy załatwienia sprawy i jego rozstrzygnięcia w sposób korzystny dla skarżącego.
Nie sposób zatem podzielić poglądu wyrażonego w skardze, iż pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2005 r. jest decyzją administracyjną, a tym samym uznać, iż jest to akt podlegający kontroli sądu administracyjnego.
Ponieważ pismo to nie rodzi żadnych obowiązków, uprawnień w sferze prawnej Spółki A. SA, nie można go też zakwalifikować do innych przejawów działalności administracyjnej, podlegających kontroli sądu administracyjnego.
W tej sytuacji wniesienie skargi należało uznać za niedopuszczalne, a samą skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przezd sądami administracyjnymi –należało odrzucić.