Uzasadnienie
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Zarzutom skargi odnośnie amortyzacji samochodu (...) oraz mebli kuchennych - trudno odmówić słuszności.
Jak wynika z akt sprawy niniejszej, samochód ten został zakupiony w dniu 30 kwietnia 1996 r. na podstawie faktury nr 86/96/K. W dniu 10 maja 1996 r. podatnik złożył wniosek w Urzędzie Gminy S. B. o zarejestrowanie ww. pojazdu. Ponieważ Wydział Komunikacji może wydać stały dowód rejestracyjny dopiero po uzyskaniu odpowiednich informacji z Wydziału Komunikacji właściwego dla sprzedającego. Zgodnie z adnotacją zamieszczona na wniosku - skarżący otrzymał dowód czasowy ważny miesiąc. Po miesiącu okazało się, że UG nadal nie posiada potwierdzenia z Wydziału Komunikacji S. i ponownie wydał dowód czasowy. Przed otrzymaniem następnego dowodu czasowego na żądanie pracownicy UG zwrócony był dowód zdezaktualizowany. Tak działo się do października 1996 r., kiedy to 9 października 1996 r. skarżący otrzymał następny dowód czasowy ważny do 25 października 1996 r. Do czasu przebudowy wymieniony pojazd był użytkowany.
Posiadał dowody czasowe, które dopuszczały pojazd do ruchu. Przepisy podatkowe nie uzależniają zaliczenia w ciężar kosztów odpisów amortyzacyjnych od posiadania "stałego" dowodu rejestracyjnego lecz od tego czy środek trwały jest użytkowany. Pominięto tu zeznania świadka Krzysztofa O., który w protokole przesłuchania stwierdza, że pojazd był użytkowany w całym okresie. Z przesłuchania świadków do protokołu trafiały tylko te wyjaśnienia i sformułowania, które mogły służyć do dwuznacznej interpretacji. Pominięto również najważniejszy dowód w sprawie wydany przez Urząd Gminy, jakim jest pokwitowanie opłaty podatku od środków transportowych za cały okres użytkowania pojazdu.
Akta wskazują, iż nie uwzględniły organy skarbowe dowodów w postaci faktur za paliwo zakupione na przedmiotowy samochód.
Jeśli idzie o amortyzację mebli kuchennych na kwotę 2.200 zł - akta wskazują, iż była ona dokonywana w wysokości 10 procent. Firma skarżących zatrudniała pracowników przy nawozach i zobowiązana jest zapewnić im posiłki, napoje oraz właściwe pomieszczenia socjalne, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Firma nie jest zakładem o regularnym cyklu produkcyjnym. Zatrudniała na przestrzeni roku 7-11 osób na stałych etatach oraz 20 osób dorywczo w razie potrzeby.
W ocenie Sądu, organy skarbowe nie wykazały, iżby meble kuchenne nie były wykorzystywane do przyrządzania posiłków zatrudnionym pracownikom w firmie skarżących podatników. Sam fakt przebywania właściciela i członków rodziny w pomieszczeniach socjalnych pracowników i spożywania z nimi posiłków nie może być powodem nie uznania kosztów amortyzacji mebli kuchennych.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzekł jak w sentencji.