Uzasadnienie
W dniu [...], pełnomocnik A. P. radca prawny M. L. – G. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie prowadzenie egzekucji administracyjnej.
W toku postępowania przed tutejszym Sądem, bezpośrednio do Dyrektora Izby Skarbowej złożono wniosek "o rozpoznanie wniosku skargi i przychylenie się przez Sąd do wniosku o wstrzymanie wykonania ww decyzji oraz prowadzonych czynności egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o nr [...] oraz [...] z dnia [...], wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych dotyczących tytułów wykonawczych [...] z dnia [...] wystawionego przez Dyrektora Oddział ZUS" podpisany osobiście przez A. P.. Do wniosku załączono: postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego, protokoły zajęcia ruchomości, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia [...], stan zaległości zobowiązanego na dzień [...], (k. 46-55 akt sądowych).
Przekazując wniosek do tutejszego sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie datowanym na [...], wskazał, iż pozostaje on w związku ze złożoną skargą z dnia [...], na postanowienie z dnia [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Na wstępie należy wskazać, iż w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów Sąd nie może wstrzymać postępowania egzekucyjnego, w związku z czym przedmiotowy wniosek należało potraktować jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą których zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339).
Wskazać należy, iż wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności administracyjnej może jednak polegać także na czasowym zawieszeniu skutków prawnych wynikających z rozstrzygnięcia zawartego w danym akcie bądź wywołanych dokonaniem określonej czynności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że postanowienie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw lub obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych obowiązków, które podległyby realizacji w drodze egzekucji.
Podkreślić należy, iż prowadzenie egzekucji nie wynika z faktu wydania przedmiotowego postanowienia. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego są bowiem wcześniej wystawione tytuły wykonawcze. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na skutek wniesienia zarzutów w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego.
Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, wobec czego na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.