Postanowienie WSA w Lublinie z 12 czerwca 2014 r., I SA/Lu 331/14

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie w sprawie; II. zwrócić M. T. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa.

Skład

Sędzia WSA Małgorzata Fita przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 6 kwietnia 2014 r. (data pisma) pełnomocnik M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. wydane w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego. Do skargi dołączył dowód uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego, w związku z wydaniem w dniu 23 kwietnia 2014 r. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania.

Pismem z dnia 30 maja 2014 r. (data pisma) pełnomocnik skarżącej cofnął skargę i wniósł o zwrot uiszczonego wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "ppsa", skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie to wiąże sąd za wyjątkiem przypadku, gdy sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne z tego powodu, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ppsa skuteczne cofnięcie skargi powoduje umorzenie postępowania.

W ocenie sądu, cofnięcie skargi w sprawie niniejszej nie jest niedopuszczalne w świetle art. 60 ppsa. Tym samym, postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa podlega umorzeniu.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.